Արցախում տեղի ունեցած ողբերգական իրադարձությունները հերթական անգամ ի ցույց դրեցին Հայաստանի պետական անվտանգության ամենախոցելի հանգամանքներից մեկը՝ տեղեկատվական անվտանգությունը: Հայաստանում այդ խնդիրը առկա է նույնիսկ սովորական առօրյայի պարագայում, և ավելորդ է խոսել այն մասին, երբ Հայաստանի սահմանին կամ Արցախում տեղի է ունենում որևէ լարում, և առավել ևս՝ պատերազմական իրավիճակ: Հայաստանի տեղեկատվական դաշտը վերածվում է պարզապես մի անափ պղտոր լճի, որտեղ իրենց ձուկն են փորձում որսալ բոլոր ցանկացողները, և ինչը ցավալի է՝ ըստ էության բոլորն էլ ինչ որ բան որսում են, Հայաստանի հանրապետությունից, Հայաստանի հանրությունից բացի: Այս իրավիճակն է տարիներ շարունակ, ու այն խորանում է տարեցտարի:
Ինչպես առիթ եմ ունեցել ասելու մի շարք անգամներ, մարտահրավերը միանգամայն օբյեկտիվ և բնական է առկա տեղեկատվական դարաշրջանի, դրա տեխնոլոգիական առաջընթացի և դինամիկայի պայմաններում: Բայց, դա նաև պահանջում է առնվազն համարժեք դինամիկա տեղեկատվական անվտանգության ամրացման միջոցառումների, պետական քաղաքականության առումով: Մոլորություն է անշուշտ մտածել, թե հնարավոր է Հայաստանի սահմանափակ ռեսուրսներով ապահովել նույնական, զուգահեռ դինամիկա և թույլ չտալ վակուումի կամ բացերի որևէ աստիճան, սակայն միևնույն ժամանակ, մեզանում տեղեկատվական բացերի հանգամանքը կարծես թե հատում է բոլոր ողջախոհ սահմանները, սկսած պետական տեղեկատվական քաղաքականության անմխիթար վիճակից, մինչև հանրային մեդիագրագիտության, նաև մեդիատիրույթի կառավարման և կարգավորման հարթություններ:
Ընդ որում, այստեղ էլ ակնառու է դառնոում մեկ այլ բան, թե ինչպես են պարզապես ջուրը լցվել Հայաստանում մեդիաարդիականացման, մեդիագրագիտության համար տրամադրված միլիոնավոր, գուցե տասնյակ միլիոնավոր դոլարների ու եվրոների զանազան դրամաշնորհները: Դրանց արդյունքը առավել շոշափելի և զգալի պետք է լիներ հենց տեղեկատվական մարտահրավերների ուժգնացմանը զուգահեռ, սակայն այդ մարտահրավերները ի ցույց են դնում նաև այդ տիրույթում շոշափելի արդյունքի բացակայությունը: Իսկ մարտահրավերները, թե քաղաքական, թե տեղեկատվական, ուժգնանալու են, քանի որ ուժգնանում է պայքարն աշխարհակարգային բաժանարար գծերի և միջազգային նոր կարգի համար: Իհարկե դա կարող է բարձրացնել նաև Հայաստանի տեղեկատվական անվտանգության «խորագրի» ներքո նոր ֆինանսական հոսքերի հավանականությունն ու մասշտաբը, և առանցքային հարցն այն է, թե դրանք գոնե որքանով են բարձրացնելու Հայաստանի հանրապետության և հանրային շահից բխող տեղեկատվական անվտանգության մակարդակը:
