Վերլուծաբան Նժդեհ Հովսեփյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.
Պուտինի այսօրվա հայտարարությունները, աղճատված ներկայացնելով 2020թ. ի վեր տեղի ունեցած իրադարձությունները, հիշեցրին դասականի մի հոդված` «Ի՞նչ է ծամծմում Հմայակը»։
Այս մոտիվներով մեկ այլ հարցադրում` «Ի՞նչ է ծամծմում Մոսկվան»։ Այստեղից էլ բխում է առնվազն 10 հարց, որոնց պատասխանները հավանաբար այժմ 3 հոգի կիմանա Հայաստանում։ Արդյո՞ք Մոսկվան`
1) իրական ռեալ պոլիտիկում ոչինչ համարժեք չի ստանում` Ղարաբաղի հարցն այս անգամ էլ հօգուտ Ադրբեջանի լուծելով (ընդ որում` մաս-մաս, այլ ոչ միանգամից):
2) այնքան է թուլացել, որ Ադրբեջանի որևէ ցանկության չի կարողանում դիմադրել (թե գուցե չի ուզում)։
3) Ղարաբաղի փոխարեն այլ լծակ ունի (կամ կստեղծի) տարածաշրջանը իր ոտքի տակ պահելու համար։
4) ունենալով անսահման ազդեցություն Հայաստանում (քաղաքական, ռազմական, հասարակական, տնտեսական և այլն)` չի կարողանում իր ուզածը ստանալ։
5) զրկվել է Ադրբեջանի և անձամբ Ալիևի նկատմամբ ունեցած ազդեցության գործնական լծակներից։
6) իրական ժամանակում անտարբեր է իր իսկ կողմից շահերի կենսական գոտի հռչակված Անդրկովկասի նկատմամբ։
7) շահագրգռված է Սյունիքով միջանցքի գաղափարով զուտ Թուրքիայի ու Ադրբեջանի ախորժակը բավարարելու համար։
😎 միջանցքի հարցում այլ` ավելի ռեալ ու պրակտիկ պատճառներ չունի։
9) միջանցքի հարցում Իրանի դիմադրությունը չեզոքացնելու նպատակով չէր ցանկանա հարցի որոշման սուվերեն իրավազորությունն անձամբ ունենալ։
10) լինելով ավանդական, ծանր, բյուրոկրատական կայսրության ինքնութենական ու սիստեմատիկ ժառանգը` դեռ ԽՍՀՄ-ի ապամոնտաժման ժամանակների տրամաբանությունը չի պահպանում և, զանց առնելով իր կոնվենցիոնալ քաղաքականության լոգիկան, չի փորձում մի զամբյուղի մեջ դնել դեռևս պահպանված նախկին ձվերը` մի նոր խմորի հասունացում իրականացնելով ներսից ու դրսից համապատասխան պատրաստություններով։









































