Հովիկ Աբրահամյանը Հայաստանի իշխանական համակարգի հին աղվես է, թեև համակարգում հայտնի է բոլորովին այլ «կենդանակերպի նշանով»: Բանն այն է, որ Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականից հետո Հովիկ Աբրահամյանը փորձում է իր խաղը խաղալ Սերժ Սարգսյանի և իր խնամի Գագիկ Ծառուկյանի միջև: Մի կողմից` նա Սերժ Սարգսյանին ցույց է տալիս, որ ջանք չի խնայում` իր խնամուն համոզելու, որ վերջինս դուրս գա ոչ իշխանական «վատ շրջապատից», մյուս կողմից էլ` Սերժ Սարգսյանին հասկացնում է, որ Գագիկ Ծառուկյանը լուրջ խնդիր է, ու եթե հանկարծ շարունակի մնալ «հրաշալիների» «վատ շրջապատում», Սարգսյանը կարող է նրա հետ խնդիրներ ունենալ:
Այսինքն` Հովիկ Աբրահամյանը փորձում է բարձրացնել իր գինը Սերժ Սարգսյանի մոտ` նրան համոզելով, որ պետք է համոզել Գագիկ Ծառուկյանին: Բնական է, որպես թիվ մեկ համոզող ներկայանալու է Հովիկ Աբրահամյանը` որպես Ծառուկյանի խնամի:
Դեռ 2011թ. նոյեմբերին ԱԺ նախագահի պաշտոնից հրաժարականի որոշման մասին հայտարարելուց հետո հարցազրույց տալով «Ազատություն» ռադիոկայանին, ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանը հայտարարել է. «Եթե մենք կարողանում ենք հաղթել Ազգային ժողովի ընտրություններում, պարզ է, չէ՞, որ Աբրահամյան Հովիկը ավելի ցածր պաշտոն չի ստանալու»: Այսինքն, Հովիկ Աբրահամյանը դեռ այն ժամանակ ուներ վարչապետի պաշտոնի հույս:
Գաղտնիք չէ, որ նա վարչապետի պաշտոնը միշտ էլ ավելի բարձր է գնահատել, քան ԱԺ նախագահինը, թեև Սահմանադրությամբ ավելի բարձրը ԱԺ նախագահի պաշտոնն է: Բայց Հովիկ Աբրահամյանը, ինչպես ամեն մի քաղաքացի, ունի Սահմանադրության հետ չսինխրոնացված պատկերացումների և գիտակցության իրավունք:
Խնդիրն այստեղ այն է, որ Հովիկ Աբրահամյանն ունի ընդհանրապես իշխանական համակարգում տեղի խնդիր, որովհետև իշխանության ներսում սկսվում է բոլորովին այլ մի խաղ, որտեղ Հովիկ Աբրահամյանի խաղացող լինելու վերջին շանսը հենց Գագիկ Ծառուկյանի ու Սերժ Սարգսյանի միջև կամրջի դերն էր: Երբ այդ խնդիրը վերանում է, վերանում է նաև կամրջի անհրաժեշտությունը: Իսկ նոր իշխանական դասավորության և բովանդակության մեջ Հովիկ Աբրահամյանն այլ նշանակություն չունի. նա, ըստ էության դառնում է անցած էտապ, ժամանակավրեպ մի ֆիգուր, որը ժամանակի ընթացքում ոչ միայն կարող է ավելորդ լինել, այլև նույնիսկ դառնալ խանգարող:
