Սեպտեմբերի 2-ին Մոսկվայում, ՀԱՊԿ Միացյալ շտաբում անցկացվել էր ռազմագիտական համաժողով՝ «Տեղեկատվական անվտանգության ապահովումը ռազմական ոլորտում» թեմայով։ Այն իրականացվել է ՀԱՊԿ անդամ պետությունների Պաշտպանության նախարարների խորհրդի և Անվտանգության խորհուրդների քարտուղարների կոմիտեի որոշումներով հաստատված ՀԱՊԿ հավաքական անվտանգության համակարգի կառավարման մարմինների և ուժերի ու միջոցների կազմավորումների համատեղ պատրաստության 2022թ. պլանի համաձայն։ Համաժողովին մասնակցել են ՀԱՊԿ անդամ պետությունների պաշտպանական գերատեսչությունների, ՀԱՊԿ բազային ուսումնամեթոդական կազմակերպությունների տեղեկատվական անվտանգության ապահովման մասնագետներ, ՀԱՊԿ քարտուղարության և Միացյալ շտաբի ներկայացուցիչներ։ Քննարկվել են տեղեկատվական անվտանգության սպառնալիքներին առնչվող հարցեր, մտքեր են փոխանակվել ՀԱՊԿ անդամ երկրների զինված ուժերում տեղեկատվական անվտանգության ապահովման և տեղեկատվական անվտանգության համակարգի կատարելագործման վերաբերյալ։ Նշենք, որ նիստում քննարկվածների մասին այլ մանրամասներ չեն ներկայացվել, հայտնի չէ նաև նիստում առաջ քաշված առաջարկները։ Այս մասին «Առաջին լրատվական»-ը զրուցել է մեդիափորձագետ Սամվել Մարտիրոսյանի հետ, որի խոսքով՝ այս մասով հստակ ոչինչ հնարավոր չէ ասել։
Տեղեկատվական անվտանգության ոլորտում Հայաստանի և ՀԱՊԿ-ի միջև համագործակցությունը գոյություն ունի շուրջ ութ տարի։ Այն, թե ինչ է կատարվում տվյալ ոլորտում՝ հասանելի չէ բոլորին, քանի որ այն իրականցվում է բավականին ոչ թափանցիկ եղանակով։ Նկատելի, որ բացի դա՝ չկա հստակ ուշադրություն այդ ամենին մամուլի կողմից։ Ուշադրությունը կարող է արտահայտվել է միայն մի կերպ՝ պահանջելով պետական կառույցներից այս հարցում լինել ավելի թափանցիկ, եթե այս ամենն ամբողջովին գաղտնագրված չէ։ Մեծ հաշվով, Հայաստանը, ինչպես մնացած երկրները, տեղեկատվական անվտանգության առումով ունի բազմաթիվ խնդիրներ, հատկապես՝ երբ գործը հասնում է հենց բուն տեղեկատվական ոլորտին՝ սկսած տեխինիկական մասով, այսինքն՝ կիբեր անվտանգությունից․ ներկա դրությամբ ապրում ենք այնպիսի ժամանակներում, որում գործ ունենք կրետիկական ենթակառուցվածքների վրա հարձակումների հետ, որին ականատես ենք եղել սկսած՝ արցախյան երկրորդ պատերազմի ժամանակից։
Բնականաբար, կան խնդիրներ նաև կապված քարոզչության և հակաքարոզչության հետ։
«Նկատելի է, որ այս խնդիրները երբեք լուծում չեն ստանա, քանի որ խնդիրներն անդադար փոփոխվում են, այլ հարց է, որ պետք է լինի հատուկ ռազմավարություն, որը պետք է զբաղվի առաջացած խնդիրներով և ստեղծի նոր լուծումներ, որովհետև մեր ժամանակների մեծագույն խնդիրները դինամիկորեն անընդհատ փոխվում են։ Առկա խնդիրների արմատները գալիս են սկսած նրանից, որ տեղեկատվական պատերազմը հիբրիդային պատերազմի կարևորագույն մաս է։ Պետք է հասկանալ, որ գոյություն ունեն միավորներ, որոնք աշխատում են Հայաստանի դեմ։ Հաջորդող խնդիրն այն է, որ մենք պատրաստ չենք այդ խնդիրները լուծելուն․ մեր պաշտպանողական համակարգը թույլ է»,- նշում է մեդիափորձագետը։
