Թուրքիայի արտգործնախարար Չավուշօղլուն CNNturk-ի հետ զրույցում անդրադարձել է հայ-թուրքական հարաբերությանը, նշելով, որ Անկարան այդ թեմայի շուրջ խորհրդակցում է Ադրբեջանի հետ: Չավուշօղլուն նշել է, որ այդ թեման քննարկել է նաեւ Ադրբեջանի արտգործնախարար Բայրամովի հետ վերջին հանդիպմանը: Թուրք նախարարը վերստին խոսել է Հայաստանից դրական ազդակների մասին, ասելով, որ Թուրքիան համարժեք կպատասխանի Հայաստանի կատարած դրական քայլերին: Չավուշօղլուն ըստ էության չի ասել որեւէ նոր բան, սակայն նրա խոսքում նշմարվում են նոր երանգներ:
Ի դեպ, երանգային «նորություն» նկատել էի նաեւ Թուրքիայի նախագահ Էրդողանի անդրադարձում, որ օրեր առաջ նա արել էր Արցախի դեմ պատերազմից հետո Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած տարածքներ հերթական այցի ընթացքում: Նա խոսելով հայ-թուրքական հարաբերության մասին նշել էր, որ դրա համար կարեւոր է Ադրբեջանի հետ սահմանյին հարցի լուծումը եւ փոխադարձ ճանաչումը: Փաստորեն, Էրդողանը չէր խոսել այսպես կոչված «միջանցքային» նախապայմանի մասին, թեեւ, ինչպես նկատել էի, հնարավոր է դա այսպես ասած «պահի տակ» լռություն էր: Բոլոր դեպքերում, նոր երանգը հատկանշական էր, առավել եւս, որ երանգային նորությունը շարունակվում է նաեւ Չավուշողլուի խոսքում: Նա նշում է, որ հայ-թուրքական հարաբերության հարցում խորհրդակցում են Ադրբեջանի հետ: Թե հատկապես ինչ են խորհրդակցում եւ դրանցում ավելի շատ են համաձայնություններն ու ներդաշնակությունը, թե անհամաձայնությունն ու պատկերացումների եւ հետաքրքրությունների որոշակի տարբերությունը, պարզ չէ: Բայց այն, որ կա խորհրդակցություն, առնվազն նշանակում է, որ տողակատում կան իսկապես քննարկելու հարցեր եւ առնվազն որոշակի տարբերություններ, եթե ոչ շահերի, ապա առնվազն պատկերացումների առումով:
Ըստ ամենայնի, հենց այդ հանգամանքն է նաեւ Չավուշօղլուին «ստիպում» բարձրաձայնել, որ խորհրդակցում են Բաքվի հետ: Այլ կերպ ասած, կարող են եւ չխորհրդակցե՞լ: Համենայն դեպս այդ հարցի հիմք կարծես թե առկա է: Եվ բանն այստեղ ամենեւին այն չէ, որ Անկարան ի տարբերություն Բաքվի առավել այսպես ասած հանդուրժող է եւ բարյացկամ: Պարզապես, այլ են հավակնությունների, դիտարկումների եւ խաղի մասշտաբները, ըստ այդմ, եթե Բաքվի պարագայում մղումը այսպես ասած առավել նեղ է եւ նեղանում է նաեւ Հայաստանի հետ հարաբերության դիտարկման պրիզման, ապա Թուրքիայի դեպքում այն շատ ավելի լայն ու ընդգրկուն է, հետեւաբար առավել ընդգրկուն է դառնում հայացքը նաեւ հայ-թուրքական հարաբերության խնդրին: Սա հնարավորությու՞ն է Հայաստանի համար: Թերեւս այո: Գուցե ոչ շատ մեծ ու սկզբունքային, բայց հնարավորություն, որի օգտագործման ուղղությամբ պետք է տանել հանդարտ, լուռ եւ համբերատար աշխատանք: Միեւնույն ժամանակ, Թուրքիայի նախագահի եւ արտգործնախարարի խոսքերում նոոր երանգները զուգորդվում են Ռուսաստանի հովանու ներքո եռակողմ ձեւաչափով Հայաստան-ՌԴ-Ադրբեջան նոր փաստաթղթերի հնարավոր ստորագրման վերաբերյալ հայկական եւ ռուսական մամուլում արտահոսքի ֆոնին, ինչպես նաեւ Պուտինի հայտարարության, որ հայ-ադրբեջանական սահմանազատումը չի կարող իրականացվել առանց Ռուսաստանի, եւ նույնիսկ Ռուսաստանից բացի այլ մասնակից պետք էլ չէ: Ընդ որում, հատկանշական է, որ Ադրբեջանում կարծես թե առանձնապես աղմուկ չբարձրացավ թե մեկի, թե մյուսի առնչությամբ: Ահա այդ ֆոնին, արդյո՞ք Թոււրքիան փորձում է Մոսկվային ակնարկել «եռակկողմ» խաղի իր հնարավորության մասին՝ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի հետ, թե՞ Բաքվին «ակնարկել» բարձրաձայն, որ Ռուսաստանի հետ առանց Թուրքիայի հետ «խորհրդակցության» խաղալու դեպքում, Անկարան էլ կարող է Երեւանի հետ հարաբերության հարցում գործել առանց Ադրբեջանի հետ «խորհրդակցությունների»: Երանգները նոր են, շերտերը՝ բազում, հարցերը՝ շատ:
