Հայ ազգային կոնգրեսի և իշխանության երկխոսության ընդհատումը զգալիորեն կակտիվացնի մարգինալացված քաղաքական դաշտի ներկայացուցիչներին: Օրինակ՝ մի քանի օր առաջ ակտիվացել և հայտարարություն էր տարածել այսպես կոչված՝ Դեմոկրատական կուսակցությունը, որ գլխավորում է Արամ Գ. Սարգսյանը: Կուսակցությունը դատապարտել էր երկխոսությունն ու հայտարարել, թե գաղափարական ընդդիմություն են ձևավորելու:
Առնվազն զարմանալի է, որ այսպես կոչված՝ Դեմկուսը քննադատում է մի բան, որը ներկայումս չկա, առնվազն առկախված է, և հայտնի չէ, թե երբ և ինչպես կշարունակվի, ու կշարունակվի՞ արդյոք: Բայց երբ մարգինալի հույսը արթնանում է, քնում է բանականությունը, և ստացվում է այդպիսի մի հայտարարություն, ուր քննադատվում է մի բան, որն այլևս չկա, թեկուզ՝ եթե չկա ժամանակավորապես: Ընդ որում, անկասկած է, որ Գասպարիչը, Արտաշես Գեղամյանն ու նմանները լավ գիտեն, որ երկխոսություն չկա: Հենց դրա համար են ակտիվացել՝ ակնկալելով, որ իրենք շուտով պետք են գալու իշխանությանը: Ինչո՞ւ են պետք գալու: Որովհետև եթե Կոնգրեսի հետ իշխանության երկխոսությունը դադարում է, ապա առաջանում է հավանականություն, որ իրավիճակը գնալու է լարվածության ճանապարհով, առճակատման ճանապարհով: Իսկ դա ենթադրում է, որ իշխանությունը փորձելու է Կոնգրեսին զսպել զանազան մեթոդներով: Հենց այդտեղ էլ հանգրվանել է այսպես ասած գաղափարական ընդդիմության գաղափարը, որով Գասպարիչը մտադիր է ժողովրդական շարժում միավորել և կազմակերպել:
Ըստ երևույթին, նրան չհաջողվեց զբաղվել Արա Աբրահամյանի գործերը կազմակերպելով, ու Գասպարիչը վերստին հիշել է քաղաքականության մասին: Կամ էլ պարզապես Աբրահամյանն այն ժամանակ էր քաղաքականությունից շահավետ առաջարկ արել, հիմա էլ «քաղաքականությունն» է Գասպարիչին և ընկերներին շռայլ առաջարկ անում: Իսկ ովքեր են ընկերները: Դե, բնականաբար «իդիոտը» կլինի, «դհոլը», էլի մի քանի մանր-մունր «ժողգործիքներ», որոնք կփորձեն իշխանությանը համոզել, թե իրենք կարող են մի այնպիսի աղմուկ հանել, որ խլացնեն Հայ ազգային կոնգրեսի ձայնը ու թույլ չտան, որ ջրբաժանի գնացող Կոնգրեսը կարողանա բազմություն հավաքել իր հետևից:
Իհարկե, բոլորն էլ հասկանում են, որ այդ հաշվարկները ավելի քիչ իրատեսական են, քան Մարսի վրա գոյություն ունեցող կյանքի մասին դատողությունները, բայց Հայաստանում միշտ էլ զգացվել է քաղաքական կրեատիվության պակաս, ու ինչ էլ որ արվել է՝ արվել է վատ մոռացված հնի միջոցով: Փոխարենը քաղաքական դաշտից անպակաս է եղել խեղկատակությունը։ Թվում էր, թե վերջին շրջանում գործընթացները առավել լուրջ բնույթ են սկսում կրել: Սակայն, ինչպես երևում է, ինչ-որ մեկը նորից փորձում է անլուրջ դարձնել քաղաքական իրավիճակը, ինչը, սակայն, մյուս կողմից, կարող է վկայել այն մասին, որ իրավիճակը իսկապես լուրջ է:
