Երևանի նորընտիր Ավագանու հոկտեմբերի 10-ի նիստում Երևանի քաղաքապետ ընտրվեց Տիգրան Ավինյանը: Չնայած զուտ թվաբանորեն ՔՊ ընտրական արդյունքը չէր բավարարում քաղաքապետ ընտրելու համար, անգամ եթե դրան գումարվում էր Հանրապետություն կուսակցության խմբակցության ձայնը, այդուհանդերձ «Հանրային ձայն» կուսակցության պասիվ օգնությամբ Տիգրան Ավինյանն ընտրվեց քաղաքապետ: Նա ստացավ 32 ձայն, ինչը 55 հոգանոց ավագանում բավարար չէր քաղաքապետ ընտրելու համար: Միասին 33 ձայն ունեին Հանրային ձայնը՝ կամ Դոգ մականունով հայտնի Ղուկասյանի կուսակցությունը, Մայր Հայաստան դաշինքը և Հայկ Մարությանի գլխավորած ուժը: Նրանք սակայն չկարողացան պայմանավորվել քաղաքապետի թեկնածուի հարցում, կամ պարզապես չցանկացան:
Հայկ Մարությանի գլխավորած ուժն ու Մայր Հայաստան դաշինքը հայտարարեցին, որ չեն մասնակցի ավագանու անդրանիկ նիստին, որում պետք է ընտրվեր քաղաքապետ: Բայց, մասնակցեց Հանրային ձայնը, այդ կերպ ապահովելով նիստի քվորում, իսկ քվորումի առկայության պայմաններում, եթե նիստին չէին մասնակցում բոլոր ուժերը, 32 ձայնը բավարարում էր Տիգրան Ավինյանին քաղաքապետ ընտրելու համար: Ստացվում է, որ այսպես ասած Դոգի կուսակցությունը իր մասնակցությամբ ապահովեց Ավինյանի ընտրության համար անհրաժեշտ սխեմայի աշխատանքը: Մյուս կողմից սակայն, այստեղ իհարկե հնարավոր է նկատել նաև չմասնակցող ուժերի պասիվ դերակատարումն էլ: Համենայն դեպս, եթե Մայր Հայաստան Դաշինքն ու Հայկ Մարությանի գլխավորած ուժը մասնակցեին Ավագանու նիստին, ապահովեին լիարժեք ներկայություն, ապա՝ Տիգրան Ավինյանը չէր կարող ընտրվել քաղաքապետ, 32 ձայնը չէր կարող լինել բավարար, և հարկ կլիներ արդեն այլ ուժի ոչ թե պասիվ, այլ առնվազն մեկ մանդատի ակտիվ աջակցություն: Հետևաբար, մասնակցելով նիստին, Մարությանի ուժն ու Մայր Հայաստան դաշինքը առնվազն կստիպեին Դոգի կուսակցությանը արդեն բաց ձևով աջակցել Տիգրան Ավինյանին: Թեև, բացառված չէ, որ այդ ուժերը վստահ չեն եղել, որ հենց իրենց շարքից կարող է լինել այդ մեկ աջակիցը:
Բոլոր դեպքերում, Երևանի քաղաքապետը ընտրված է ՔՊ-«Հանրապետություն» կուսակցության դաշինքով, Դոգի կուսակցության պասիվ աջակցությամբ, մյուս երկու ուժերի չմասնակցության շնորհիվ: Այս պատկերը Հայաստանի ներքաղաքական կյանք ասվածի «ծուռ հայելին» է, որը արտացոլում է, թե ինչպիսի «ազատ անկման» ռեժիմ է չավարտվող պատերազմի պայմաններում գտնվող պետության քաղաքական համակարգում: Այդ պատկերն իր որակով, բովանդակությամբ և տրամաբանությամբ գործնականում հակոտնյա է որակական և բովանդակային այն կարիքներին ու պահանջներին, որ անզեն աչքով նկատվում են Հայաստանի շուրջ առկա քաղաքական իրողությունները, մարտահրավերները, ռիսկերը գնահատելիս: Դրանց կողքին իհարկե կան նաև որոշակի հնարավորություններ, բայց հենց դրանց օգտագործման հույս ներշնչող որակներն են նաև, որ բացակայում են Երևանի քաղաքապետի ընտրության «ծուռ հայելում»:
Լուսանկարը՝ panorama.am-ի
