Մայիսի 25-ին Մոսկվայում սպասվում է Փաշինյան-Պուտին-Ալիև հանդիպում: Այդ մասին մայիսի 18-ին կառավարության նիստում բարձրաձայնել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ասելով, որ հայկական կողմը հավանություն է տվել բարձր մակարդակի այդպիսի հանդիպում անցկացնելու Ռուսաստանի առաջարկին: Ինչպես հայտնի է, մայիսի 19-ին Մոսկվայում սպասվում է արտգործնախարարների մակարդակի եռակողմ հանդիպում: Մոսկվայում մայիսի 25-ի հնարավոր հանդիպումը փաստորեն նախորդելու է հունիսի 1-ին Քիշնևում սպասվող հնգակողմ հանդիպմանը՝ Միշել-Փաշինյան-Մակկրոն-Շոլց-Ալիև: Ինտենսիվ հանդիպումների այդ շրջափուլում հնչում են հայտարարություններ որոշակի առաջընթացի և պայմանավորվածությունների մասին, սակայն մշտապես հնչում է նաև հարցը, թե հնարավո՞ր է արդյոք այդպիսի իրական պատկեր, եթե միջնորդ դերակատարները գտնվում են միմյանց հետ գրեթե պատերազմի ռեժիմում: Այդ դեպքում կարո՞ղ է օրինակ Մոսկվան գործել բրյուսելյան համաձայնություններին համահունչ, այն դեպքում, երբ ՌԴ արտգործնախարարությունը բաց տեքստով մեղադրում է արևմտյան նախաձեռնությունների հեղինակներին ապակառուցողականության համար, համարում այդ նախաձեռնությունները հակաարդյունավետ:
Կրեմլի խոսնակ Պեսկովն էլ՝ Վաշինգտոնում քառօրյա հանդիպումից առաջ նշել էր, որ կարգավորման միակ իրավական հիմքը նոյեմբերի 9-ի և դրան հաջորդող եռակողմ հայտարարություններն են, մյուս նախաձեռնությունները կարող են օգնել կամ խանգարել, և հույս էր հայտնել, որ Վաշինգտոնի նախաձեռնությունը կլինի օժանդակող: Այդպե՞ս է եղել, թե՞ ոչ: Այդ հարցին պատասխանելը բարդ է, սակայն ուշադրության և հիշատակման է արժանի այն, որ Վաշինգտոնում հանդիպումների ավարտից անմիջապես հետո՝ մայիսի 5-ին, Մոսկվայում տեղի ունեցավ ՌԴ-ում ԱՄՆ դեսպանի և ՌԴ-ում Հայաստանի դեսպանի հանդիպումը, ինչը հիմք է տալիս դիտարկելու հավանականությունը, որ դա նաև ռուսական կողմի հետ հաղորդակցության որոշակի խողովակ էր:
Միևնույն ժամանակ, ՌԴ արտգործնախարար Լավրովը բառացիորեն նախօրեին հրապարակված հարցազրույցում ասում է բաց տեքստով, որ ԱՄՆ Հայաստանին առաջարկում է հեռացնել ռուսական բազան, ռուս սահմանապահներին: Որքանո՞վ է այդ հայտարարությունը տեղավորվում հնարավոր աջակցության տրամաբանության մեջ: Առերևույթ՝ չի տեղավորվում որևէ կերպ: Դրան զուգահեռ սակայն, միամտություն է կարծել, թե հրապարակային հայտարարությունները ամբողջությամբ արտացոլում են եղած քաղաքական պատկերն ու բովանդակությունը, գործընթացների իրական և ամբողջական տրամաբանությունը: Դրա հետ մեկտեղ, այստեղ թերևս ամբողջ պատկերը հասանելի չէ անգամ Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությանը, հաշվի առնելով մի շարք օբյեկտիվ հանգամանքներ արդեն ավելի մեծ՝ համաշխաևհային շախմատային խաղատախտակի վրա տեղի ունեցողի համատեքստում: Այդ պայմաններում Երևանին չի մնում այլ բան, քան պատրաստակամ և հնարավորինս կառուցողական աշխատել բանակցային բոլոր հարթակներում, անկախ այն հանգամանքից՝ դրանք խանգարու՞մ են միմիայն, թե՞ օժանդակում: Որովհետև երկու դեպքում էլ կան թե հնարավորություններ, թե ռիսկեր, և բոլոր դեպքերում դրանց շահավետ և հնարավորինս անվտանգ հարաբերակցություն ապահովելու համար Երևանը պետք է կատարի աշխատանք բոլոր հարթակներում:
