«Սա ես ասում եմ, որ որոշում կայացնելիս հասկանաք՝ մեր որոշումից մարդը կարողանալո՞ւ է օգտվել, թե ոչ», կառավարության նիստում հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, անդրադառնալով երիտասարդ մայրիկների աջակցության ծրագրին, որով նրանց տրվում է դրամ, որպեսզի նրանք երեխաների համար դայակ վարձեն, իսկ իրենք գնան աշխատանքի: Նիկոլ Փաշինյանն ասում է, որ կայացրել են մայրիկների համար օգտակար որոշում, բայց խոսում են նրանցից շատերի հետ ու արձանագրում, որ ըստ էության չաշխատող որոշում է: Մայրիկների օգնության որոշումը առիթ է, իսկ խնդիրն իսկապես բավականին լայն է, համատարած, գործնականում բոլոր ոլորտներին, գործունեության ամենատարբեր ձեւերին, հանրային տարբեր խմբերին ու շերտերին առնչվող:
Կառավարության կայացրած մի շարք որոշումներ, Ազգային Ժոցղովի ընդունած մի շարք օրենքներ, որոնք վերաբերում են տնտեսությանը, հարկային ոլորտին, տարբեր պետական ծառայություններին, եւ այլն, ըստ էության ընդունվում են, մատուցվում տեղեկատվական շռնդալից տոնայնությամբ, սակայն կյանքում ոչ միայն չեն օգնում քաղաքացիներին, գործարարներին, հարկատուներին, տարբեր սոցիալական շերտերին, այլ ըստ էության նրանց համար ստեղծում են նոր անհարմարություններ: Ամենաթարմ օրինակներից մեկը վերջին օրերին աղմուկ հանարծ «կարմիր գծերի» թեման է, որտեղ կայացվում է կայանումը գերթանկացնելու մասին որոշում, որը սակայն բոլորովին չի ուղեկցվելու քաղաքացիներին տրամադրվող տրանսպորտային ծառայությունը էապես, համարժեք բարելավելու որոշումով: Խորհրդարանը ընդունեց այսպես կոչված «բալային համակարգի» մասին օրենքը, իբրեւ թե երթեւեկության անվտանգությունը բարձրացնելու համար, սակայն օրենքը չի տվել որեւէ գործնական արդյունք:
Թոշակառուներին պարտադրվեց «կանխկիկը», պատճառելով բազմաթիվ անհարմարություններ: Շարքը հնարավոր է թվարկել: Որոշումների, ընդունվող օրենքների անկատարությունը համատարած է: Ընդ որում, բերվում են նորանոր օրինագծեր եւ որոշումների նախագծեր: Բայց, դրանց թերեւս շատ փոքր մասն է միայն, որ գործնականում բարեփոխում է քաղաքացու կյանք, ունենում դրա որակի վրա գործնական ազդեցություն: Այդ խիստ ցածր արդյունավետության հիմնական պատճառները երկուսն են՝ որոշում կայացնողների, օրենք ընդունողների մասնագիտական ոչ բավարար պատրաստվածություն, բավարար տեսական գիտելիքի բացակայություն, եւ բավարար գործնական կենսափորձի առկայություն: Մինչդեռ, սա բոլորովին կառավարման էֆեկտիվության հարց չէ միայն:
Հայաստանի պարագայում՝ սա ազգային անվտանգության հարց է, քանի որ առնչվում է պետություն հասկացության՝ քաղաքացիների շրջանում եղած ընկալմանն ու գիտակցմանը: Հայաստանի քաղաքացին արդյունավետ չէր համարում պետության գործունեության նախորդ շրջանը, դրա հիմքում տեսնելով կոտռուպցիան: Ներկայումս քաղաքացին շարունակում է պետությունը գնահատել ոչ էֆեկտիվ, ու էական չէ՝ հիմքում տեսնում են կոռուպցիա, թե՞ պարզապես ոչ կոմպետենտություն եւ կենսափորձի բացակայություն: Միեւնույն է՝ չեն տեսնում արդունավետ պետություն, իսկ դա բերում է գիտակցական, ենթագիտակցական, հոգեբանական օտարման, շատ դեպքերում նաեւ Հայաստանից ֆիզիկական «օտարման»՝ արտագաղթի հետեւանքով:
