Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը հայտարարել է, որ, եթե Հայաստանը չհամաձայնի ճանապարհները բացելուն, ապա Թուրքիայից Ադրբեջան ճանապարհը կանցնի Իրանով: Էրդողանը ասել է, որ Իրանը տվել է դրական ազդակներ: Էրդողանի հայտարարությունը դրական ազդակ է ընկալվում Հայաստանում, առ այն, որ Թուրքիան ոչ թե կփորձի Ադրբեջանի հետ ուժով բացել իր ասած «միջանցքը», այլ կօգտվի Իրանի տարածքով՝ Ադրբեջանի հետ կապվելու համար: Այլ կերպ ասած, Էրդողանի հայտարարությունը դիտարկվում է Սյունիքի ճանապարհների հարցով աշխարհաքաղաքական իրողություններից բխող ռազմական էսկալացիայի վտանգի չեղարկում կամ նվազում: Գործնականում սակայն, պատկերն ըստ ամենայնի այլ է և Էրդողանի հայտարարությունն ընդամենը թուրքական քաղաքականությանը բնորոշ՝ զուգահեռ օրակարգերի միջոցով մեծ մանևրի մեթոդաբանությունն է, որ կիրառում է նաև «կրտսեր եղբայր» Ադրբեջանը:
Ճանապարհների հարցում Էրդողանի դիրքորոշումների առանցքային ազդակ պետք է դիտարկել ոչ թե նրա հայտարարությունը այն մասին, թե Հայաստանի չհամաձայնելու դեպքում իրենք կհաղորդակցվեն Իրանի տարածքով, այլ նրաայցը Նախիջևան: Ալիևի հրավերով Էրդողանի Նախիջևան այցն է առավել նշանային, թե ինչպիսին է թուրքական ռազմավարությունը և դրանից բխող նպատակները:
Թուրքիայի ռազմավարական նպատակը չի սահմանափակվում Կովկասով կամ Մերձավոր Արևելքով, այն ներառում է Կենտրոնական Ասիան, և հենց այդ նպատակն է նաև, որ Թուրքիայի դերը զգակիորեն բարձրացնում է Արևմուտքի համար: Թուրքիան է, որ Կենտրոնական Ասիայում ունի Չինաստանի և Ռուսաստանի ազդեցությանը հակակշռելու էթնո-քաղաքական, կրոնա-մշակութային ներուժ, ըստ այդմ դրանով իսկ կարևոր գործիք է Արևմուտքի համար, որն ունի Չինաստանին հակազդելու խնդիր: Իրանով հաղորդակցությունը Թուրքիայի և Ադրբեջանի համար ընթացիկ կոմունիկացիա է, այն չի կարող լինել ռազմավարական, հետևաբար Սյունիքի հանդեպ ռազմավարական հավակնությունը չի կարող համարել չեղարկված կամ նույնիսկ՝ «հետաձգված»: Սա արձանագրելը ամենևին խուճապի կամ հուսահատության համար չէ, այլ պարզապես զգոնությունը և սթափությունը չկորցնելու:
