Գնաճը խժռում է մեր աշխատանքի արդյունքը, կառավարության նիստից հետո լրագրողների հետ ճեպազրույցում նշել է էկոնոմիկայի նախարար Վահան Քերոբյանը: Նրա խոսքով, աշխատանքի արդյունքը պետք է լինի մարդկանց լավ ապրելը, սակայն գնաճը խժռում է այդ արդյունքի մի մասը: Ըստ նրա, կա ընդհանուր 8,9 տոկոս գնաճ, որը սակայն զուտ սննդամթերքի առումով ավելի բարձր է: Քերոբյանի խոսքով, պետք է կիրառել գնաճը զսպելու գործիքակազմը: Քերոբյանը նշել է, որ Կենտրոնական բանկը անում է իր տնօրինած գործիքով, սակայն դրա ավելի ինտենսիվ կիրառումը կարող է հարվածել տնտեսությանը, մասնավորապես արտահանման մասով:
Քերոբյանը նշում է, որ արտարժույթի փոխարժեքը վերջին տարիների համար թերևս ամենացածր կետի վրա է և դա շատ է անհանգստացնում իրենց ու արտահանողներին: ԿԲ-ն գնաճը կառավարելու համար փորձում է ինտերվենցիաների շնորհիվ թույլ չտալ փոխարժեքի աճ, սակայն հայտնի է, որ փոխարժեքի զսպումը նպաստելով ներկրվող ապրանքների գնաճ թույլ չտալուն, խանգարում է տեղական արտադրությանն ու արտահանմանը: Իհարկե այստեղ բավականին բարդ է ստույգ, ճշգրիտ հարաբերակցություն սահմանելը, սակայն այն, որ էկոնոմիկայի նախարարը բարձրաձայնում է իրենց և արտահանողների մտահոգությունն այդ առնչությամբ, արդեն իսկ խորհելու ցուցիչ է: Մյուս կողմից իհարկե գնաճը իսկապես լրջագույն մարտահրավեր է: Այս դեպքում էական է, թե այն զսպելու է՞լ ինչ գործիք կա՝ ԿԲ այսպես ասած դրամավարկային քաղաքականությունից բացի, որ հնարավոր է կիրառել և այդպիսով գնաճը զսպելու խնդիրը հնարավորինս քիչ լուծել այսպես ասած փոխարժեք զսպելու, փաստացի տեղական արտադրություն զսպելու հաշվին: Այստեղ կարծես թե պետական գործիքակազմի մյուս առանցքային օղակը մրցակցության պաշտպանությունն է, դրանով զբաղվելու կոչված հանձնաժողովի գործունեությունը: Արդյո՞ք էկոնոմիկայի նախարարն ակնարկում է, որ Կենտրոնական բանկը գնաճի կառավարման և զսպման ուղղությամբ չի աշխատում իր ձեռքի տակ եղած գործիքակազմի ամբողջ ներուժով, թե՞ նա ակնարկում է, որ բավարար արդյունավետությամբ չի գործում գնաճի զսպման ոչ ուղղակի, սակայն կարևոր գործառութային առաքելություն ունեցող այդ ինստիտուտը՝ տնտեսական մրցակցության պաշտպանության հանձնաժողովը: Արդյո՞ք հայաստանյան գնաճը ունենալով համաշխարհային տնտեսական որոշակի օբյեկտիվ հիմքեր, այդուհանդերձ հետհեղափոխական շրջանում մեղմ ասած ամենևին մաքրված չէ ներքին սուբյեկտիվ հիմքերից, քաղաքական կամքի ընդհանրական մակարդակից դուրս՝ այդ «մաքրության» ինստիտուցիոնալ մակարդակում: Այս հարցերը հայաստանյան ներքին կյանքում զգալիորեն դուրս են հանրային մեծ ուշադրությունից, իսկ հասարակական-քաղաքական դիսկուրսում զբաղեցնում են ոչ առաջնային դիրքեր: Առաջնային տեղերում են այսպես ասած քաղաքական թեմաները, ինչը մի կողմից հասկանալի է, մյուս կողմից սակայն որոշակիորեն տարօրինակ:
Բանն այն է, որ, ի վերջո քաղաքական մարտահրավերներն ու հնարավորությունները սպասարկելու համար Հայաստանին պետք է տնտեսական, սոցիալ-տնտեսական կայուն բազա: Հետևաբար, քաղաքական խնդիրների հանդեպ ուշադրությանը զուգահեռ հասարակական-քաղաքական դիսկուրսում պետք է ոչ պակաս առանցքային ուշադրության առարկա լինի լուծումների բազայի՝ տնտեսության հարցը, դրա թե սոցիալական, թե զարգացման կայունության բաղադրիչներով:
