Նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Կարեն Կարապետյանի պաշտոնանկությունը, որ տեղի ունեցավ օրերս, թերևս բավական իրարանցում և խուճապային տրամադրությունն է առաջ բերելու Հանրապետական կուսակցությունում, ինչը նաև միանգամայն բնական գործընթաց կարող է լինել ոչ միայն կոնկրետ պաշտոնանկության, այլ ընդհանրապես ներիշխանական գործընթացների ֆոնին: Բանն այն է, որ այստեղ գործ չունենք ընդամենը մի մարդու պաշտոնից հեռացնելու հետ, այլ սա նկատելիորեն համակարգային որոշակի գործընթաց է, որի տրամաբանությունը ՀՀԿ մեծ մասի համար, եթե չասենք ամբողջ ՀՀԿ-ի համար, իսկապես անհասկանալի է: Այդ պարագայում բնական է, որ բոլորին սկսում է հուզել հարցը, թե ով է հաջորդը, և այդ հաջորդը ինչ պատճառերով է հայտնվելու Սերժ Սարգսյանի մկրատի տակ: Նաև շատերին է հուզում հարցը, թե Սերժ Սարգսյանի մկրատի տակ հայտնվելուց հետո որտեղ են հայտնվում այդ մարդիկ: Իսկ այստեղ արդեն պատասխանները տարբեր են` օրինակ` Գագիկ Բեգլարյանը հայտնվեց մի տեղ, Գևորգ Դանիելյանը` մեկ այլ, Մարգար Օհանյանը` բոլորովին ուրիշ տեղ, իսկ Կարեն Կարապետյանն էլ` այլ:
Հանրապետականի հետ տեղի է ունենում մի բան, որ շատ նման է ոտքի տակից հողի փախչելուն: Մյուս կողմից, դա չի կարող տեղի չունենալ, եթե նույն երևույթի հետ գործ ունի ՀՀԿ ղեկավար Սերժ Սարգսյանը: Հայաստանում նրա ոտքի տակից հողն ակնհայտորեն փախչում է, և նա հասկանում է, որ երկրում սոցիալ-տնտեսական և իրավաքաղաքական խորը ճգնաժամը հաղթահարելու համար պետք է բոլորովին այլ որակի հենարան գտնի, քան ՀՀԿ-ն է: Բայց Սերժ Սարգսյանը, միևնույն ժամանակ, չափազանց կախված է այդ հենարանից, թեկուզ լավ հասկանալով, որ դա ոչ այնքան իր հենարանն է, որքան, ասենք, իր տակ Ռոբերտ Քոչարյանի դրած հենարանը: Հայտնվելով այդ երկիմաստ կամ բազմիմաստ վիճակում` ներքին լրջագույն խնդիրների և նաև արտաքին բարդ մարտահրավերների ու համակարգային փոփոխության պահանջների առաջ, Սերժ Սարգսյանը չի կարող իրավիճակը ՀՀԿ-ում պահել այնպես, ինչպես կար միշտ` հանգիստ, առոք-փառոք, կուշտ ու կուռ: Մինչդեռ երբ 2006 թվականին Սերժ Սարգսյանին ընդունում էին իրենց շարքերը, իսկ Անդրանիկ Մարգարյանի մահից հետո էլ նրան հանձնում ամբողջ կուսակցությունը, հանրապետականները անկասկած հենց այդպիսի, ոչ թե այսպիսի կյանք էին սպասում: Բայց Սերժ Սարգսյանն անկարող է ապահովել այդ կյանքը` թե’ իր կառավարման ունակությունների սուբյեկտիվ, թե’ Հայաստանի ընդհանուր իրավիճակի և աշխարհաքաղաքական գործընթացների նոր տրամաբանության օբյեկտիվ պատճառներից ելնելով:
ՀՀԿ-ում խուճապը գուցե վերածվեր ինքնապաշտպանական մարտերի, եթե Սերժ Սարգսյանը շատ ավելի հստակ ներկայացներ իր մոտեցումներն ու վերաբերմունքը այսպես ասած` «մկրատի տակ մնացածների» հանդեպ, սակայն նա, ազատվելով նրանցից, միևնույն ժամանակ չի կարող վերջնականապես հրաժեշտ տալ նրանց, քանի որ ինքն էլ, թերևս, մինչև վերջ չի պատկերացնում իրավիճակի զարգացման տրամաբանությունը և չի կարող ասել, թե արդյոք վաղը կամ մյուս օրը չի ունենալու, ասենք, երևանյան բակերում գագիկ Բեգլարյանի, կամ, ասենք, նախընտրական ֆինանսատնտեսական հարցերում Տաշիրի Սամոյի` Կարեն Կարապետյանի եղբայր Սամվել Կարապետյանի փողի կարիքը: Այլ կերպ ասած` թեև ներիշխանական սուբյեկտները շատ են սկսել խանգարել Սերժ Սարգսյանին, հաճախ` բեռ լինել, մյուս կողմից նրանք իրար հետ բավական շատ թելերով են շաղկապված, և ոչ մեկի պարագայում «հրաժեշտի երեկո» տեղի չի ունենում: Մյուս կողմից, սակայն, հասկանալի է նաև, որ միգուցե Սերժ Սարգսյանը մարտավարական նկատառումներից ելնելով է, որ այդ պաշտոնյաներին չի զրկում իր մոտ վերադառնալու հույսից` նրանց ինքնաբերաբար արմատապես չտրամադրելով իր դեմ: Եվ դրանից բացի, միգուցե Սերժ Սարգսյանը նաև հենց այդ պատճառով չի փորձում հստակեցնել իրավիճակը ՀՀԿ-ում, լավ հասկանով, որ ՀՀԿ-ականների մոտ միակ զարգացած բանը դա ինքնապաշտպանական բնազդն է: Մնացյալ ամեն ինչ ՀՀԿ-ում երևի թե բութ վիճակում ու ինքնըստինքյան է, և միայն այդ բնազդն է պետք գործուն քայլերով պահել բութ վիճակում: Գուցե հենց դա էլ արվում է` չափավոր խուճապի քաղաքականության միջոցով:
Բայց այլ բան անել էլ, Սերժ Սարգսյանը երևի թե անկարող է, ու մնում է միայն իրավիճակը պահել կառավարելի քաոսի մարտավարությամբ, կամ էլ ընդամենը ցույց տալ, թե քաոսը կառավարելի է, որպեսզի որևէ մեկը չհասկանա, որ իրականում իրավիճակը վաղուց արդեն դարձել է անկառավարելի:
