Բարձր տեխնոլոգիաների և արդյունաբերության նախարար Հակոբ Արշակյանը այցելել է Տավուշի սահմանամերձ գոտի: «Այցի ընթացքում ԶՈՒ երրորդ կորպուսի հրամանատարական կազմի հետ քննարկվել են հուլիսյան մարտերի ընթացքում հայկական արտադրության ԱԹՍ-ների, արդիականացված հակաօդային պաշտպանության զինատեսակների և այլ միջոցների կիրառման առանձնահատկություններն ու արդյունավետությունը»,- նշված է այցի մասին պաշտոնական հաղորդագրության մեջ:
Տավուշյան ռազմագործողությունների ընթացքում հայկական ռազմարդյունաբերությունը նոր տեխնոլոգիական լուծումներով ստացավ մարտական մկրտություն, ընդ որում՝ բավականին հաջող, իսկ որոշ դեպքերում՝ փայլուն արդյունքով: Հակառակորդի սադրանքը զսպելու և պատժիչ գործողություն իրականացնելու համար կիրառվեցին թե՛ հայկական ռադիոէլեկտրոնային պաշտպանության միջոցներ, թե՛ հարվածային անօդաչուներ, թե՛ հայ մասնագետների արդիականացրած ռուսական արտադրության զենիթային կայաններ: Հուլիսյան հաղթանակը ոչ միայն հայկական զինուժի, այլ նաև հայկական ռազմարդյունաբերության հաղթանակն էր կամ՝ Հայաստանի անվտանգային ռազմաքաղաքական փաթեթի հաղթանակը, որում իր առանցքային տեղն ունի ռազմարդյունաբերությունը, այդ թվում՝ իր տնտեսական մուլտիպլիկատիվ ներուժով:
Կասկածից վեր է նաև այն, որ այդ հաղթանակը ոչ միայն չի կարող բավարարել, այլև պարտավորեցնում է բազմապատկել ներուժի ընդլայնման ու արդյունավետության բարձրացման արագությունն ու մասշտաբը, քանի որ հայկական հաղթանակը դաս է հակառակորդի համար, և որևէ մեկը չգիտի, թե հակառակորդը ինչպես կսերտի այդ դասը: Ըստ այդմ՝ մեր հաղթանակը պետք է լինի դաս հենց մեզ համար: Ընդ որում, հարցն այստեղ ունի լայն շերտեր:
Երբ խոսում ենք Հայաստանի ռազմաքաղաքական անվտանգային փաթեթի մասին, ապա պետք է հաշվի առնել, որ ինչքան էլ բարձր գնահատենք այդ փաթեթն ու ներուժը, այդուհանդերձ այն ունի դաշնակիցների և գործընկերների կարիք, ինչպես բոլոր պետությունները՝ անգամ ուժային կենտրոնները: Այդ իմաստով դաշնակցի և գործընկերոջ անհրաժեշտություն ունի նաև հայկական ռազմարդյունաբերությունը: Մի շարք հարցեր կարող են լուծվել հենց դրա շնորհիվ:
Անշուշտ, ռազմարդյունաբերական որևէ համալիր որևէ պետությունում ունի իր կորիզը, որը հասանելի չէ որևէ մեկին:
Բայց դրա շուրջ պետք է ձևավորել դաշնակցային հնարավորինս փոխվստահելի ցանց, ձևավորել ընդհանուր շահի միջավայր՝ դրանով իսկ բազմապատկելով արդյունավետությունն ու հեռանկարը: Այլ կերպ ասած՝ Հայաստանի ռազմաքաղաքական կշիռն ու անվտանգային վարկը, դերն ու նշանակությունը առնվազն մեկ աստիճան բարձր կլինեն, եթե հայկական ռազմարդյունաբերությունը կարողանա առաջարկել անվտանգային նորարար լուծումներ նաև գործընկեր, դաշնակից պետությունների համար՝ իհարկե պահպանելով այն կորիզը, որը պետք է լինի բացառապես հայկական պետականության անվտանգությունը:
