Թուրքիան կարող է օգտվել ուկրաինական պատերազմից և կփորձի օգտագործել Ռուսաստանի զբաղվածության պահը Հարավային Կովկասում: Հայաստանյան հանրության շրջանում հաճախակի են նկատվում այդ մտահոգությունները, որոնք նաև «խթանվում» են ընդդիմադիր շրջանակներից:
Ավելին, ընդդիմության գործիչները իրենք են արտահայտում այդպիսի մտքեր: Իսկ դրանք տրամաբանական են, անշուշտ: Ոչինչ միարժեք չէ, բայց դա նշանակում է, որ միարժեք չէ ուկրաինական ուղղությամբ իրավիճակը ամբողջական վերահսկողության տակ պահելու հնարավորությունը:
Իսկ, երբ առաջանա այդպիսի վիճակ, ապա շատ բարդ է ասել, թե ինչպիսի նշանակություն կստանա Կովկասը՝ Ռուսաստանի թիկունքը, որը Մոսկվային հարվածի լավ պլացդարմ է, հատկապես Հայաստանի առումով: Հենց այդ նկատառումներով էր անշուշտ, որ Պուտինը փետրվարի 22-ին՝ Ուկրաինայի վրա գրոհի հրաման տալու շեմին Մոսկվա հրավիրեց Ալիևին և նրա առաջ դրեց դաշնակցային հռչակագիրը, որն այլ բան չէ, քան Բաքվի պարտավորագիր: Եվ Պուտինը նաև զգուշացրեց Ալիևին, որ այն խախտելու դեպքում Դոնբասի և Լուգանսկի օրինակը Բաքվի համար կարող է լինել առարկայական, ինչի հարցում իհարկե պատրաստի հնարավորություն է ռուս խաղաղապահներով պահպանվող Արցախը: Ալիևը թերևս հասկացավ Պուտինի ակնարկը:
Սակայն, իրադարձությունները կարող են ունենալ անկանխատեսելի ընթացք, առավել ևս, երբ դրանց առաջնագծում կարող է հայտնվել Պուտինից ոչ պակաս «ավանտյուրիստ» Էրդողանը, որն ի դեպ հայտարարում է, թե Ուկրաինայի հարցում ՆԱՏՕ-ն պետք է լինի վճառական, այլ ոչ թե բավարարվի խորհուրդներով: Ինչ նկատի ունի Էրդողանը, որի հետ Պուտինը զրույց ունեցավ պատերազմի մեկնարկին և քննարկում է նաև անմիջական հանդիպման հնարավորությունը, պարզ չէ:
Պետք չէ բացառել, որ Էրդողանը պարզապես փորձում է միավոր հավաքել ՆԱՏՕ-ի հաշվին, հետո այդ միավորները «թանկ վաճառելով» կամ սեփական հանրությանը, կամ Ուկրաինային, կամ Ռուսաստանին: Վերադառնանք Կովկաս: Անկանխատեսելի պարագայում Էրդողանը կարող է Ռուսաստանին առևտրի բերելու քայլ կատարել Կովկասում, առավել ևս դրա շուրջ նաև գործակցելով Արևմուտքի հետ: Ըստ այդմ, թեկուզ զգալիորեն տեսական, բայց իհարկե կա վտանգ, որ Կովկասում որևէ մեկը կարող է օգտվել Ռուսաստանի զբաղվածությունից: Բայց, ինչ եզրակացության պետք է բերի այդ տեսական վտանգը: Այո, դա պետք է բերի եզրակացության, որ Ռուսաստանի զբաղվածության պայմաններում «առևտրային խայծ» չդառնալու համար, Հայաստանը պետք է փորձի կատարել այդպիսի վտանգները կամ ռիսկերը չեզոքացնելու քայլեր, որոնց թվում առանցքայիններից մեկն անշուշտ հայ-թուրքական շփումը:
Ավելին, գուցե նույնիսկ հենց Ռուսաստանի համար էլ այդ քայլը կարևոր է՝ Կովկասի մասով հանգիստ լինելու համար: Ահա այստեղ Հայաստանի ընդդիմության «տրամաբանությունը» կանգ է առնում և նրանք արտահայտվում են ոչ թե այդ շփումների օգտին, այլ դրանց դեմ՝ մեղմ ասած, դեմ: Սրա պատճառը այն է թերևս, որ այդ ընդդիմադիր շրջանակները բոլորից լավ են պատկերացնում, որ Սյունիքում ռուսական ռազմական ներկայությունը գործնականում բացառում է թուրք-ադրբեջանական գրոհ Սյունիքի ուղղությամբ, առավել ևս այժմ, երբ Ռուսաստանը ռազմական ուժի ցուցադրման «գագաթնակետին» է: Այդ հարցում վտանգը հենց Ռուսաստանից է, այն դեպքի համար, երբ Հայաստանը կփորձի որևէ կտրուկ քայլ կատարել Ռուսաստանի ազդեցության գոտուց դուրս գալու համար: Ի վերջո, հետպատերազմյան թեժ Սյունիքը ոչ միայն պատերազմին հաջորդած օբյեկտիվ շոկի դրսևորումն էր, այլ նաև Հայաստանի գլխին այդ «դամոկլյան թրի» կախումը, որովհետև պատերազմի հետևանքով արցախյան ուղղությամբ ստեղծված իրադրությունը Ռուսաստանին զգալիորեն կաշկանդում է այդ խնդիրների համար Արցախը լիարժեք օգտագործելու առումով: Մնացյալը, ընդամենը ներքաղաքական խաղարկումներ են, գործնական քաղաքական բովանդակության բացակայության պայմաններում:
