ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինքենը թվիթերյան գրառումով ողջունել է Հայաստանի և Թոււրքիայի միջև հարաբերության կարգավորման ուղղությամբ աշխատելու համար հատուկ բանագնաց նշանակելու Երևանի ու Անկարայի որոշումը: Այդ հայտարարություններից հետո Բլումբերգ գործակալությունը հղում անելով թուրք պաշտոնյա անանուն աղբյուրի տարածել էր, որ Անկարան կատարելով այդ քայլը փորձում է ընդառաջ գնալ ԱՄՆ նախագահ Ջո Բայդենի հորդորին: Ըստ տեղեկության, դեռևս հոկտեմբերին Հռոմում Մեծ Քսանի Վեհաժողովի ժամանակ Բայդենը Էրդողանին հորդորել է բացել Հայաստանի հետ սահմանը: Առայժմ չկա այդ տեղեկության պաշտոնական մեկնաբանություն, հաստատում կամ հերքում: Բլինքենի գրառումը հաստատո՞ւմ է արդյոք, որ հենց Վաշինգտոնի նախաձեռնությանն է փորձում ընդառաջ գնալ Անկարան: Կա այդպիսի տպավորություն, թեև բարդ է ասել ստույգ, որովհետև ԱՄՆ-ը կարծես թե պարբերաբար է արտահայտել հայ-թուրքական հարաբերության կարգավորմանն աջակցող դիրքորոշում:
Մեծ հաշվով սակայն, էականն այն չէ, թե ում միջնորդությամբ է ծավալվում հայ-թուրքական ուղիղ երկխոսության հնարավորության գործընթացը, որովհետև անկախ քաղաքական ճաշակից, համակրանքներից կամ գաղափարական կողմնորոշումներից, անկասկած է մի բան՝ հայ-թուրքական ուղիղ աշխատանքի արդյունավետ հեռանկար կարող է լինել այն դեպքում, երբ Հայաստանը կարողանա դրա շուրջ արդյունավետ գործակցել թե Միացյալ Նահանգների, թե Ռուսաստանի հետ: Սա նվազագույնը, որովհետև անշուշտ պետք է ձգտել ուղիղ խոսակցության մեխանիզմի ձևավորման, հարաբերության կարգավորման ուղղությամբ աշխատանքի հարակից ավելի լայն միջավայր ապահովելուն: Դա նշանակում է, որ կան էլի առանցքային ուղղություններ, որոնք կարող են Երևանի համար լինել Թուրքիայի ուղղությամբ աշխատանքի հարթակ, ինչպես օրինակ արաբական աշխարհը, մասնավորապես Արաբական Միացյալ Էմիրությունները:
ԱՄԷ-ն ներկայումս բավականին ակտիվ է ռեգիոնալ տնտեսա-քաղաքական դերակատարումը բարձրացնելու ուղղությամբ և այդ համատեքստում սերտ աշխատում է նաև Թուրքիայի հետ: Շաբաթներ առաջ այդ երկիր էր այցելել ԱՄԷ փոխնախագահը: Էմիրությունները մտադիր են ձևավորել Թուրքիայում ներդրումների 10 միլիարդ դոլար մեկնակետով հիմնադրամ, ինչը քայլ է տնտեսական ներկայության, հետևաբար քաղաքական ազդեցության բարձրացման ուղղությամբ: Այդ իմաստով իհարկե ոչ միայն չի լինի ավելորդ, այլ կարող է օգտակար լինել արաբական հարթակի դիտարկումը: Իհարկե այստեղ ամեն ինչ չէ, որ մի արեք և հարթ է, որովհետև տարբեր են Թուրքիայի հետ հարաբերության աստիճանները օրինակ այնպիսի այլ դերակատարների մոտ, ինչպիսին Կատարը կամ Սաուդյան Արաբիան: Միաժամանակ սակայն, ուշագրավ է օրինակ, որ բոլորովին վերջերս զուգադիպել էին Կատար մայրաքաղաք Դոհա թե Թուրքիայի նախագահի, թե Սաուդյան գահաժառանգի այցերը: Ի դեպ, այդ ժամանակ Կատար աշխատանքային այց կատարեց նաև Հայաստանի նախագահ Արմեն Սարգսյանը: Ուղիղ մեխանիզմի ուղղությամբ հարրակից աշխատանքային հարթակների հնարավորինս լայն դաշտը Հայաստանի համար կարևոր է նվազագույնը երկու առումով. ձևավորել այդպիսով Թուրքիայի վարքագծի կանխատեսելիության որքան կարելի է, որքան հնարավոր է մեծ դաշտ, և մյուսը՝ որքան հնարավոր է նվազեցնել այդ գործընթացը այս կամ այն կերպ միմյանց դեմ օգտագործելու այլ խաղացողների մոտիվները, հետևաբար՝ խանգարելու մոտիվները:
