Երեւան է այցելել Եվրամիության հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլաարը: Հայտնի է դարձել, որ իր այցից հետո նա չի մեկնելու Բաքու: Սա հետաքրքիր է նաեւ նրանով, որ Երեւանից հետո Բաքու չմեկնեց նաեւ Կովկասի հարցերի ԱՄՆ գլխավոր բանակցող, Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Լ Բոնոն, որը օրեր առաջ էր Երեւանում եւ բանակցեց Հայաստանի քաղաքական ղեկավարության հետ: Նախօրեին հարցին, թե ինչու Բոնոն չի մեկնել Բաքու, պետքարտուղարության խոսնակ Միլլերը չէր տվել ստույգ պատասխան, ասելով միայն, որ անկախ ամեն ինչից ԱՄՆ շարունակում է խրախուսել Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ խաղաղության գործընթացը եւ կոչ է անում կողմերին շարունակել այն առաջընթացը, որ արձանագրել են վերջին մեկ տարվա ընթացքում:
Ինչու՞ Կլաարը, նրանից առաջ Բոնոն, Երեւան գալիս են, իսկ Բաքու՝ չեն մեկնում: Ասել, թե Ալիեւը զբաղված է ընտրություններով, հազիվ թե լինի լուրջ: Իրականությանն ավելի մոտ է թվում այն, ինչ տարածվել է ոչ պաշտոնական մակարդակով, թե՝ Բաքուն հայտնել է, որ ցանկալի չէ այդ պաշտոնյաների այցը: Սա թերեւս զարմանալի չէ: Ադրբեջանը հրապարակավ հրաժարվել է բանակցել արեւմտյան հարթակներում, հետեւաբար միանգամայն սպասելի ու տրամաբանական է, որ հրաժարվի հայ-ադրբեջանական գործընթացի թեմայով բանակցել արեւմտյան դիվանագետ-պատվիրակների հետ: Հարց է առաջանում սակայն, թե այդ դեպքում նրանք ինչ են բանակցում Երեւանում:
Հայաստանի արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանը, որ պաշտոնական այցով Խորվաթիայում է, այնտեղ հայտարարել է, որ Երեւանը հավատարիմ է բանակցային այդ հարթակների գործընթացին, սակայն ադրբեջանական կողմը կառուցողական չէ եւ նույնիսկ հռետորաբանության մակարդակում ներկայացնում է Հայաստանի տարածքային ամբողջության ու ինքնիշխանության հանդեպ հավակնություններ: Եթե Երեւանը հավատարիմ է արեւմտյան հարթակներին, ապա տրամաբանությունը հուշում է, որ այդ հարթակների «տերերը» պետք է ավելի շատ զբաղված լինեն «անհավատարիմով»՝ Բաքվով: Դրա փոխարեն նրանք գալիս են Երեւան: Մնում է ենթադրել, որ նրանք փորձում են Երեւանից ստանալ համաձայնություններ, որոնք կբավարարեն Բաքվին եւ կնպաստեն բանակցային գործընթացի վերականգնմանը:
Ադրբեջանը օգտվելով միջազգային թեժացող իրավիճակից, անորոշության եւ անկանխատեսելիության աճից, փորձում է գործել ուժի դիրքերից, համոզված, որ դա մարսելու է: Միաժամանակ, այդ հանգամանքը նաեւ «վաճառում» է Ռուսաստանին: Ադրբեջանն ըստ էության այս «պինգ-պոնգը» խաղում է արդեն ավելի քան երեք տարի, իր հաշվին գրանցելով միավորներ: Ընդ որում, ամբողջ խնդիրն այն է, որ տարբեր ձեւակերպումներով, սակայն թե Ռուսաստանը, թե արեւմտյան խաղացողները այդ խաղը դադարեցնելու պատասխանատվությունը դնում են Երեւանի վրա՝ Ռուսաստանը հայտնի հայտարարություններով, իսկ արեւմտյան կողմերը՝ Երեւան այցերով եւ Բաքվի պատասխանատվության հարցը շրջանցելով:
