Թուրքական եւ ադրբեջանական մեդիաշրջանակներում նկատելի ոգեւորությամբ է տեղեկացնում մերձիրանական խմբավորումների օբյեկտներին ուղղված ԱՄՆ զինուժի զանգվածային հարվածների մասին, որ տեղի են ունեցել նախորդ գիշերը: ԱՄն այդպես պատասխանել է իր ռազմակայաններին հասցված հարվածներին, որի հետեւանքով օրերս զոհվել էրամերիկացի երեք զինվորական: Օրեր առաջ Իրանի նախագահին ընդունած եւ տասը տարբեր համաձայնագրեր ստորագրած Թուրքիայի ոգեւորությունը զարմանալի չէ:
Որքան էլ Անկարան պայմանավորվում է Իրանի հետ, այդուհանդերձ կասկածից վեր է, որ Թուրքիայի համար Իրանը ռեգիոնալ մրցակից է, մի շարք առումներով: Ընդ որում, խոսքը լոկ մերձավորարեւելյան մեծ ռեգիոնի մասին չէ, այլ ընդհուպ կենտրոնասիական, որտեղ կա թյուրքալեզու պետությունների միջեւ Տաջիկստանի «կղզյակը», որտեղ բավականին նկատելի է Իրանի ազդեցիկ ներկայությունը ոչ միայն քաղաքական իմաստով, այլ Իրանի այսպես ասած էթնո-քաղաքական շունչը: Միեւնույն ժամանակ, Անկարայի համար բավականին անցանկալի ընթացք ունեցավ իրան-պակիստանյան «հարվածների փոխանակումը», որը, թվում է, թե երկու երկրների միջեւ մեծ կոնֆլիկտի սկիզբ էր, սակայն կարծես թե դառնում է խորքային պայմանավորվածությունների կետ: Համենայն դեպս, հարաբերության կտրուկ սառեցումը ենթարկվել կարծես թե նույնքան կտրուկ հալոցքի եւ Թեհրանն ու Իսլամաբադը՝ որը թուրքական ռազմավարությունում դիտարկվում է որպես կարեւոր ռազմա-քաղաքական գործընկեր, կարծես թե սկսեցին բավականին գուցե բարդ, բայց խորքային խոսակցություն ռեգիոնալ վերաձեւումների հեռանկարի ֆոնին:
Եթե այդ ամենին ավելանա եւ այն, որ Իրանն ըստ ամենայնի ոչ միայն միջուկային տերությունից հինգ րոպե է պակաս, այլ գուցե թերեւս հինգ րոպե է պակաս այդ մասին ազդարարումից, ապա պարզ է դառնում, թե մերձավորարեւելյան մեծ ռեգիոնում ինչպիսի ռիսկի տակ են մեծ առաջնորդության էրդողանյան պատկերացումները: Ահա թե ինչու Անկարան անթաքույց ոգեւորությամբ կընդունի Իրանի դիրքերին հասցվող ցանկացած հարված, լինի դա ուղիղ, թե այսպես ասած պրոքսի տրամաբանությամբ: Սակայն, արդյո՞ք այդ ոգեւորությունն իր տակ զգայականությունից զատ ունի քաղաքական ռացիոնալության հիմք: Խոսքը հետեւյալի մասին է. ԱՄՆ հարվածները «սպանու՞մ» են Իրանի ռեգիոնալ դերը, թե՞ առավել ուժեղացնում այն: Սա մեծ հարց է, կամ առնվազն՝ միարժեք պատասխան չունեցող հարց: Եվ բանը լոկ հայտնի արտահայտությունը եւ դրանից բխող տրամաբանությունը չէ՝ «այն ինչ մեզ չի սպանում՝ ուժեղացնում է»: Բանն այն է, որ ԱՄՆ եւ Իրան պրոքսի դիմակայության խորացումը ավելի է ընդգծում Իրանի ռեգիոնալ դերն ու առաջնորդության «ներուժը», Թեհրանի շուրջ ստեղծելով իրավիճակ եւ քաշելով այսպես ասած մի բաժանարար գիծ՝ ռեգիոնալ մյուս դերակատարների վարքագծի իմաստով:
Այստեղ է թերեւս նաեւ պատճառը, որ Անկարան ու Բաքուն բավականին սառն ու կոշտ հռետորաբանության ու այսպես ասած հաղորդագրությունների են անցնում Կովկասի առումով: Թուրքական աղբյուրները տարածում են փետրվարի 12-ին ՌԴ նախագահ Պուտինի Թուրքիա այցի մասին: Անկարան Պուտինի հետ մտադիր է թերեւս քննարկել հենց այդ հարցերը, փորձելով թերեւս հասկանալ, թե ի վերջո Իրանի դերի առումով ինչ դիրքորոշում ունի Մոսկվան, որ Թեհրանի հետ պատրաստվում է ստորագրել մեծ պայմանագիր: Ռուսական կողմը դեռ չի արձագանքում Պուտինի այցի մասին թուրքական աղբյուրների տարածած տեղեկություններին, ըստ երեւույթին այցի համաձայնության ռազմա-քաղաքական գինը բարձրացնելու համար: Վերջին երեք տարիներին Կովկասում թուրքական ազդեցության «գերաճ» թույլ տված Մոսկվայի համար ներկայումս երեւի թե խնդիր է այն արգելակելը, իսկ այդ հարցում առանցքային միջոց է դիտարկվում Իրանի մեծ ռեգիոնալ դերը:
