Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկին Թուրքիայում այդ երկրի նախագահ Էրդողանի հետ բանակցությունից հետո Կիև է վերադարձել «Ազով» գումարտակի հինգ հրամանատարների հետ, որոնք գերի էին հանձնվել Մարիուպոլի գրավումից հետո՝ այդ թվում նաև հենց Կիևի հորդորով, և Ռուսաստանից հանձնվել էին Թուրքիա: Փաստորեն, Թուրքիան նրանց փոխանցում է Կիևին: Սա առաջին հերթին հարց է առաջացնում՝ դա Ռուսաստանի գիտությա՞մբ էր, թե՞ Էրդողանի ինքնուրույն որոշում, ինչը կարող է նշանակել Ռուսաստանի հետ որոշակի հակադրություն կամ անհամաձայնություն: Եթե դա չհամաձայնեցված քայլ է, ապա կնշանակի, որ ռուս-թուրքական հարաբերությունը որոշակի լարվածության փուլում է, կամ կհայտնվի այնտեղ, ինչի հանդեպ բնականաբար բավականին զգայուն է լինելու Կովկասը և մասնավորապես Հայաստանի ու Արցախի անվտանգության համակարգը:
Եթե Զելենսկուն արված այդ ժեստը ունի Ռուսաստանի համաձայնությունը, ապա դա արդեն կնշանակի, որ Թուրքիան միջնորդել է որոշակի համաձայնություն Մոսկվայի ու Զելենսկու միջև, ինչը հարց է առաջացնում, թե ինչի՞ դիմաց են Ազով գումարտակի հրամանատարները վերադարձվում Կիևին: Իհարկե բացառելի չէ նաև այլ սխեմայի աշխատանքը: Մասնավորապես, Թուրքիան Ռուսաստանին խոստանում է որևէ «իքս» քայլ, դրա դիմաց ակնկալելով, որ Մոսկվան չի դժգոհի Կիևի ուղղությամբ իր ժեստից՝ որի միջոցով Անկարան գուցե փորձում է լուծել արդեն Արեւմուտքի հետ հարցեր, մասնավորապես ՆԱՏՕ Վեհաժողովից առաջ, որը հուլիսի 10-ին մեկնարկում է Վիլնյուսում: Հատկապես, որ նույն Զելենսկու հետ հանդիպմանն Էրդողանը արել է մեկ այլ էական հայտարարություն: Նա ասում է, որ Ուկրաինան «վաստակել» է ՆԱՏՕ անդամակցության հնարավորությունը: Դա ասում է մի երկրի ղեկավար, որը տորպեդահարում է ՆԱՏՕ-ին Շվեդիայի անդամակցությունը՝ արժանանալով ՆԱՏՕ մյուս անդամների դժգոհությանը, և ասում է մի երկրի անդամության մասին, որի վերաբերյալ ՆԱՏՕ մյուս անդամների գերակշռող մասը, այդ թվում առավել ևս առաջատար տերությունները, ունեն հակառակ կարծիք, որ Ուկրաինայի անդամությունը դեռևս նպատակահարմար չէ:
Այդպիսով, ակնառու է, որ Թուրքիայում Էրդողան-Զելենսկի բանակցությունն ու դրա շրջանակում տեղ գտած, վերը նկարագրված բավականին նշանային համաձայնությունը խոսում են բավականին բազմաշերտ ու հակասական պատկերի մասին: Առավել ևս, որ որոշակի տարօրինակ հայտարարություն է արել նաև ԱՄՆ նախագահի ազգային անվտանգության հարցերի խորհրդական Ջեյք Սալիվանը: Նա ազդարարել է,որ Վաշինգտոնը կայացրել է Կիևին կասետային ռումբեր մատակարարելու որոշում: Ուշագրավ է դրա հիմնավորումը: Ըստ Սալիվանի, Կիևն ունի այլ հրթիռային տեսակների սղություն և դեֆիցիտի ռիսկ, ինչը կարող է առաջացնել վտանգ, որ չեն կարող դիմադրել ռուսական զորքի գրոհին և կկորցնեն նոր տարածքներ, հետեւաբար կասետային ռումբերը հատկացնում են այդ «բացը» թույլ չտալու համար: Ամբողջ հարցն այն է, որ վերջին շաբաթներին նույն ԱՄՆ, արեւմտյան այլ առաջատար երկրներ բազմիցս հայտարարում էին, որ Ուկրաինային տրամադրել են զորեղ հակահարձակման համար անհրաժեշտ սպառազինություն և տեխնիկա:
Եվ հանկարծ ստացվում է, որ Կիևն ունի հրթիռների դեֆիցիտի ռիսկ, որը կանխարգելում են կասետային ռումբերում: Իսկ Մոսկվան էլ այդ որոշմանը արձագանքել է նախկին նախագահ, ԱԽ նախագահի տեղակալ Մեդվեդևի գնահատականով, թե Վաշինգտոնի որոշումը սադրում է միջուկային պատերազմ: Գործնականում սակայն, որոշումն ու դրա հիմնավորումը ավելի շուտ վկայում է այն մասին, որ չնայած հրապարակային հայտարարությունների մակարդակով պահպանվող միատարությանը, ուկրաինական պատերազմի և դրա հեռանկարների վերաբերյալ մոտեցումները բավականին բազմիմաստ են, այդ թվում Արեւմուտքում: Առավել ևս, որ, ինչպես երևում է, այդքան քարոզված ուկրաինական հակահարձակումը մեղմ ասած իր դինամիկայով և արդյունքով չի համապատասխանում այդ քարոզչա-քաղաքական նախապատրաստությանը, ինչը խոստովանում են թե Արեւմուտքի, թե Կիևի գործիչներն ու պաշտոնյաները, ընդ որում այստեղ ուշագրավ է, որ Կիևը հենց արեւմտյան մատակարարումների դանդաղությանն է հղում անում՝ հակահարձակման ոչ բավարար տեմպի ու արդյունքի «բացատրության» հարցում, իսկ Արեւմուտքն էլ, ինչպես նշեցի, հայտնում է, որ ամեն ինչ արել է հաջող հակահարձակման համար: Ահա այդ ֆոնին տեղի է ունենում Էրդողան-Զելենսկի հանդիպումն ու ժեստը Ուկրաինայի նախագահի ուղղությամբ, և փաստացի՝ Ռուսաստանի դեմ, գոնե առերեւույթ: Բայց, Էրդողանի հայտարարությունը, որ օգոստոսին ուկրաինական կարգավորման թեմաներ կքննարկի նաև Թուրքիա ժամանող ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ, հուշում է, որ մեծ առեւտուրը դեռ առջեւում է: Դա էական նշանակություն է ունենալու նաև Կովկասի համար:
