Թեև երկխոսության ռաունդները հաջորդում են միմյանց, այնուհանդերձ Հայաստանի ներկայիս քաղաքական իրավիճակը կարելի է բնորոշել արձակուրդ կամ սպասում հասկացություններով: Կոնգրեսն ու կոալիցիան քննարկում են արտահերթ ընտրությունների հարցը, սակայն պարզ է, որ այդ հարցը քննարկելով, փոխադարձ հիմնավորումներով չէ, որ լուծվելու է: Հայաստանի ներքաղաքական հանգուցալուծման գործոնները բոլորովին այլ տիրույթում են և կարծես թե ակնհայտ է, որ այդ այլ տիրույթում առայժմ հարաբերական անդորր է:
Դա անշուշտ չի նշանակում, որ գործընթաց չկա: Պարզապես որոշումների կայացման խնդիր այս պահին կարծես թե դրված չէ սեղանին և գործընթացը մատնված է ինքնահոսի, իսկ ինքնահոսն էլ արտահայտվում է Կոնգրես-կոալիցիա երկխոսությամբ: Երկխոսության գործընթացի առանձնահատկությունն այն է, որ այդ ըստ էության ներքին բովանդակային առումով ոչինչ չորոշող ֆորմատը, արտաքին իմաստով կանխոշորելու է հասարակական վերաբերմունք ընդհանուր ներքաղաքական գործընթացի հանդեպ, դրանից բխող ուշադրությամբ կամ հիասթափությամբ: Եվ այդ իմաստով նկատելի է, որ առայժմ գործընթացը շարժվում է իշխանությանը ձեռնտու հունով, քանի որ հանրության համար որևէ հետաքրքրական և շահագրգռող բան ըստ էության տեղի չի ունենում:
Մյուս կողմից սակայն, քանի որ բուն գործընթացի ճակատագիրը ամենևին էլ Կառավարության ընդունելությունների տանը չէ, որ լուծվելու է, դժվար է միարժեք խոսել իշխանության համար շահեկան ընթացքի մասին: Դրա մասին միարժեք խոսելու համար հարկավոր է տեղեկություններ ունենալ նաև այն տիրույթից, որտեղ իրական քաղաքական պրոցեսն է ընթանում: Դա Սերժ Սարգսյան-Լևոն Տեր-Պետրոսյան տիրույթն է, թե կա ավելի վերին շերտ, որտեղ ներգրավված են արդեն Հայաստանի ներքին քաղաքական անցուդարձով շահագրգռված քաղաքական կենտրոններ: Ամեն դեպքում, բանն այն է, որ իշխանության վիճակի շահեկանության մասին խոսելու համար պետք է գնահատել Հայաստանի իրավիճակը թե ներքին, թե արտաքին խնդիրների առումով: Եվ այդ տեսանկյունից ակնհայտ է, որ իշխանությունն անցած երեք տարիների ընթացքում բացի ժամանակ շահելուց, որևէ այլ հիմնարար խնդրի լուծում չի տվել:
Երեք տարվա ընթացքում իշխանությունը որևէ քաղաքական կամ տնտեսական գործընթաց չի հասցրել իր տրամաբանական ավարտին, եթե իհարկե այդպիսին չհամարենք փոքր ու միջին բիզնեսի հանդեպ գրոհը` տնտեսական բարեփոխումների անվան տակ, ինչպես նաև քաղաքացիների սոցիալական բեռի ավելացումը: Այդ խնդիրների չլուծվածությանը գումարվում է նաև այն, որ Հայաստանում ըստ էության չլուծված է մնում գլխավոր խնդիրը` իշխանության խնդիրը: Ո՞վ է Հայաստանում իշխանություն: Ինչպիսի՞ն է Հայաստանում իշխանությունը: Այդ հարցերի պատասխանները երեք տարվա ընթացքում ոչ միայն չեն ստացվել, այլ ավելի լղոզվել է հնարավոր պատկերը: Իշխանությունը մեկ շատ հանդուրժող է, մեկ բավական բիրտ:
Եվ նույնիսկ եթե այդ ամենը ոչ թե հակասականության վկայություն են, այլ իշխանական կազմակերպված մարտավարության, միևնույն է, այդ աջից ձախ նետվող մարտավարության կիրառումն ինքնին վկայում է առավել կայուն և կանխատեսելի վարքագծի հնարավորության բացակայության մասին: Այդպիսի պայմաններում իրավիճակն իսկապես անկանխատեսելի է, և անկանխատեսելիությունն էլ արտահայտվում է ներկայիս հարաբերական անդորրի տեսքով, որն իսկապես կարծես անդորր է փոթորկից առաջ: Միայն տպավորությունն այնպիսին է, որ ներքաղաքական սուբյեկտները, գրեթե առանց բացառության, ավելի շատ զբաղված են ոչ թե փոթորկից առաջ սեփական գոտիներն ու կապերը ամրացնելով, այլ դիմացինների գոտիներն ու կապող պարանները հնարավորինս թուլացնելով: Այդ դեպքում իհարկե հավանականությունը ավելի շատ այն է, որ փոթորիկը կարող է տանել բոլորին:
