Մեր գործողությունները եւ մեր պաշտպանությունը պետք է լինի լեգիտիմությունը, միջազգային իրավական լեգիտիմությունը, խորհրդարանում հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, խորհրդարան-կառավարություն հարցուպատասխանի ընթացքում անդրադառնալով Ադրբեջանի հետ գործընթացին եւ Ալիեւի հայտարարությունների վերաբերյալ ընդդիմության պատգամավորի հնչեցրած հարցին: Հայաստանում կա տարածված համոզում, որ այն, ինչ վերաբերում է Հայաստանի տարածքային ամբողջությանը, գտնվում է «միջազգային իրավունքի» պաշտպանության ներքո, ըստ այդմ՝ Ադրբեջանին զսպող էական գործոն է: Ֆորմալ առումով դա այդպես է, եւ ըստ էության, այդպես է թերեւս նաեւ իրականում: Այսինքն, միջազգային իրավունքի սուբյեկտի տարածքային ամբողջություն խախտելը այսպես ասած դյուրին գործ չէ, դյուրամարս չէ:
Բայց, այստեղ կա մի քանի էական հանգամանք: Նախ, պետք է նկատել, որ այն, ինչ մարսելի չէ Ադրբեջանի համար, կարող է մարսելի լինել ավելի զորեղ խաղացողների համար: Ներկայումս չտանք կոնկրետ անուններ, թե ու՞մ եւ ինչի համար կարող է բավարարել Հայաստանի դեմ ադրբեջանական որեւէ ռազմական սադրանքը: Բայց անկասկած է, որ տարբեր սցեննարային կառուցվածքով, սակայն այդօրինակ մոտիվներ առկա են ուժային մի շարք խոշոր կենտրոններում: Այլ կերպ ասած, Ադրբեջանն այս դեպքում լինելու է ընդամենը գործիք:
Իսկ գործիքն օգտագործում են՝ կամ դրա մարսողության հարցն էլ լուծելով, կամ էլ՝ առանց դրա մարսողության մասին առանձնակի անհանգստության: Իսկ Ադրբեջանը, մասնավորապես դրա իշխող կլանները՝ Ալիեւի գլխավորությամբ, անշուշտ ունեն բավականին մեծ միջազգային պարտքեր, անգամ իրենց համար ռիսկային «առաջարկներից» հրաժարվել չկարողանալու համար, եթե անգամ գործ չունենանք պարզապես պարտատերերի հետ փոխշահավետ գործարքի տարբերակ ենթադրող ռիսկի հետ: Դրանից զատ, Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը «միջազգային լեգիտիմության» փաստարկից, կամ պարզապես դրանով պայմանավորված հիմնավոր, կամ չհիմնավորված զգուշավորությունից ելնելով արել է հայտարարություններ՝ Ադրբեջանի մի շարք պահանջների հետ կապված, որոնք առնվազն մի զգալի մասով կարող են առնվազն վիճարկելի եւ հարաբերական դարձնել այդ լեգիտիմությունը, ստեղծելով իրականում թվացյալ լեգիտիմության, կամ լեգիտիմ պաշտպանվածության պատրանք: Եվ վերջապես, ժամանակակից փլուզվող աշխարհակարգում միջազգային որեւէ իրավունքի ապավինումը կարող է լինել պարզապես քաղաքական հավկուրություն, ու դա այն դեպքում, երբ կան դա հաստատող բազմաթիվ օրինակներ: Հայաստանն անցնում է պատերազմի եւ խաղաղության խիստ բարակ արահետով, որտեղ անշուշտ պետք է բացառել թե կույր պոռոտախոսությունը, թե միաժամանակ նաեւ արդի միջազգային իրավիճակի հանդեպ «քաղաքական հավկուրությունը»:
