Երեկ հայտնի է դարձել, որ Սերժ Սարգսյանն անկախության քսանամյակի կարևոր տոնակատարություններին մասնակցելու հրավեր է ուղարկել նաև առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին: Պետք է խոստովանել, որ այս տեղեկության օրինաչափությունը հարաբերական է, հատկապես Հայաստանի պարագայում: Մի կողմից` միանգամայն նորմալ է, որ անկախության տոնակատարություններին մասնակցելու հրավեր է ուղարկվում նախկին, առավել ևս առաջին նախագահին: Մյուս կողմից` Հայաստանում կարծես թե նմանօրինակ ավանդույթներ չկան, ավելին` կար քենի պաշտոնականացում, երբ անցանկալի անձինք և լրատվամիջոցները չեն հրավիրվում նախագահական նախաձեռնություններին:
Մեկ այլ կողմից եթե նայենք, ապա Սերժ Սարգսյանն, ըստ էության, այլ ելք չուներ, քանի որ չհրավիրելով Տեր-Պետրոսյանին` նա ստիպված չէր հրավիրելու նաև Ռոբերտ Քոչարյանին, քանի որ առնվազն անհասկանալի կլիներ, եթե երկրորդ նախագահին հրավիրում են, իսկ առաջինին` ոչ: Այդ դեպքում Սերժ Սարգսյանի, այսպես ասած, ժողովրդավար իմիջը, որ փորձում է նա ձևավորել, հօդս կցնդեր անմիջապես, թեև, ըստ էության, դժվար է ասել նաև, որ նա այդ իմիջն այժմ ունի. ելույթները դեռ իմիջ չեն, որովհետև դրանք դեռ պետք է լուրջ ընկալվեն հանրության կողմից, իսկ լուրջ ընկալելու համար հանրությունը դեռ պետք է շոշափի այդ ելույթների և իրական կյանքի կապը:
Այդպիսով, Տեր-Պետրոսյանին ուղարկված հրավերն ինչ-որ տեղ նորմալ է և տեղավորվում է պետական տրամաբանության մեջ, սակայն մյուս կողմից էլ` ակնհայտորեն զգացվում է, որ դա իրականում ձևական և արհեստական քայլ է: Ու այդ հանգամանքը թերևս քիչ հավանական է դարձնում, որ Տեր-Պետրոսյանն ընդունի հրավերը, առավել ևս, եթե այնտեղ է լինելու նաև Ռոբերտ Քոչարյանը: Թեև տոնն ու քաղաքական առօրյան չի կարելի խառնել իրար, բայց նաև չի կարելի կտրել իրարից, որովհետև տոնը վերաբերում է հենց նույն երկրին, որի առօրյան իրավիճակը սրել է գրեթե անելանելիության աստիճան:
Չէ՞ որ առօրյան է տոնը տոն դարձնում: Եվ հենց միայն այն, որ այսօր, ըստ էության, իսկապես մեծ խնդիր է դարձել սովորական ավանդույթի հարցը` երբ երկրի անկախությունը նշում են նախկին ու ներկա նախագահները առանց ավելորդ լարվածության, վկայում է, որ Հայաստանը ձախողել է իր առօրյան: Ու այն վերականգնելու տարբերակը, անշուշտ, տոնական հրավերները չեն: Ողջունելի է, որ Սերժ Սարգսյանը փորձում է թեկուզ ձևի, թեկուզ իմիջի համար կոտրել ձևավորված քենակարգը և հրավիրել Տեր-Պետրոսյանին, բայց մյուս կողմից` երևի թե Սերժ Սարգսյանն ինքը հասկանում է, որ այդ հրավերը անխուսափելիորեն բախվում է հայաստանյան իրականության պատին և հայտնվում փակուղու առաջ: Իհարկե Տեր-Պետրոսյանը կորոշի` ընդունե՞լ հրավերը, թե՞ ոչ, ու անկասկած նա ինքը կհիմնավորի իր ցանկացած որոշում, և գուցե նույնիսկ ոչ միայն խոսքով, այլ նաև գործով հիմնավորի:
Բայց առկա իրավիճակը ինքնին արդեն հուշում է, թե անհեթեթության ինչ աստիճանի է հասել Հայաստանի պետական կյանքը և թե ինչ կարգի ռադիկալ փոփոխություններ են անհրաժեշտ այդ կյանքում` իրավիճակը նորմալ և օրինաչափ պետական զարգացման հունի մեջ դնելու համար: Այդ տեսանկյունից էականն այն է, թե ի՞նչ է անելու Սերժ Սարգսյանն անկախության տոնից հետո և արդյոք աշխատանքային առօրյայում նա կարո՞ղ է համարձակություն դրսևորել խախտելու առկա ավանդույթներն ու հանդիպում նախաձեռնելու նույն Տեր-Պետրոսյանի հետ` ներքաղաքական իրավիճակը շարժելով մեռյալ կետից:
