Դեբետ գյուղում գտնվող «Հայաստանի մանուկներ» հիմնադրամի ՍՄԱՐԹ կենտրոնում այսօր վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն, անդրադառնալով Հայաստանում դեմոգրաֆիական խնդրին` նշել է, որ անընդհատ այս հարցը քննարկում են, լսում տարբեր փորձագետների կարծիք, ովքեր ասում են ինչ պետք է անել:
Հայաստանի ղեկավարների սիրած զբաղմունքն է պարբերաբար խոսել արտագաղթի մասին՝ հանդես գալով տարբեր խոստումներով:
Սերժ Սարգսյանը կարծում էր, թե միայն այն փաստը, որ ինքը ղեկավարելու է, օրինակ, մինչև 2040 թ-ը՝ երկրի բնակչությունն աճելու է մինչև չորս միլիոն: Սագսյանն, իհարկե, իր խոստումներին չէր հավատում, բայց փորձում էր ստեղծել իր իշխանավարման երկարաձգման, այսպես կոչված, գաղափարա-քաղաքական հիմք:
Հիմա նույն բանն, ըստ էության, անում է Նիկոլ Փաշինյանը, որն անընդհատ պնդում է, թե նախորդ տարի Հայաստանում տեղի է ունեցել մի հեղափոխություն, որն աննախադեպ է համաշխարհային պատմության մեջ, որովհետև մեր ժողովուրդն է այդպիսին:
Հեղափոխության աննախադեպության մասին Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններն ավելի շատ նսեմացնում են տեղի ունեցածի արժեքը, քան՝հակառակը:
Փաշինյանն, ըստ էության, լոկալացնում,«հայկականացնում» է հեղափոխության արժեքը, համենայնդեպս, առայժմ այդպիսի «աննախադեպությունն» է ունեցել հայկական հեղափոխությունը:
Օրինակ՝ հայկական հեղափոխությունը հետխորհրդային տարածքում միակն է, որ չի ունեցել ապագաղութացման օրակարգ, այսքանով հանդերձ՝ չունի համաշխարհային կամ նույնիսկ տարածաշրջանային համատեքստ: Հեղափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն անընդհատ փորձում է ապացուցել իր պուտինամետությունը:
Նիկոլ Փաշինյանն «աննախադեպ» կերպով վերականգնեց նախկին ավտորիտար համակարգի տրամաբանությունը՝ ինստիտուցիոնալ հարթության վրա և խորհրդարանական ընտրություններով ռեստավրացնելով Գագիկ Ծառուկյանին ու ԲՀԿ-ին: Այս իմաստով՝ Աբովյանի ընտրություններում հաղթել է հենց Նիկոլ Փաշինյանի գիծը:
Կամ իրապես «աննախադեպ» է, երբ երկրում կառավարման համակարգը հեղափոխությունից հետո նույնքան ավտորիտար է մնում:
Աննախադեպ է, երբ հեղափոխությունից հետո նույն են մնում երկրի իշխանության հռետորաբանությունն ու վարքագիծը:
Սերժ Սարգսյանը խոսում էր դեմոգրաֆիկ «հեղափոխության» մասին՝ առանց իրական հիմքերի, նույն բանն, ըստ էության, անում է Նիկոլ Փաշինյանը՝ կարծելով, որ միայն իր գործոնը բավարար է, որպեսզի հասարակությունը հավատա անիրական խոստումներին:
Սերժ Սարգսյանը «բրենդավորում» էր կայունությունը՝ երկիրը հասցնելով Քառօրյա պատերազմին: Նիկոլ Փաշինյանի միակ «բրենդը» հեղափոխությունն է, որի պարագայում «այլընտրանքի» դերը զբաղեցրել է Ռոբերտ Քոչարյանը:
Հայկական հեղափոխությունն իրապես «աննախադեպ» է՝ որակական սահմանափակ արդյունքներ ունենալու հետևանքով:
