«Կյանքը վերջին տասնամյակներում այնքան արագ է զարգանում, որ շատ բաներ կանխատեսել ուղղակի հնարավոր չէ: Փոխարենը ես ամենայն վստահությամբ կարող եմ ասել, թե ինչը մեր հասարակական կյանքում հաստատապես կարելի է համարել անախրոնիզմ, այսինքն՝ երևույթ, որը եթե նույնիսկ նորից հայտնվի կամ դեռևս հայտնվում է, ապա այսօրվա չափանիշներով ընկալվում է որպես «Սպանդարյանի ռայկոմ» կամ Մերգելյան ինստիտուտի ԷՀՄ: Թվարկեմ մի քանիսը.
Եթե երկրապահները կամ թիկնապահները քայլեն Երևանի փողոցներով և ծեծեն այն մարդկանց, որոնք իրենց թարս են նայել: Եթե իշխանավորներից մեկն ասի՝ մեր ղեմ խաղ չկա: Եթե ՀՀ նախագահը ընդդիմադիրներին սպառնա բանտով: Եթե ընդդիմադիրները նախագահին սպառնան հեղափոխությամբ: Երբ լրագրողը իր տեքստերում օգտագործում է գռեհիկ ժարգոնային արտահայտություններ (խոստովանեմ, երբեմն ես էլ եմ դա աչքաթող անում): Եթե մարդկանց նորից ազատազրկեն իրենց քաղաքական հայացքների համար: Եթե հաջորդ գումարման Աժ-ում մենք ունենանք ներկայիս օլիգարխների նման պատգամավորներ: Եթե Տաշիրի Սամոն ևս մի անգամ Մոսկվայում կազմակերպի ռաբիս և «ռուսաշողոքորթ» շոու»- գրում է «Առավոտ»-ի խմբագիրը և հավելում.
«Մենք ապրում ենք 21-րդ դարի երկրորդ տասնամյակում, և եթե չենք ուզում անդառնալիորեն հետ մնալ արագորեն փոփոխվող աշխարհից, պետք է գնանք այդ աշխարհի քաղաքակիրթ մասին համաքայլ: Ընդհուպ մոտեցել ենք այն վիճակին, երբ ընտրություններ կեղծելը նույնպես պետք է դառնա անախրոնիզմ՝ անիմաստ մի գործողություն, որը կեղծողներին ոչ մի օգուտ չի բերում:
95-96 թվականներին աոաջին իշխանությունների կողմից թույլ տրված և հետագա իշխանությունների կողմից կրկնված այղ, ուրիշ բառ չասենք, հիմարությունը պետք է դառնա թանգարանային նմուշ՝ տոտալիտար առաջնորդների քանդած արձանների նման: Եվ այդ ղեպքում թող եվրոպացիները մի քիչ էլ գովեն մեր իշխանություններին՝ ես դրա մեջ առանձին ոգևորություն չեմ տեսնում»։
