Կիպրոսի արտաքին գործերի նախարարությունը հայտարարություն է տարածել, որով դատապարտում է Արցախում Ադրբեջանի իրականացրած էթնիկ զտումը: Միաժամանակ, Կիպրոսի ԱԳՆ հաղորդագրության մեջ առկա է միտք, որ կիպրական հանրապետությունը դիտարկում է արցախցի տեղահանվածներին իրենց երկրում տեղավորելու հնարավորությունը:
Կիպրոսի բարեկամությունն ու ջերմությունը աներկբա են: Կիպրոսը այն եզակի պետություններից է, որն ամբողջապես աջակցել է Հայաստանի հանրապետությանը՝ Արցախի և ՀՀ հանդեպ սպառնալիքների պարագայում: Ավելորդ է խոսել հայ և կիպրական բարեկամության պատմական հետքի և հենքի մասին: Այդ առումով էլ, Կիպրոսի ԱԳՆ գնահատականը՝ որ Բաքուն իրականացրել է էթնիկ զտում, միանգամայն ողջունելի է և արդարացի, և գոնե առայժմ բացառիկ է այդ իմաստով: Միևնույն ժամանակ, հասկանալի է նաև, որ Կիպրոսի դիրքորոշումների և գնահատականների հարցում իր դերն է խաղում Հյուսիային Կիպրոսի թուրքական օկուպացիայի հանգամանքը, այդ իրողության հանդեպ Ադրբեջանի վերաբերմունքի հանգամանքը: Այդ ամենով հանդերձ, Կիպրոսի դիրքորոշումը ողջունելի է և կարևոր:
Միաժամանակ տարօրինակ է այն, որ դիտարկվում է Արցախից տեղահանվածներին Կիպրոսում տեղավորելու հնարավորությունը: Կասկածի տակ չեմ դնում անկեղծ և բարի, մարդասիրական նկատառումը, բայց դա կարող է ունենալ հակառակ էֆեկտ և նույնիսկ վտանգավոր էֆեկտ, բերելով Հայաստան տեղափոխխված արցախցիների՝ այս անգամ էլ Հայաստանից հեռանալու զանգվածային մղումի, հատկապես, երբ խոսքը այնպիսի պետության մասին է, ինչպիսին Կիպրոսը, որը ԵՄ անդամ պետություն է: Պատկերացնել, որ Հայաստան տեղափոխված արցախցիներից որևէ մեկը չի գեռանա Հայաստանից, անշուշտ միամիտություն և մոլորություն է:
Կասկած չկա, որ շատերը կհեռանան Ռուսաստան, որտեղ ունեն նաև շատ վաղուց բնակվող բարեկամներ, հարազատներ: Սակայն, շատ կարևոր է ոչ թե ձևավորել հեռանալու «այլընտրանքային» ուղղություններ, այլ չհեռանալու, մեր հայրենակիցներին Հայաստանում պահելու, Հայաստանում նրանց կեցության և կյանքի բնականոն ընթացք և պայմաններ ապահովելու համար: Եվ այստեղ բանը լոկ պարզապես այդ խնդիրը լուծելու արժանապատվության գործոնը չէ, և նաև ժողովրդագրական հանգամանքը չէ: Բանը նաև այն է, որ պետք է Հայաստանը պետական «խնամքի» ներքո պահի արցախահայության իրավունքների միջազգային պաշտպանության հարցը, որը պետք է պայմանավորված լինի ոչ միայն Արցախի հարցի որևէ «փակում» թույլ չտալու խնդրով, այլ լայն իմաստով նաև Հայաստանի անվտանգության ապահովման:
Կրկնեմ այն, ինչի մասին խոսել եմ այս օրերին մի քանի անգամ: Մտածել, թե որևէ «թեմա» փակելով Արցախում, Հայաստանը հնարավորություն է ունենալու փակել Հայաստանի հանդեպ ադրբեջանական հավակնոտության որևէ թեմա, մոլորություն է, այն էլ վտանգավոր: Հետևաբար, Կիպրոսի աջակցությունը արժեքավոր և կարևոր կլինի այդ հարցում, օգնելով բռնի տեղահանված արցախահայությանը Հայաստանում պահելու գործում:
