Արցախի Ազգային Ժողովը տարածել է հայտարարություն, որով դատապարտում է Լաչինի միջանցքը փակելու Ադրբեջանի գործողությունը: Միևնույն ժամանակ, Արցախի ԱԺ հայտարարության մեջ նշվում է, որ Հայաստանի իշխանությունը պարտավոր է գործուն քայլեր ձեռնարկել Հայաստանի ու Արցախի անխափան կապն ապահովելու, նաև Արցախի ժողովրդի իրավունքը պաշտպանելու համար:
Միանգամայն ճիշտ է: Ակնկալիք են հայտնում, որ Ռուսաստանը պետք է ձեռնարկի անհրաժեշտ բոլոր քայլերը՝ ճանապարհը բացելու, անվտանգությունն ապահովելու և այդ կերպ խաղաղապահ մանդատի վարքը փրկելու համար: Միանգամայն ճիշտ է: Միանգամայն ճիշտ են նաև մյուս բոլոր միջազգային դերակատարներին ու կառույցներին ուղղված կոչերը, որպեսզի նրանք թույլ չտան Ադբեջանին անել այն, ինչ անում է Բաքուն առ այսօր: Այդ ամենը միանգամայն, աներկբա ճիշտ է: Կա մի հարց: Իսկ ո՞րն է Արցախի ԱԺ անելիքը, այդ կոչերից ու հորդորներից բացի, Հայաստանի իշխանության պարտավորությունների մասին խոսելուց բացի: Արցախի ԱԺ ինքն ունի՞ որևէ պարտավորություն, ո՞րն է այդ պարտավորությունը: Միայն հայտարարություն տարածե՞լը, թե՞ որևէ զարգացման բովադակային պատասխանատվություն ստանձնելն ու ներքին և արտաքին հասցեատերերին բովանդակային տրամաբանություն պարունակող ազդակներ հղելը: Արցախի խորհրդարանը մի քանի ամիս առաջ օրինակ ընդունեց այսպեց Ադրբեջանի օկուպացրած տարածքների վերաբերյալ օրենքը: Հիմա, այդ օրենքը օգնու՞մ է որևէ բանով Արցախին, Արցախի ժողովրդին, օգնե՞լ է որևէ բանով, բացի Արցախի խորհրդարանին և քաղաքական այսպես ասած վերնախավին քարոզչական հարցերում օգնելուց:
Ինչո՞վ էր զբաղված արցախյան խորհրդարանը հետպատերազմական երկու տարիների ընթացքում: Ի՞նչ քայլեր է կատարել, որ հիմնավորապես փոխված ստատուս-քվոյի պայմաններում անհրաժեշտաբար փոփոխվի նաև Արցախը, թե իր կառավարման որակով ու տրամաբանությամբ, թե ներարցախյան հարաբերությունների, հասարակական-քաղաքական համակեցության որակներով:
Թե ինչով է զբաղված եղել արցախյան վերնախավը մինչև պատերազմը՝ ավելի քան երկու տասնամյակի ընթացքում, դա էլ իհարկե առանձին հարց է, սակայն այսօր հրատապ է այն, թե արցախյան քաղաքական վերնախավը, որ դիրքավորվել է խորհրդարանում, ի՞նչ պարտավորություն ունի իր վրա՝ նոր իրողությունների պարագայում Արցախի մարտահրավերների համար պատասխանատվություն ստանձնելու տեսանկյունից: Մինչդեռ, հենց դրանից էր կախված լինելու, թե ծանր, խնդրահարույց, լարված պահերին ինչ լսելիություն, ինչ կշիռ էր ունենալու որևէ արտաքին հասցեատիրոջ Արցախի քաղաքական տիրույթից հղվող որևէ հորդոր կամ պարտավորության մասին հիշեցում: Գնահատականը ու դրանից արվող եզրահանգումը էապես կախված է, թե ինչ որակի է դրա ակնկալիքն ունեցողի տնային աշխատանքը:
