Ադրբեջանում ԱՄՆ դեսպան Ուիլյամ Գիլմորը հայտարարել է, որ ԱՄՆ-ը պատրաստ է ընդունել Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարների հանդիպումը, և ներկայումս քննարկվում է դրա հնարավորությունը: Առաջին անգամ Վաշինգտոնի այդպիսի առաջարկի մասին հայտարարել էր Ադրբեջանի արտգործնախարարը՝ ապրիլի 15-ին Մոսկվայում ՌԴ արտգործնախարար Լավրովի և Մինսկի խմբի համանախագահների ուղեկցությամբ տեղի ունեցած հանդիպումից մի քանի օր անց:
Այդ հայտարարությանը պաշտոնական Երևանն արձագանքեց բավականին ուշ՝ հայտարարելով, որ պետք չէ այդպիսի հայտարարություններ անել՝ առանց կողմերի լիարժեք համաձայնության: Ինչո՞ւ էր Բաքուն Մոսկվայից հետո շտապել հայտարարել հանդիպման ԱՄՆ առաջարկի մասին: Եթե Բաքուն ոգևորված էր դրանով և սպասում էր այդ հանդիպմանը, ապա ինչո՞ւ վաղաժամ՝ բոլորի համաձայնությունը չստացած բացահայտել այն և այդպիսով առաջացնել կազմակերպման հավելյալ խոչընդոտներ: Արդյոք Ադրբեջանը նպատակ ուներ Մոսկվայի հանդիպումից հետո Վաշինգտոնի առաջարկի մասին բարձրաձայնելով «գլխի գցել» Մոսկվային, որ պետք է թույլ չտա՞լ Վաշինգտոնի հանդիպում: Երևանի հայտարարությունն այդ կապակցությամբ, որ պետք չէ բարձրաձայնել, քանի դեռ չկա ամբողջական համաձայնություն, վկայում է, որ Բաքվի այդ քայլը դիտարկվել է հանդիպման խոչընդոտ կամ, ավելի շուտ, հանդիպման շուրջ պայմանավորվածություն ձեռք բերելու գործընթացի կազմալուծում, երբ կողմերը, բնականաբար, դիրքային պայքար են մղում հանդիպման օրակարգի և ընդհանրապես մթնոլորտի համար:
Այս համատեքստում ուշագրավ է, որ ԱՄՆ-ը Բաքվում իր դեսպանի միջոցով հանդիպման նախապատրաստման մասին խոսում է մայիսի 1-ին, այն օրը, երբ Բաքուն ու Անկարան Ադրբեջանում անցկացնում են համատեղ զորավարժություն՝ Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի խորհրդանշական անունով: Դրանից առաջ Ադրբեջանի նախագահը հերթական անգամ հայտարարել էր, որ բանակցության ձևաչափն անփոփոխ է: Ադրբեջանի համար այդ հանգամանքը կարծես թե մնացել է ներկայիս գործընթացում «հպարտության ու հաղթանակի» միակ առիթը, ինչը նրան կարող է թույլ տրվել՝ պայմանով, որ նա իրեն թույլ չի տա ավելին: Սակայն այս համատեքստում էլ հատկանշական է, որ Բաքուն նախօրեին՝ երբ Երևանում տեղի էր ունենում ԵԱՏՄ վարչապետների համաժողովը, և այստեղ էր Դմիտրի Մեդվեդևը, կրակում է Հայաստանի ուղղությամբ և անգամ վիրավորում հայ զինծառայողներից մեկին: Դրանից հետո ԱՄՆ դեսպանը հայտարարում է, որ Վաշինգտոնը քննարկում է հանդիպում կազմակերպելու հնարավորությունը՝ փաստորեն ակնարկելով, որ այդ նախաձեռնությունը վաղաժամ հայտարարություններով կամ ռազմական շանտաժի փորձերով կասեցնելը կամ խոչընդոտելը չի հաջողվի:
2016 թվականի ապրիլյան քառօրյայից հետո նախարարների մակարդակով հնարավոր հանդիպումը Վաշինգտոնի երկրորդ նախաձեռնությունն էր, իսկ առաջինը պատերազմից մեկ ամիս անց էր Վիեննայում, որտեղ Ադրբեջանի առաջ դրվեցին հայտնի պարտավորությունները: Իհարկե, այն ժամանակ խոսքը նախագահների մակարդակով հանդիպման մասին էր, սակայն սա, իհարկե, հազիվ թե հնարավոր է այս դեպքում համարել սկզբունքային տարբերություն՝ ամերիկյան օրակարգերից Բաքվի մտահոգվածության համար: Ի դեպ՝ այս ֆոնին հատկանշական է, որ Ռուսաստանում նկատվում է ադրբեջանա-թուրքական լոբբիի ներքո գտնվող ազդեցության շրջանակների որոշակի աշխուժացում, որոնք էլ, իրենց հերթին, ոգևորում են Հայաստանում նախկին իշխող համակարգի «լոբբինգի» ենթականերին:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
