Հայաստանում Հիսուս Քրիստոսի մեծ արձան տեղադրելու նախաձեռնության մասին Գագիկ Ծառուկյանի հայտարարությունը արժանացավ հանրային մեծ քննարկումների, ընդ որում տարբեր գնահատականների դիապազոնով: Ծառուկյանը հասկացել է մի կարևոր բան՝ Վերածննդի գաղափարի անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև այդ համատեքստում մեգանախագծերի անհրաժեշտությունը: Սակայն, Ծառուկյանն այդ ամենը հասկացել և փորձում է իրացնել իր արժեհամակարգի, պատկերացումների, աշխարհայացքի, աշխարհընկալման շրջանակում, որը մեղմ ասած չի ընդունվել միարժեք:
Մյուս կողմից, Ծառուկյանն ի վերջո իր նախաձեռնությունն իրացնելու է իր փողով: Իհարկե, նա կարող էր գտնել այդ ծախսի ոչ պակաս Աստվածահաճո տարբերակներ, օգնելով կարիք ունեցող մարդկանց: Սակայն, համաձայնեք, որ սա մի տիրույթ է, որտեղ հնարավոր է բանավիճել անվերջ, բայց առանց առարկայության: Եթե Գագիկ Ծառուկյանը որոշել է իր փողը տնօրինել այդպես, ուրեմն թող տնօրինի՝ իհարկե Հայաստանի հանրապետության Սահմանադրության ու օրենքների շրջանակում: Եվ հասարակության խնդիրն էլ այս դեպքում ընդամենը այն է, որ ցանկացած մեծահարուստ և ընդհանրապես որևէ մեկը Հայաստանում իր ունեցվածքը ձևավորի Հայաստանի հանրապետության Սահմանադրության և օրենքների համաձայն, այդ թվում նաև վճարելով դրանցով նախատեսված հարկերը: Մնացյալը՝ ինչպես տնօրինել սեփական կարողությունը, նրա իրավունքն է: Սա իհարկե չի նշանակում, որ կա խնդրի այսպես ասած սոցիալական պատասխանատվության կողմը: Այլ կերպ ասած, կա տնտեսական վերնախավի հարց, որը պետությունների համար գուցե նույնիսկ քաղաքական վերնախավից ավելի կարևոր հարց է:
Մեծ կարողություն տնօրինողնները պետք է նաև դիտարկեն իրենց հանրային դերը սոցիալական պատասխանատվության ավելի մեծ շրջանակով: Խոշոր հաշվով, Ծառուկյանն այդպես էլ դիտարկում է և ահա այդ շրջանակում է, որ նա կառուցում է նաև, կամ մտադիր է կառուցել Հիսուսի արձանը: Պարզապես, նա հենց այդ կերպ, այդ մտածողության ու արժեհամակարգի շրջանակում է պատկերացնում իր դերը, ու անշուշտ իր «դիվիդենտը» այդ դերից: Ընդ որում, դա բոլորովին նոր չէ և հանրությունը նոր չէ, որ պետք է չափի այդ առումով Գագիկ Ծառուկյանի և ընդհանրապես Հայաստանում անցնող մոտ երեք տասնամյակում ձևավորված խոշոր սեփականատերերի դասը արժեհամակարգն ու մտածողությունը: Ի վերջո, բիզնեսի ու իշխանության սերտաճման արդյունքում ձևավորված այդ խավն է նաև Հայաստանի մեղմ ասած անարդյունավետ ընթացքի պատճառ ու պատասխանատու ինստիտուտներից կամ երևույթներից մեկը: Հանրային խնդիրը կամ հուզող հարցը այս դեպքում այլ է՝ իսկ Հայաստանի արդյունավետ ընթացքի բերող, համաշխարհային արդիական զարգացումներին համահունչ պատկերացումներով, արդիական արժեհամակարգային և մշակութային հատկանիշներով ու մտածողությամբ օժտված վերնախավի ձևավորման հեռանկար նշմարվու՞մ է, թե ոչ:
Տնտեսական վերնախավ, որը ներդրումներ կանի արդիական աշխարհին համահունչ զարգացում ապահովելու տրամաբանությամբ, ներդրումներ կանի հանրային մտածողության, հանրային համակեցության արժեհամակարգային և մշակութային վերափոխում ապահովելու համար, իր «դիվիդենտը» տեսնելով ոչ թե անձնական կամ խմբային շահի դաշտում, այլ միջավայրային մեծ վերափոխման, որ տեղի կունենա Հայաստանում՝ էապես բարձրացնելով հայկական մրցունակությունը կենսագործունեության գործնականում բոլոր ոլորտներում համաժամանակ: Ավելին, վերնախավ, որը չի վախենա այդ մտածողության բարձրացումից, որը չի վախենա նոր որակի հասարակական մշակույթից, այլ կունեա դրա կարիքը և հենց այդ նոր որակը կդիտարկի իր այսպես ասած սեփականության անձեռնմխելիության երաշխիքներից մեկը: Խոշոր հաշվով, ցանկացած պետության ու հասարակության համար կարևորագույն այդ հարցը, որ հասարակարգային կայունության հիմքն է, ունի թերևս երաշխիքային երկու «կռվան»՝ սեփականության անձեռնմխելիության սահմանադրական պաշտպանությունն ու պաշտպանվածությունը հանրային գիտակցության, մշակույթի մակարդակում: Եվ այդ դեպքում, սեփականության պաշտպանության ինստիտոււտը աշխատում է, որովհետև արդյունավետությունը կախված է հենց այդ երկու գործոնների փոխլրացումից:
