Սեպտեմբերի 1-ի Ադրբեջանը լարել է իրավիճակը Սոթքի ուղղությամբ, ինչի հետևանքով հայկական կողմը հաղորդում է երկու զոհի և մեկ վիրավորի մասին: Ադրբեջանն իրավիճակը լարել է առավոտյան 7.50-ից սկսած, ինտենսիվ հրաձգության ենթարկելով հայկական դիրքերը: Մինչ այդ, Բաքուն մի քանի ապատեղեկատվություն է տարածել իբրև թե հայկական կողմից հրադադարի խախտումների մասին: Կեսօրին պաշտպանության նախարարությունը հայտնեց ադրբեջանական կրակոցների ինտենսիվության նվազման մասին: Ադրբեջանը իբրև թե հայկական զինուժի կրակոցների մասին տեղեկություններ, փաստացի ապատեղեկատվություն տարածում էր շաբաթների պարբերականությամբ:
Ադրբեջանական այդ ապատեղեկատվական արշավը վկայում էր, որ Բաքուն նախապատրաստում է հող հերթական ռազմական սադրանքի համար: Դա գործնականում տեղի է ունենում Արցախի շուրջ դիվանագիտական իրադրության ինտենսիվացման ֆոնին: Ամենևին բացառված չէ, որ Ադրբեջանը Սոթքում լարելով իրավիճակը, փորձում է հակազդել դիվանագիտական ճնշումներին, կամ դիվանագիտակկան ինտենսիվացումներին, միևնույն ժամանակ նաև այդ համատեքստում փորձելով դաշտ ստեղծել իր քաղաքական պայմանների համար: Ադրբեջանի սադրանքը վայելո՞ւմ է արտաքին որևէ «»հովանի»: Այստեղ կարող են լինել տարբեր գնահատականներ, սակայն անկասկած է մի բան՝ չի կարող լինել խաղաղ գործընթաց, քանի դեռ Ադրբեջանի ագրեսիվ, ռազմական շանտաժի քաղաքականությունը վայելում է միջազգային լռության հարմարավետությունը: Վայելում է արտաքին հովանի, թե ոչ, սա երկրորդ հարցն է:
Կրկնեմ, ոչ թե երկրորդական, այլ՝ երկրորդ, իսկ առաջինն այն է, որ Բաքվի այդ քաղաքականությունը, ռազմական շանտաժի մեթոդաբանությունը արդեն ոչ միայն հետպատերազմական եռամսյակի, այլ գործնականում անցնող տասնամյակի ընթացքում «վայելում» է միջազգային լռությունը, որը իհարկե պայմանավորված է աշխարհաքաղաքական դիմակայության ռեժիմով, որում, եթե որևէ մեկն անգամ չունի Ադրբեջանին այդ հարցում աջակցելու, ապա առնվազն չունի Ադրբեջանին արգելակելու մոտիվ և քաղաքական նպատակահարմարություն: Սա է գլխավոր խնդիրը, առանց որի մտածել խաղաղության գործընթացի արդյունավետ հեռանկարի մասին, ինչպիսի ձևաչափ էլ լինի, գործնականում անիրատեսական է:
