Թուրքիան դիմել է ՄԱԳԱՏԵ-ին՝ հայկական ատոմակայանի հարցով, արձանագրելով, որ այն վտանգ է սպառնում ռեգիոնին: Հայկական ԱԷԿ-ի առնչությամբ Թուրքիայի այդօրինակ դժգոհություններն ու պահանջները ամենևին նոր չեն, սակայն նոր է այն իրողությունը, նոր է միջազգային և ռեգիոնալ իրադրությունը, որում հնչում է այն: ՄԱԳԱՏԵ-ն իհարկե առ այսօր բավականին բարձր է գնահատում Հայաստանի ատոմակայանի շահագործման և անվտանգության մակարդակը, սակայն այստեղ խնդիրը պետք է դիտարկել ոչ միայն զուտ մասնագիտական-փորձագիտական գնահատականի ծիրում, որքան էլ անշուշտ շատ կարևոր է ՄԱԳԱՏԵ-ի այդպիսի գնահատականը:
Խնդիրը իհարկե նաև քաղաքական է և կախված է լինելու նաև քաղաքական, ռազմա-քաղաքական իրողություններից և ուժերի հարաբերակցությունից: Ու այստեղ հարկ է նկատի ունենալ այն, որ վերջին ամիսներին Հայաստանի այսպես ասած միջուկային էներգետիկայի հեռանկարի շուրջ նշմարվել էր ամերիկա-ռուսական մրցակցության որոշակի ակտիվ դրսևորում:
Միացյալ Նահանգներից հնչել էր Հայաստանին մոդուլային փոքր ռեակտորներ տրամադրելու միտք, իսկ Սոչիում Նիկոլ Փաշինյանին ներկայացվել էր Ռոսատոմի հնարավորությունները, իսկ ՌԴ վարչապետ Միշուստինն էլ Փաշինյանին առաջարկել էր մարդիկ գործուղել այդ ամենին հանգամանալից ծանոթանալու համար: Այս իրավիճակը ըստ ամենայնի Թուրքիայի համար նշմարվել է որպես «ավանդական առևտրի» մի նոր հնարավորություն, այս անգամ Հայաստանի ատոմակայանի թեմայով: Օրեր առաջ կառավարությունը հայտնեց հայկական ատոմակայանի շահագործումը մինչև 2036 թվական երկարաձգելու որոշման մասին:
Սա կարևոր որոշում է թե էներգետիկ անվտանգության, թե նաև ռազմա-քաղաքականության տեսանկյունից, որովհետև անկասկած է, որ խաղաղ միջուկային էներգետիկան ոչ միայն էներգետիկ, այլ նաև քաղաքական անվտանգության բաղադրիչ է: Հայաստանը պետք է պահի այդ բաղադրիչը որպես ռազմավարական նշանակության հարց, այն չդնելով որևէ կասկածի տակ, միաժամանակ իհարկե ձգտելով այն առավելագույնս զերծ պահել աշխարհաքաղաքական մրցակցության անմիջական առարկա դարձնելու հեռանկարից:
