Հրաժարական է ներկայացրել ռազմավարական հարցերով Իրանի նախագահի օգնական կամ փոխնախագահ, նախկին արտգործնախարար Մոհամմադ Ջաֆար Զարիֆը: Նա Իրանի նախագահի օգնականի պաշտոնում աշխատեց ընդամենը տասը օր: Զարիֆը թվիթերյան գրառում է արել իր հրաժարականի մասին, հայտնելով, որ գոհ չէ կադրային քաղաքականությունից եւ նախընտրում է աշխատել համալսարանում: Զարիֆը Իրանի նոր նախագահ Փեզեշկիանի օգնականի պաշտոնում պատասխանատու էր նոր կառավարության ձեւավորման կադրային ընտրության հարցերի համար: Զարիֆը կոնֆլի՞կտ է ունեցել Մասուդ Փեզեշկիանի հետ, թե՞ Մասուդ Փեզեշկիանը Զարիֆի հարցում կոնֆլիկտ է ունեցել այսպես ասած պահպանողական թեւի հետ: Բարդ է ասել, սակայն անկասկած է, որ իրավիճակը սովորական չէ:
Նախկին նախագահ Հասան Ռոհանիի այսպես ասած ռեֆորմիստական կառավարության արտգործնախարար Զարիֆը ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Իրանի նախագահի արտահերթ ընտրությանը Մասուդ Փեզեշկիանի մասնակցության գործընթացում, նաեւ հայտնի է նրա հետ անձնական մտերմությամբ: Հատկանշական է, որ Փեզեշկիանը արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնում առաջադրեց ոչ թե նրա, այլ Զարիֆի տեղակալ աշխատած Աբաս Արագչիի թեկնածությունը: Զարիֆն ի՞նքը չէր ցանկացել լինել արտգործնախարար, թե՞ այդ թեկնածությունը չէր վայելել Գերագույն հոգեւոր առաջնորդի հավանությունը:
Իրանի արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնում Մոհամմադ Զարիֆը առավելապես հայտնի է երկու հանգամանքով: Նա էր նախարարը, երբ կնքվեց Իրանի եւ Վեցյակի համաձայնությունը, եւ նախարարի պաշտոնում գործունեության ավարտին լոնդոնյան իրանալեզու Իրան Ինթերնեշնլ հեռուստաալիքը հանրայնացրեց մի զրույցի բովանդակություն, որտեղ նախարար Զարիֆը խիստ դժգոհում էր Իրանի հեղափոխությունների պահապանների կորպուսից, իշխանության պահպանողական թեւից, ընդհուպ հանգուցյալ գեներալ Ղասեմ Սուլեյմանիից, որին սպանել էին Իրանի նախագահ Տրամպի քաղաքական որոշումով:
Զարիֆը այդ սկանդալային հարցազրույցում դժգոհել էր նաեւ Ռուսաստանից: Այդ համատեքստում, Զարիֆի նշանակումը Փեզեշկիանի օգնականի պաշտոնում թույլ տվեց շատերին եզրակացնել, որ դա Իրան-Արեւմուտք հարաբերության ուղղությամբ առավել ինտենսիվ քաղաքականության նշան է: Իհարկե բարդ է անել միարժեք եզրակացություններ, հատկապես Իրանի նման բավականին բարդ համակարգ ունեցող երկրների պետական քաղաքականության առնչությամբ, բայց Զարիֆի հրաժարականը նույն կերպ կարող է դիտարկվել Արեւմուտքի հետ առավել կարծր հարաբերության կողմնակից թեւի հաղթանակ: Կա՞ այդպիսի շերտ Զարիֆի պաշտոնանկության հարցում, թե՞ այդ պաշտոնանկությունը պարզապես ներիրանական ներհամակարգային թեւեի պայքարի հետեւանք է, որտեղ արտաքին եւ անվտանգային բարդ հարցերը ծառայել են ֆոն կամ «ինֆորմացիոն առիթ»:
Ի դեպ հատկանշական է, որ Զարիֆի հրաժարականի մասին հայտնի դարձավ այն բանից հետո, երբ տեղեկություն հրապարակվեց, որ Իրանի նախագահը խորհրդարանին է ներկայացրել արտաքին գործերի եւ պաշտպանության նախարարների թեկնածությունները: Արտաքին գործերի նախարարի համար, ինչպես արդեն նշեցի, ներկայացվել է նախարար աշխատած տարիներին Զարիֆի տեղակալ Աբաս Արագչին, իսկ պաշտպանության նախարարի պաշտոնում ներկայացվել է Իրանի ԶՈՒ գլխավոր շտաբի պետի առաջին տեղակալ Ազիզ Նասիրզադեն: Այդ հանգամանքը ուշադրության է արժանի հենց այն պարագայի ֆոնին, որ Զարֆիը Փեզեշկիանի օգնականի պաշտոնում համակարգում էր կաբինետի ձեւավորման կադրային ընտրության հարցեր:
Զարիֆը սկզբունքային անհամաձայնությու՞ն է ունեցել այդ երկու թեկնածուներից որեւէ մեկի առնչությամբ: Թե՞ այդուհանդերձ դա ֆոն է, իսկ բուն հրաժարականը կապված է Իրանի՝ Իսրայելին սպասվող հարվածի եւ դրա առնչությամբ միջազգային տարբեր դերակատարների հետ տարվող նկատելի քննարկումների հետ: Ի դեպ, այդ առնչությամբ կա նաեւ մեկ այլ ուշագրավ «ֆոնային տեղեկություն»: Բրիտանական Տելեգրաֆը նախօրեին տարածել էր տեղեկություն, որ Իրանի նախագահ Մասուդ Փեզեշկիանը կողմնակից է Իսրայելին անուղղակի հարված հասցնելուն եւ այդ կերպ թեման փակելուն, նկատի ունենալով որեւէ ռեգիոնալ երկրում Իսրայելի հենակետերին հարվածելու տարբերակը, այդ թվում նաեւ Ադրբեջանում: Եղե՞լ է այդպիսի քննարկոում Իրանի վերնախավում, թե՞ Տելեգրաֆը «խթանել» է այլ քննարկումներ: Ի դեպ, դարձյալ ուշագրավ է «բրիտանական հետագիծը», այս անգամ իհարկե ոչ թե իրանալեզու աղմկահարույց հեռուստաընկերության, այլ հեղինակավոր պարբերականի միջոցով:
