«Թռչկանի ջրվեժը մեր բնության եզակի հարստություններից է: Այդպիսի ուրիշ ջրվեժ չունենք: Ես եղել եմ Նիագարայում, մեր բոլոր ջրվեժներում՝ Շաքիի, Ջերմուկի, բայց դրանք ջրվեժի տպավորություն չեն թողնում: Նիագարայի ահռելի դղրդոցի նման դղրդոց ունենք այս ջրվեժի անկման թափվելու տեղում: Աննման գեղեցկություն ունի: Եվ այդ հարստությունը վերցնել ու խցկել խողովակների մեջ՝ մի քանի կիլովատտ էներգիա ստանալու համար, անթույլատրելի է»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց բանաստեղծ Ռազմիկ Դավոյանը:
Նրա խոսքով՝ ջրվեժը մի անգամ է ընդամենը նկարահանվել, քանի որ գտնվում է ճանապարհի խորքում՝ Բազումի լեռների կենտրոնում, այն էլ՝ «Լալվարի որսը» ֆիլմում:
«Կա պայմանագիր, բայց քանի ջրին ձեռք չեն տվել, հնարավորություն կա դեռ, որ էլի ձեռք չտան: Կարող են նույն ջուրը խողովակներով մի քիչ բարձրացնել վերև: Ընդամենը ծախսի խնդիրն է»,- նշեց նա՝ հավելելով, թե հարցը հնարավոր է լուծել այլ եղանակով, իսկ իրենք ընտրել են ամենավատ ճանապարհը:
«Ջրվեժի ներքևով ջուրը կարելի է տանել և մի քիչ խողովակներով բարձրացնել ու սարքել այդ հիդրոէլեկրոկայանը ու այդ գեղեցկությանը, այդ բնությանը ձեռք չտալ»,- հույս հայտնեց Ռ. Դավոյանը:
Նա տեղեկացրեց նաև, որ խոսել է Մեծ Պարնիի գյուղապետի հետ, հորդորել խոսել հիդրոէլեկրոկայանը կառուցողներից Ռոբերտ Օխանյանի հետ: Եթե նա հրաժարվի արձագանքել իր կոչին, ապա միասին կգնան Լոռու մարզպետի մոտ, որ վերջինս փոխի նախկին մարզպետի «վայրիվերո» որոշումը:
«Եթե վերջիններս հրաժարվեն արձագանքել մեր կոչին, ապա ես կգնամ ոչ միայն վարչապետի, այլև նախագահի մոտ՝ ներկայացնելու, թե ինչ կամայականություններ են անում երկու կոպեկ փող ավել չծախսելու համար»,-մտահոգված ասաց Ռ. Դավոյանը՝ հավելելով, թե ինքը բնավ դեմ չէ հիդրոէլեկրոկայանի կառուցմանը, այլ դեմ է դրա կառուցումը բնության եզակի երևույթի ոչնչացման հաշվին կատարելուն:
