Արարատի մարզում երեկ դաժան ու ողբերգական ավտովթար-հրդեհ է տեղի ունեցել. ժամը 15։20-ի սահմաններում՝ Երևան-Մեղրի ավտոճանապարհի, ժողովրդին հայտնի՝ Արարատի Զոդի կամրջի վրա բախվել են Toyota մակնիշի 096 FF 96 համարանիշի, ВАЗ 2106 մակնիշի 35 LQ 998 համարանիշի և մարդատար «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենաները։ Բախման հետևանքով «Գազել»-ում հրդեհ է բռնկվել, ինչի հետևանքով զոհվել է 6, վիրավորվել 12 մարդ:
Սարսափելի պատահարը ցնցել է ամենքին ու երեկվանից սոցիալական ցանցերում ակտիվորեն քննարկվում են տեղի ունեցածի պատճառները՝ ոմանք անկեղծորեն ցանկանում են պարզել տեղի ունեցածի պատճառներն ու պատասխանատուներին, մյուսները տրվում են անգամ քաղաքական շահարկումների գայթակղությանը։
Նման պատահարներ տեղի են ունենում անգամ ամենազարգացած երկրներում, սակայն դրանցում ռիսկերը ճիշտ են կառավարվում ու հնարավորինս մեղմվում են, ինչը չկա մեր երկրում, որովհետև բացակայում է հավաքական պատասխանատվությունը, պետական ինստիտուտների ու հանրային պատասխանատվության ինտիտուտը։
Անգամ հեղափոխությունից հետո երկրում չկա, բացակայում է երթևեկության անվտանգության հայեցակարգ, ինչի հետևանքով Հայաստանի ճանապարհներին մահանում են անմեղ մարդիկ՝ չնայած ոստիկանության ներկայացրած պոզիտիվ վիճակագրությանը։
Խնդիրն ավելի գլոբալ է ու պետք չէ թիրախավորել միայն Ճանապարհային ոստիկանությանը, որն, անշուշտ, բավարար չափով չի բարեփոխվել ու, ըստ ամենայնի, երկրում պահպանվում են մեքենաների ոչ պատշաճ տեխզննությունը, կոռուպցիոն դրսևորումները վարորդական իրավունքի ձեռքբերման գործընթացում։
Բայց նաև մեկ այլ խնդիր կա, որը վերաբերում է գործող իշխանության հռետորաբանությանը, քաղաքացիների վարքագծին։ Հեղափոխությունից հետո բարձր մակարդակով շատ հաճախ խրախուսվում է բեսպրեդելը, երբ իշխանությունն իր օրակարգի համար պարբերաբար չարաշահում է փողոցի գործոնը, ինչը հասարակության տարբեր շերտերի մոտ դեգրադացնում է քաղաքացիական արժեքները՝ ծնելով անպատժելիության, զոռբայության դրսևորումներ, ինչի հետևանքով «դուխով» քաղաքացիները կարող են պարզապես անտեսել օրենքը, ոստիկանությանը։ Այս երևույթը կա ու այդ «մշակույթը» թելադրվում է «վերևից»՝ յուրացվելով հասարակության տարբեր շերտերի կողմից, որոնք ազատությունը շփոթում են բեսպրեդելի հետ։ Եթե նախկինում նման սանձարձակ վարքագիծը բնորոշ էր միայն, այպես կոչված, քրեաօլիգարխիկ սեգմենտին, հիմա տարածվել է նաև հասարակության այլ, այսպես կոչված, «հասարակ» շերտերի վրա։
Նման պատահարները անխուսափելի կլինեն, քանի դեռ երկրում գոյություն ունեն ոչ բարվոք ճանապարհներ ու նաև հանրային գիտակցություն, որ անվտանգ երթևեկության ապահովումը միայն ոստիկանության պարտականությունն է, իսկ վարորդների «առաքելությունը»՝ «շուստրիությամբ» օրենքներ խախտելն է։ Մեծ հաշվով՝ գործ ունենք իշխանության անհամարժեքության, հասարակության դեգրադացված ընկալումների համադրության ու դրա արդյունքում ծնվող ողբերգությունների հետ, որի հետևանքով Հայաստանի ճանապարհներին ավելի շատ մարդ է զոհվում, քան՝ հակառակորդի գնդակից։
Ցավոք, հետևություններ չենք անելու նաև երեկվա ողբերգությունից, որովհետև մեզանից յուրաքանչյուրը պատասխանատվությունը իրենից դուրս ու դիմացինի մեջ է տեսնում՝ վստահ, որ նման փորձանք կարող է պատահել միայն ուրիշի հետ ու այլոց պատճառով։
Երեկվա ողբերգությունը բացահայտեց նաև իշխանության օպերատիվ արձագանքման անկարողությունը։ Ողբերգական պատահարից հետո ակտիվ էին միայն ԶԼՄ-ները, իսկ իշխանության ներկայացուցիչներն արձագանքեցին միայն ժամեր անց, երբ հասարակությունն արդեն բարձրաձայնել էր երկրի ղեկավարության անտարբերության, նրա անհամարժեք վարքագծի մասին։ Սակայն ռացիոնալ արձագանքման ունակությունից զրկված է նաև հասարակությունը, որը, մեծ հաշվով, ամեն ինչ բարդում է միայն իշխանության վրա՝ մոռանալով, որ ճանապարհային սպանդը նաև իր անպատասխանատու վարքագծի հետևանք է։
Զոհերի կյանքն այլևս հետ բերել չենք կարող, բայց պարտավոր ենք հետևություններ անել՝ առնվազն ճանապարհային սպանդը կանխելու, նման ռիսկերը կառավարելի դարձնելու ու չեզոքացնելու նպատակով։
