WikiLeaks-ի հերթական հրապարակումներից մեկում նշվում է այն մասին, թե ինչպես դեռևս վարչապետ Սերժ Սարգսյանի խորհրդական Միքայել Մինասյանը, ով նաև նրա փեսան է, Հայաստանում ԱՄՆ գործերի ժամանակավոր հավատարմատար Ջոզեֆ Փենինգթընին ասել է նախագահ դառնալուց հետո օլիգարխիային և թաղային հեղինակություններին սանձելու Սերժ Սարգսյանի մտադրության մասին: Ի դեպ, այն, որ այդ պնդումը եղել է նախագահի ընտրությունից հետո փետրվարյան ցույցերի օրերին, հուշում է, որ Միքայել Մինասյանն այդպիսով կարող էր ընդամենը փորձել ամերիկացիներից աջակցություն ակնկալել Սերժ Սարգսյանի համար:
Ու չի բացառվում, որ այդ ակնկալիքը նա ստացել է, քանի որ դրանից հետո նույն Փենինգթընը իր ասուլիսներից մեկում հայտարարել էր, որ Սերժ Սարգսյանն այն նախագահն է, որը պետք է ԱՄՆ-ին: Բայց արդյո՞ք արդարացնելով Սերժ Սարգսյանի ակնկալիքները` ԱՄՆ-ն ստացավ իր ակնկալիքների արդարացում անցած երեք տարիների ընթացքում, և արդյո՞ք Սերժ Սարգսյանն արեց այն, ինչի համար որ ԱՄՆ-ն իրեն համարում էր «այն նախագահը, որը ԱՄՆ-ին պետք է»: Դժվար է ասել, քանի որ քաղաքականությունն այսբերգի նման որքան ջրի երեսին է, մի քանի այդքան էլ` ջրի տակ: Բայց երբ փորձում ես այն ենթարկել կոնկրետ տեղեկատվության հիման վրա կոնկրետ դիտարկումների, ապա պետք է որ ակնհայտ լինի, որ ԱՄՆ ակնկալիքները չեն արդարացել:
Մասնավորապես, դառնալով նախագահ, Սերժ Սարգսյանն ամենևին էլ չի նեղել թաղային հեղինակություններին և օլիգարխ-բարոններին, եթե իհարկե նրանք չեն խախտել իշխանության հանդեպ արարողակարգի կանոնները: Ավելին` թաղային հեղինակություններն ու օլիգարխ-բարոնները սկսել են իրենց ավելի լավ զգալ, նորանոր մոնոպոլ ոլորտներ ձեռք բերել, օլիգոպոլ դիրքերն ամրացնել: Իսկ եթե որևէ մեկի դիրքերը երերացել են, ապա զուտ քաղաքական նպատակներով` տնտեսության վերաբաշխման տրամաբանության շրջանում, երբ ասենք` Քոչարյանին հավատարիմ օլիգարխի փոխարեն առաջ է մղվել Սերժ Սարգսյանին հավատարիմ օլիգարխը:
Եթե ԱՄՆ-ը հենց դա էր ակնկալում, ապա իհարկե խոսքերն ավելորդ են, բայց եթե ԱՄՆ-ը Հայաստանում ակնկալում է իսկապես կառավարման որակի փոփոխություն, արդարացի կառավարում և իշխանական համակարգի թե՛ տարիքային, թե՛ որակական սերնդափոխություն, ապա այդ դեպքում խոսքերը էլ ավելի ավելորդ են, քանի որ անզեն աչքով էլ տեսանելի է, որ Սերժ Սարգսյանն այդ սերնդափոխությունն ուղղակի տապալել է: Իսկ եթե ինչ-որ բան էլ արվել է, ապա այնքան դանդաղ, այնքան փոքր, այնքան հեղհեղուկ, որ այդ արվածը շատ արագորեն ենթարկվել է համակարգային «ուծացման»:
