Ադրբեջանը հայտարարել է Ռուսաստանի դեսպանին ԱԳՆ հրավիրելու մասին, որպեսզի պարզաբանում պահանջի Հայաստանում ՌԴ դեսպան Կոպիրկինի հանդիպման վերաբերյալ: Խոսքն, իհարկե, Ռոբերտ Քոչարյանի կամ Հրայր Թովմասյանի հետ Կոպիրկինի հանդիպումների մասին չէ, և ոչ էլ գլխավոր դատախազի հետ նրա հանդիպման: Խոսքը Արցախ-Հայաստան ռազմաքաղաքական դաշինքի թեմայով Ստեփանակերտում մայիսի 7-ին կազմակերպված ֆորումի պատվիրակների հետ հանդիպման մասին է: Դեսպան Կոպիրկինի հետ հանդիպել են Արմեն Ռուստամյանն ու Դավիթ Շահնազարյանը, ներկայացնելով ֆորումի հռչակագիրը: Բաքվին վրդովվեցրել է այդ հանգամանքը: Բայց, փաստացի ստացվում է, որ Ադրբեջանն իր այդ քայլով բարձրացնում է Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում այդ անձանց կշիռը: Իսկ թե ինչ դիրքավորումներ ունեն նրանք ներքաղաքական դաշտում, որևէ մեկի համար, թերևս, անհայտ չէ:
Այդպիսով ստացվում է, որ ՌԴ դեսպանին ներկայացված իր դժգոհությամբ, Ադրբեջանը փաստարկ է տալիս Հայաստանի նախկին իշխող համակարգին հայաստանյան ներքաղաքական դաշտում: Եվ սա բավականին խոսուն հանգամանք է, հատկապես նկատի ունենալով այն, որ այդ առումով առաջին անգամ չէ, որ նկատվում է այդ համակարգի և Բաքվի իշխանության գործողությունների վեկտորի որոշակի սինքրոնություն: Մյուս կողմից, այստեղ, իհարկե, խնդիրը փոքր-ինչ այլ մասշտաբ է ստանում՝ նկատի ունենալով այն, որ ներգրավվում է փաստորեն Մոսկվան՝ պաշտոնապես: Դա իհարկե հուշում է, որ Բաքվի քայլը այդուհանդերձ պայմանավորված է ավելի լուրջ շարժառիթներով, քան Հայաստանի նախկին իշխող համակարգին Հայաստանի նոր իշխանության դեմ «լավ փոխանցում» կատարելը: Գուցե լինի դրա անուղղակի «էֆեկտ», սակայն, խոշոր հաշվով, Բաքվի քայլը խոսում է այն մասին, որ, այդուհանդերձ, Հայաստանն արձանագրում է ռազմա-քաղաքական արդյունավետության և էֆեկտի ավելի բարձր աստիճան, և թող չհնչի տարօրինակ, բայց դրան նպաստում է նաև հենց նախորդ իշխող համակարգը: Այդ համակարգը որքան բուռն է պայքարում նոր իշխանության դեմ, այնքան ավելի ամրացնում է այդ իշխանության հանրային հենքը և լեգիտիմությունը: Մի բան՝ գործոն, հենարան, որը չափազանց կարևոր է Հայաստանի և Արցախի համար բոլոր առումներով, այդ թվում և, մեղմ ասած, չարաբաստիկ Մադրիդյան սկզբունքների ծուղակից դուրս գալու:
Խոշոր հաշվով, Բաքուն ՌԴ դեսպանին հրավիրել է պարզաբանման ոչ թե այդ հանդիպման համար, այլ Ռոբերտ Քոչարյանի կալանավորման: Առաջին հայացքից դա կարող է թվալ զարմանալի և տարօրինակ եզրահանգում, սակայն բանն այն է, որ Կոպիրկինը շատ ավելի կարևոր հանդիպում էր ունեցել Ռոբերտ Քոչարյանի հետ, որից հետո Քոչարյանը դարձյալ կալանավորվեց: Իսկ դա վկայում է այն մասին, որ կամ Ռուսաստանը հանձնել է Քոչարյանին՝ կամ թեկուզ չի ուզել փրկել, կամ չի կարողացել: Իսկ սա Հայաստանում տեղի ունեցողի և Հայաստանի նոր իշխանության դիրքային ամրության կարևոր ինդիկատոր է, երկու դեպքում էլ, որովհետև խոսում է հայ-ռուսական հարաբերության, Հայաստանի հանդեպ Ռուսաստանի վարքագծի և քաղաքականության մեջ տեղի ունեցող էական վերափոխումների մասին, ինչի ևս մի վկայություն էր նաև այն, որ Երևանը գնաց աննախադեպ քայլի՝ հայտարարելով, որ Քոչարյանի հետ հանդիպումից հետո Կոպիրկինին կանչել են ԱԳՆ պարզաբանման: Իսկ պարզաբանումը եղել էր՝ դեսպանատունը հայտարարել էր, որ եղել է ըստ էության շարքային հանդիպում: Իսկ դա նշանակում է, որ հայ-ռուսական հարաբերությունն այլևս «շարքային» չէ, որի վրա բավականին հաջող խաղում էր Ադրբեջանն իր ավագ եղբոր՝ Թուրքիայի հետ: Դա է, որ հուզել կամ մտահոգել է Բաքվին, ոչ թե Հայաստանում «մտահոգված» ուժերի հետ Կոպիրկինի հանդիպումը:
Բաքուն և Անկարան լավ են պատկերացնում հայ-ռուսական հարաբերության խորքային նշանակությունը ռեգիոնալ ռազմա-քաղաքական իրավիճակի համար, ու նաև դրա հանդեպ արևմտյան քաղաքականության իրական նպատակադրումները: Հայաստանն Արևմուտք, թե Ռուսաստան դիլեմայի ծուղակում խեղդելու ռազմավարությունը չաշխատեց, թեև թվում էր, որ եվրասիականացումը լինելու է այդ ռազմավարության «պսակը»՝ Հայաստան պետության «շիրմաքարի» վրա:
Արևմուտքը տուրք չտվեց դիլեմային որոշակի շփոթվածությունից հետո: Թավշյա հեղափոխությունը կոտրեց թերևս վերջին հույսերը: Որևէ հույս տվե՞լ է Բաքվին Ռուսաստանի դեսպանը:
