Ստեղծված ճակատագրական իրավիճակում, թե Հայաստանի, թե Արցախի հանդեպ որևէ թշնամություն արտահայտվելու «միջոց» փնտրելիս, թերևս առաջիններից մեկը կարող է լինել Հայաստանում քաոսի առաջացումը, «հայաստանցի»-«ղարաբաղցի» հակադրության հրահրումը, այդ ամենը ինչ-ինչ նեղ խմբային կամ գուցե աշխարհաքաղաքական շահերի ծառայեցնելու համար: Սա բոլորովին չի վերաբերում Հայաստանի կառավարող քաղաքական ուժի և դրա առաջնորդի հրաժարականի պահանջին ինքնին, որովհետև այն, ինչ կատարվում է Հայաստանի և Արցախի հետ, անկասկած առաջացնում է այդպիսի պահանջի, իշխանափոխության պահանջի և այդ ուղղությամբ ջանքի օբյեկտիվ հիմքեր, անկախ, թե ով է համաձայն դրա հետ, իսկ ով՝ ոչ, ով է համարում, որ դա կփոխի ինչ որ բան, իսկ ով՝ ոչ: Բայց, մի բան թերևս անկասկած է, որ այդ ամենը չի կարող ուղեկցվել քաոսի և անկառավարելիության նպատակադրումով, որովհետև դա արդեն կլուծի ոչ թե իշխանության, այլ Հայաստանի հարց:
Անթույլատրելի է ոչ միայն քաոսը, այլ նաև՝ Հայաստանի ու Արցախի հարցերի հակադրումը, ինչը տեղի է ունեցել ամիսներ շարունակ: Մասնավորապես այն, որ Արցախը Հայաստանը թիրախավորելու, Հայաստանի ինքնիշխանությունը խոցելու միջոց է, որից պետք է ազատվել: Ինչպես դատապարտելի է որևէ քաոսի և անկառավարելիության հրահրում՝ Արցախը փրկելու պատրվակով, այդպես էլ անթույլատրելի է Հայաստանը փրկելու «պատրվակով» Արցախի թիրախավորում և Արցախի առնչությամբ Հայաստանի քաղաքականության արդարացում: Թե Հայաստանի, թե Արցախի շահը պահանջում է քաղաքական պայքար, թեկուզ կոշտ, բայց գերազանցապես քաղաքական բովանդակությամբ գործընթացներ, այդ թվում իշխանափոխության որևէ պահանջի պարագայում: Գործընթացներ, որտեղ Հայաստանի կառավարելիությունը, քաղաքացիական բախման որևէ ռիսկի բացառումը պետք է լինեն աներկբա: Այլապես, ով ինչ կորսա պղտոր ջրում, էական չէ, քանի որ այդ ջրում խեղդվելու է Հայաստանը, և որևէ կերպ չի փրկվելու Արցախը:
Լուսանկարը՝ panorama.am-ի
