Ադրբեջանի իրագործած շրջափակման հետևանքով Արցախում օր օրի սրվում է մարդասիրական իրավիճակը, Հայաստանի կառավարության նիստում հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, նկատելով, որ դա էթնիկ զտման քաղաքականության մաս է, որ վարում է Բաքուն: Ըստ Նիկոլ Փաշինյանի, Ադրբեջանը պահանջում է, որ Հայաստանը դուրս բերի Ղարաբաղից իր զինուժը, մինչդեռ Երևանը Արցախում չունի որևէ զինվոր, Արցախում պաշտպանական բանակն է, որի անհրաժեշտության հիմքերը կարելի է տեսնել Ադրբեջանի ամենօրյա քաղաքականության մեջ, նկատել է Փաշինյանը: Բաքուն Արցախից բանակը դուրս բերելու պահանջի մասին հայտարարել է հենց նախօրեին էլ, Ալիևի ելույթով, որը հնչել է Չմիավորվածների շարժման նախարարական կոմիտեի նիստում, որ կայացել է Բաքվում: Երևանը պարբերաբար հերքում է, թե Արցախում կա Հայաստանի ԶՈՒ գեթ մեկ զինծառայող:
Արցախում պաշտպանական բանակն է, ու անկասկած է՝ դրա բացակայությունը պարզապես կանաչ լույս է լինելու Ադրբեջանի առավել ագրեսիվ քաղաքականության համար: Միաժամանակ, Ադրբեջանը փորձում է ՊԲ առկայությունը իր համար դարձնել ագրեսիայի և կոշտ, շանտաժային քաղաքականության «հիմնավորում»: Ստեղծվում է փակուղային իրավիճակ, որը բխում է հենց այն կողմի շահից, որը ապավինում է ուժի գործոնին:
Դա Ադրբեջանն է: Փակուղին հաղթահարելու համար կա բավականին հստակ ճանապարհ՝ կայացնել Արցախում միջազգային մոնիտորինգ իրականացնելու մասին որոշում, օրինակ ՄԱԿ ԱԽ ձևաչափում, և այդ մոնիտորինգի միջոցով պարզել, թե որքանով է հիմնավոր Ադրբեջանի պնդումը, թե Արցախում կա զինուժ, որի դուրսբերումը Հայաստանի իրավասության դաշտում է: Բայց, այդ հարցի հանդեպ կա միջազգային անտարբերություն, գոնե առայժմ: Այդ ֆոնին, հայտարարությունները՝ Արցախի ժողովրդի իրավունքների ու անվտանգության մասին, դառնում են խորապես հարաբերական, իրավիճակը ոչ թե մոտեցնելով կառավարելիության, այլ դարձնելով առավել խրթին, ինչը՝ կրկնեմ, համապատասխանում է այն մեթոդաբանությանն ու հաշվարկներին, որ Ադրբեջանի քաղաքականության հիմքում են: Հայաստանն ու հայ հանրությունը պետք է հետևողականորեն ձևակերպեն այդ խնդիրները միջազգային բոլոր դերակատարների առաջ:
