Կոնգրեսի և կոալիցիայի երրորդ հանդիպման նորությունը թերևս այն է, որ կողմերը որոշել են ինտենսիվացնել բանակցության ընթացքը և եթե մինչ այժմ հանդիպում էին շաբաթը մեկ, ապա այժմ արդեն հանդիպումների հաճախականությունը կրկնապատկվելու է:
Կոնգրեսը նույնիսկ առաջարկել է հանդիպել ամեն օր, բայց կոալիցիան ընդունել է միայն շաբաթը երկու անգամ հանդիպելու տարբերակը: Այդուհանդերձ, դա էլ թերևս կարելի է համարել հետաքրքրական զարգացում: Իհարկե խնդիրը ամենևին էլ հանդիպումների հաճախականությունը չէ, այլ այն, թե ինչպիսի բովանդակություն են դրանք ունենում և ինչպես են ազդում պետական ու հանրային կյանքի որակական փոփոխության վրա:
Այդ իմաստով կարծես թե ակնհայտ է, որ օգոստոսին մեզ սպասում է տևական պրոցես այն առումով, որ կողմերն արդեն հաջորդ իսկ հանդիպմանը անցնելու են բուն օրակարգի քննարկմանը, որտեղ առաջինը արտահերթ նախագահական և խորհրդարանական ընտրության հարցն է: Աներկբա է, որ հարցը խլելու է ամբողջ օգոստոսը, բայց հանգուցալուծումն, ըստ ամենայնի, կգա ոչ թե քննարկումների հետ, այլ անսպասելիորեն:
Ընդհանրապես, դա կարծես թե դարձել է երկխոսության գործընթացի տրամաբանությունը և թերևս կարելի է արձանագրել մի ուշագրավ առանձնահատկություն՝ երկխոսության ընթացքն ինքնին կարծես թե լիովին հակասության մեջ է մտնում առնվազն մինչ այժմ արձանագրված արդյունքի հետ: Խոսքն այն մասին է, որ իշխանությունը նախ մերժում է ընդդիմության ցանկացած առաջարկ կամ նախաձեռնություն, իսկ հետո հանկարծ համաձայնում է և անցնում առաջ: Անցնում են առաջ և էլի սկսում են մերժել, հետո համաձայնում են ու էլի անցնում առաջ:
Թե որտե՛ղ, ո՛ր հարցի վրա կընդհատվի այդ շղթան, գուշակելը դժվար է հենց ընթացքի հակասականության պատճառով, և հենց այդ նկատառումն էլ հիմք է տալիս ենթադրելու, որ այս դեպքում էլ իշխանությունն օգոստոսի ընթացքում ամեն կերպ կփորձի հակադարձել ընդդիմության փաստարկներն ու հիմնավորումները՝ կապված արտահերթ նախագահական և խորհրդարանական ընտրությունների հետ, իսկ հետո հանկարծ անսպասելիորեն մի որոշում կկայացվի և էլի կանցնեն առաջ:
Արդյունքում ստացվում է, որ երկխոսությունն ընթանում է առաջանցիկ տեմպով, սակայն արդյունքները կարծես թե դեռևս գտնվում են «ապառիկի» կարգավիճակում, քանի որ դրանք դեռ չեն ստացել համակարգային փոփոխության բնույթ: Բայց, ակնհայտ է, որ մոտենում է «վարկի» մարման ժամկետը և դա թերևս պետք է հուզի երկու կողմին էլ, բայց առաջին հերթին՝ իհարկե իշխանությանը, քանի որ իշխանության վարկային պատմությունն իսկապես խայտառակ վիճակում է:
