Արցախի նախագահի բացառիկ հարցազրույցը, որ սպասված էր իր անկեղծության «ազդարարումով», գործնականում ավելի շատ ազդարարեց այն քաղաքական մտքի ճգնաժամը, որ առկա է Արցախի քաղաքական վերնախավում: Իհարկե, պետք է նկատել, որ քաղաքական մտքի ճգնաժամը բնորոշ է ոչ միայն արցախյան, այլ նաև հայաստանյան հասարակական-քաղաքական վերնախավին, բայց դրանից իհարկե չի թեթևանում այն պատասխանատվությունը, որ Արցախի ժողովրդի առաջ ունի արցախյան վերնախավը: Այդ պատասխանատվությունը չի թեթևանում նաև հանգամանքից, որ Արցախում քաղաքական մտքի ճգնաժամը ունի խորը արմատներ և «սերում» է Հայաստանում հաստատված կառավարման քրեաօլիգարխիկ բնույթ և կառուցվածքն ունեցող համակարգից, որի տրամաբանությունը ենթադրում էր ոչ թե քաղաքական սուբյեկտ Արցախ, այլ՝ համակարգային կցորդ: Արցախի շուրջ ներկայիս ծանրագույն իրավիճակը ըստ էության այն քարն է, որ ծակվել է կաթիլ առ կաթիլ՝ տարիների այդ իրողություններից: Բայց, կրկնեմ, որ այդ ամենը որևէ կերպ ներկայումս չի նվազեցնում պատասխանատվությունը, որ ունեն թե Հայաստանի, թե Արցախի կառավարող և ընդհանրապես հասարակական-քաղաքական միջավայրը ձևավորող վերնախավերը:
Արայիկ Հարությունյանի հարցազրույցը գործնականում չմատուցեց հանրությանը որևէ նոր բան, բացի իհարկե գուցե փոքր ինչ ավելի բաց ձևակերպումներից, մասնավորապես այն մասին, որ կարծես թե կա Արցախն Ադրբեջանի դեմ մենակ թողնելու մի «կոնսենսուս»: Առնվազն ներկայիս ռեժիմում դա բավականին նկատելի է: Ասել, թե որևէ մեկը ունի Արցախի հանդեպ հատուկ դիտավորություն, իհարկե կլինի միամտություն: Պարզապես, այդպես է դասավորվել ներկայիս աշխարհաքաղաքական իրավիճակն ու նաև շահերը, որ ունեն տարբեր դերակատարներ, որոնք միմյանց հետ պայքարում են համաշշխարհային ազդեցության համար և այդ պայքարը այսօր բոլորովին նպատակահարմար չի դարձնում Արցախի ճակատագրի համար Ադրբեջանի, ըստ այդմ նաև Թուրքիայի հետ որևէ էական հակադրության կամ կոնֆլիկտի մեջ մտնելը: Եվ սրամով իսկ ձևավորվում է «կոնսենսուսը»:
Բայց, դա իրողություն է, որը «քանդելն» էլ հայկական քաղաքական մտքի, Հայաստանի և Արցախի քաղաքական վերնախավերի, նաև հասարակական-քաղաքական օրգանիզմի խնդիրն է, առաջադրանքը: Դա շատ բարդ առաջադրանք է, չափազանց ծանր, գերջանք, ուժերի և մտքի գերլարում պահանջող: Բայց, այդ առումով շատ ավելի արդյունավետ և կարևոր կլիներ, եթե Արցախի նախագահի հարցազրույցը իր բովանդակային առումով արտացոլեր այդ խնդիրն ու պարունակեր դրա լուծմանը, կամ դրա սպասարկմանն ուղղված բովանդակային ուղենիշներ, արցախյան խնդրի միջազգային իրավա-քաղաքական ասպեկտների համատեքստում: Հռչակագրային արձանագրումները անշուշտ կարևոր են, սակայն բացառիիկ հարցազրույցները թերևս պետք է բացառիկ դառնան ասելիքով, և բովանդակային, հասցեական, իրավա-քաղաքական ասելիքով: Այդ հարցազրույցը բացի Արցախի հանրության հետ խոսակցության հարթակ լինելուց, պետք է ծառայեր նաև խոսակցության հարթակ միջազգային դերակատարների հետ: Ավելին, այստեղ թերևս պետք է առաջնային լիներ հենց այդ նպատակը, որովհետև Արցախի նախագահը արցախյան հանրության հետ խոսելու համար թերևս ունի բազմաթիվ այլ ձևաչափերի հնարավորություն: Մինչդեռ, տպավորություն էր, որ Արայիկ Հարությունյանին բացառիկ հարցազրույցի ձևաչափում առավել հետաքրքրում էր ստեղծված իրողությունների համատեքստում սեփական պատասխանատվությունն առավելագույնս «մաքրելը», ներարցախյան իրողություններում անձնական դիմակայունությունը բարձրացնելու նկատառումով:
