«Զանգեզուրի միջանցքը» այլեւս գրավիչ չէ Ադրբեջանի համար, Պոլիտիկո պարբերականի հետ հարցազրույցում ասել է Ադրբեջանի նախագահի օգնական Հիքմեթ Հաջիեւն ու շարունակել, որ նման նախաձեռնություններ հիմա հնարավոր է անել Իրանի հետ: Ըստ նրա, Ադրբեջանը չի պլանավորում գրավել Սյունիքը: Միաժամանակ, Հաջիեւի խոսքով, հարցը օրակարգից հանված չէ եւ այն սեղանին է, պարզապես Հայաստանը պետք է ցույց տա, որ ինքը շահագրգռված է դրանով: Հիքմեթ Հաջիեւի այդ խոսքերը առերեւույթ կարող են լինել հանգստացնող, իսկ խորքում դրանք պարունակում են թերեւս մի քանի քաղաքական իրողություն, որի առնչությամբ մեզանից պահանջվում է համակ ուշադրություն, զգոնություն եւ դիվանագիտական պատրաստվածություն:
Ասելով, որ «Զանգեզուրի միջանցքը» իր համար գրավիչ չէ, Ադրբեջանն ըստ էության խաղում է աշխարհաքաղաքական նյարդի վրա, որ առկա է Կովկասում: Կովկասի հարցում բաց նյարդը հենց Սյունիքով անցննող կամ անցնելիք ճանապարհներն են եւ Ադրբեջանը փաստացի փորձում է դրանց արգելափակվածության պատասխանատվությունը «բարդել» Հայաստանի վրա, այդ կերպ գին բարձրացնելով թե Ռուսաստանի, թե Արեւմուտքի համար: Բայց ոչ միայն նրանց, այլ նաեւ Չինաստանի եւ Հնդկաստանի, որոնք եւս կովկասյան տրանսպորտային հանգույցի խոշոր շահառուներ են: Այդ խաղացողներից յուրաքանչյուրն ունի ճանապարհների առնչությամբ իր ռազմավարությունը, իր հեռահար պատկերացումն ու նաեւ ընթացիկ մարտավարական հաշվարկները, սակայն զգայուն են բոլորը եւ Ադրբեջանը փաստացի հայտարարում է, որ իրեն այդ ճանապարհը պետք չէ, գրավիչ չէ, ինչը ըստ էության ենթադրում է տողատակային շարունակություն՝ «ում պետք է, թող նա էլ աշխատի ապարգելափակման ուղղությամբ»:
Անկասկած է, որ Ադրբեջանի այդ մոտեցումը համաձայնեցված է Անկարայի հետ: Միաժամանակ, այդ մոտեցումը թերեւս ենթադրում է, որ Բաքուն կամ կպասիվացնի իր մասնակցությունը խաղաղության պայմանագրի շուրջ աշխատանքում ընդհանրապես, կամ կկենտրոնանա սահմանազատման ու սահմանագծման հարցերի եւ այդ համատեքստում էլ այսպես կոչված «անկլավների» օրակարգի վրա: Հայկական կողմը գուցե սրան է փորձում պատասխանել «Խաղաղության խաչմերուկի» այսպես ասած «շնորհանդեսով», պատրաստելով անգամ բուկլետներ,եւ ձգտելով ցույց տալ, որ Երեւանը ճանապարհների ապաշրջափակման ոչ միայն արգելք չէ, այլ նույնիսկ առաջարկում է կոնկրետ պատկերացումներ ու այսպես ասած բոլորի համար շահեկան մտքեր: Խոշոր հաշվով, Երեւանն էլ փորձում է իր հերթին պատասխանատվության դաշտ բերել խոշոր շահառուներին, թեեւ բարդ է ասել, թե որքանով է իրատեսական այդ հարցը բուկլետների ճանապարհով լուծելը կամ սպասարկելը, երբ խնդիրը պահանջում է թերեւս բավականին զորեղ դիվանագիտական ջանք եւ ռեսուրս, այլապես «խաչմերուկի» գաղափարի բուկլետային ռեբրենդինգը հազիվ թե որեւէ ազդեցություն թողնի համաշխարհային պատերազմի ներկայիս թոհուբոհում:
