Այսօր արտաքին գործերի նախարար Էդվարդ Նալբանդյանը այցելում է Ժնև, որտեղ երկօրյա այցի ընթացքում նախատեսված է նրա ելույթը ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների խորհրդի 25-րդ նստաշրջանի բարձրաստիճան հանդիպմանը: Մարտի 7-ին Հայաստանի արտգործնախարարը կմասնակցի և ելույթ կունենա Ցեղասպանության հանցագործության կանխարգելման և պատժման մասին կոնվենցիայի 65-ամյակին նվիրված բարձրաստիճան քննարկմանը, որը գումարվում է անցյալ տարի Հայաստանի նախաձեռնությամբ Մարդու իրավունքների խորհրդի կողմից կոնսենսուսով ընդունված ցեղասպանության կանխարգելման վերաբերյալ բանաձևի համաձայն:
Արտգործնախարարության տարածած հաղորդագրության մեջ նշվում է նաև, որ Նալբանդյանը կունենա մի շարք երկկողմ հանդիպումներ: Սա երևի թե Ժնև կատարելիք նրա այցելության ամենահետաքրքիր դրվագն է: Ինչպես հայտնի է, Շվեյցարիան հանդիսանում է հայ-թուրքական հարաբերությունների միջնորդը, և այդ երկիրը մի քանի ամիս առաջ հայտարարել էր, որ վերհաստատում է միջնորդության իր պատրաստակամությունը: Դրանից հետո կարճ ժամանակում Շվեյցարիա այցելություններ կատարեցին Նալբանդյանը և ԱԽ քարտուղար Արթուր Բաղդասարյանը:
Այդ ֆոնին հայ-թուրքական սահմանի վերաբերյալ տեղեկատվական մի քանի հետաքրքրական թողարկում արեցին թուրքական լրատվամիջոցները` այդ թվում պաշտոնական Անկարային հղումներ կատարելով, կապված հայ-թուրքական սահմանի հետ և ակնարկելով սահմանի բացման ենթատեքստ պարունակող գործողությունների մասին: Երևան եկավ Ահմեդ Դավութօղլուն` մասնակցելու Սևծովյան տնտեսական համագործակցության երկրների արտգործնախարարների հավաքին: Նրան այստեղ Սերժ Սարգսյանը չընդունեց, սակայն ակնհայտ է, որ հայ-թուրքական հարաբերությունների թեման միջազգային քաղաքականության մեջ 2015-ին ընդառաջ թեժանալու է:
Եվ այսօր այս թեմայի կապակցությամբ, այսպես ասած, յուղի դեր կարող են կատարել Ղրիմի շուրջ ծավալվող իրադարձությունները, որտեղ Թուրքիան ակնհայտորեն ցանկանում է լինել կարևոր դերակատարներից մեկը և ակնհայտորեն ունի բավական լուրջ հավակնություններ: Այստեղ, իհարկե, Նալբանդյանի այցը Ժնև շատ հետաքրքրական է դառնում: Երևանը Ժնևի միջոցով հաղորդակցվում է Թուրքիայի հետ: Եվ հարց է առաջանում, թե այս դեպքում արդյոք ինչ-որ մեկը Երևանի միջոցով փորձո՞ւմ է Թուրքիայի հետ հաղորդակցվել: Այստեղ, ըստ ամենայնի, հավանական թեկնածուն Ռուսաստանն է: Եվ այն պատճառով, որ Երևանը առանց Ռուսաստանի կես քայլ անգամ չի անի արտաքին քաղաքականության մեջ սեպտեմբերի 3-ից հետո, և այն պատճառով, որ Թուրքիայի հետ տարատեսակ շրջանցիկ ուղիներով հարաբերվելու կարիք ունի Ռուսաստանը, որովհետև Արևմուտքի և Թուրքիայի դիրքորոշումները Ղրիմի հարցում զգալիորեն ներդաշնակ են, համենայնդեպս ավելի, քան Թուրքիայի և Ռուսաստանի դիրքորոշումները:
Մյուս կողմից, սակայն, պետք չէ բացառել, որ այս իրավիճակում հայ-թուրքական հարաբերությունների խթանումով Արևմուտքը փորձում է, այսպես ասած, մերկացնել Ռուսաստանի թիկունքը Կովկասում: Այսպես թե այնպես, ամենագլխավորը հարցը այստեղ այն է, թե ինչ է հետապնդում այստեղ Հայաստանը, այսինքն` ո՞րն է լինելու Հայաստանի շահը այստեղ, որպեսզի վերջում չստացվի, որ Հայաստանին հերթական անգամ խաղարկել են գնդակի նման և դեն նետել: Դժբախտաբար, քիչ են հիմքերը կարծելու, որ այս անգամ գոնե այդպես չի ստացվի: Այդ հիմքերը գրեթե բացակայում են, քանի դեռ Հայաստանը ինքնամոռաց կերպով զբաղված է Եվրասիական միության համար հիմքեր փորելու քրտնաջան գործերով:
