Պաշտոնապես դիմում եմ «Հայաստան» և Պատիվ ունեմ խմբակցություններին, որպեսզի նրանք դիրքորոշում հայտնեն՝ Սանասա՞ր է, թե Կուբաթլի, եթե Սանասար է, ապա տարիներ շարունակ ինչու՞ են ձեր առաջնորդները բանակցել այդ ամենը հանձնելու շուրջ: Այդ միտքը Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ելույթից է, որ հնչել է ի պատասխան «Հայաստան» խմբակցության պատգամավորի հարցադրման մեջ արձանագրված մտքի, որ տարածքները հանձնվել են Ադրբեջանին: Հարցն իհարկե վերաբերել է Հայաստանի պարենային անվտանգությանը, որին կարող է սպառնալ ուկրաինական ճգնաժամը՝ ցորենի դեֆիցիտի կամ գնաճի տեսքով:
Բանն այն է, որ պատերազմի հետևանքով Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած տարածքներում ցանվում էր ցորեն և ապահովում Հայաստանի պահանջարկը, ինչը այժմ, փաստորեն հնարավոր չէ: Սակայն, հատկանշական է, որ ընդդիմադիր պատգամավորը այդ հարցադրումն արել է տարածքների հանձնման մասին «երանգավորումով»: Դա վկայում է, որ մտահոգության առարկան Հայաստանի պարենային անվտանգությունը չէ, այլ դա ևս մի առիթ է պատերազմն ու դրա հետևանքը քարոզչական դաշտում «խաղարկելու» համար: Ըստ այդմ, «Հայաստան» և «Պատիվ ունեմ» խմբակցությունները թերևս կխուսափեն վարչապետ Փաշինյանի հարցադրմանը հստակ պատասխան տալուց, ինչպես խուսափել են փակ հանդիպման ընթացքում բոլոր հարցերը քննարկելու նրա առաջարկից և 44-օրյա պատերազմի հանգամանքները քննող խորհրդարանական ժամանակավոր հանձնաժողովի աշխատանքին մասնակցելուց:
Բանն այն է, որ այդ ամենը հիշյալ խորհրդարանական խմբակցություններին առերեսելու է իրենց առաջնորդների այն ժամանակաշրջանի գործունեությանը, երբ այդ առաջնորդները եղել են Հայաստանի ռազմա-քաղաքական իշխանության ղեկին: Իսկ այդ գործունեությունը մեղմ ասած եղել է Հայաստանի քաղաքական և ռազմական դիմադրունակության համար խնդրահարույց: Ըստ էության, այդ գործունեությունն «ականապատել» է Հայաստանի ռազմա-քաղաքական դիրքը այն պարագայում, երբ աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների տրամաբանությունն ու բնույթը Հայաստանից պահանջելու էր ավելի ու ավելի բարձր ճկունություն: Մինչդեռ, տարիների, ավելի քան երկու տասնամյակի քաղաքականությունը՝ ներսում ռազմա-հայրենասիրական, իսկ դրսում այսպես ասած փոխզիջումային, հանգեցրել է նրան, որ Հայաստանը իր անվտանգության շուրջ հասունացող փոթորկի հանդեպ վերածվել է ավելի ու ավելի ստատիկ դիտորդի: Ամբողջ խնդիրն այն է սակայն, որ իշխանության կարգավիճակում գործունեությամբ այդ հետևանքին հասցրած գործիչները, ներկայումս իրենց գլխավորած ընդդիմադիր միավորներով անում են փաստացի ամեն ինչ, որպեսզի Հայաստանը մնա այդ «ստատիկ դիտորդի» կարգավիճակում, ինչն էլ ավելի ծանր է պատերազմի ռազմա-քաղաքական հարվածը ստացած պետության համար:
Լուսանկարը՝ panorama.am-ի
