Կոմիտասի անվան կամերային երաժշտության տանը արձակագիր, «Ոսկե եղեգն» պետական մրցանակի դափնեկիր Լևոն Խեչոյանի «Մհերի դռան գիրքը» վեպի շնորհանդեսին ներկա էին մտավորականներ, քաղաքական գործիչներ ու հասարակ քաղաքացիներ՝ նրա արվեստի երկրպագուները:
Գրքի շնորհանդեսի արարողությունը բացվեց գրողի հետևյալ խոսքերով. «Ինչպես առաքյալը ուղարկվեց երկիր, որպեսզի մահկանացու մարդու, նրա փրկության համար աղոթք անի, այդպես էլ արվեստագետը՝ նկարիչը, երաժիշտը, գրողը, երկիր են գալիս, մի գիրք են գրում, սիմֆոնիա են ստեղծում աղոթքի պես…»:
Հանդիսությունը բացվեց թարգմանիչ, բանաստեղծ Հակոբ Մովսեսի ելույթով, որն իր խոսքում արժևորելով Լ. Խեչոյանի գրական ժառանգությունը՝ ասաց, թե նա իր ստեղծած գրականությամբ եկավ ապացուցելու, որ մահը պայմանականություն է:
«Մենք ամենայն պատասխանատվությամբ, առանց էմոցիոնալ դաշտում հայտնվելու կարող ենք ասել, որ Լևոն Խեչոյանը ստեղծել է այնպիսի գործեր, որոնց տեղը մեր արձակի մեծ վարպետների ստեղծագործությունների կողքին է»,- ասաց Հակոբ Մովսեսը:
Նրա խոսքով, եթե ասելու լինենք, որ «Մհերի դռան գիրքը» Լևոնի լավագույն ստեղծագործությունն է, դա, սակայն, չի նշանակում, թե այն ստվեր կգցի նրա նախորդ գործերի վրա:
Բանաստեղծ, թարգմանիչ, Մատենադարանի տնօրեն Հրաչյա Թամրազյանը գրողին նկարագրեց որպես մարդ, որի ոտքերի տակ քայլելիս «հողը դողում էր», մարդ, որի «գրականությունը ասք էր»։
«Նա այնքան էր բնական, տարերային, որ թվում էր՝ նրա զրույցը բնության հետ երբեք չի ընդհատվի, թեպետ բնաշխարհն առանց նրա թափուր ու դատարկ է թվում՝ մեզ նման նրա կարոտին ապավինելով: Ու կարոտի այդ խեժն է, որ մենք զգում ենք մեր շուրթերին նրա բնագրերը կարդալիս»,- ասաց Հ. Թամրազյանը:
Վերջինս նաև ընթերցեց գրողին նվիրված իր բանաստեղծությունները:
Ելույթի խոսքով հանդես եկավ նաև բանաստեղծ Աղվան Վարդանյանը, որը ընթերցեց Լևոն Խեչոյանին նվիրված «Մի բուռ հող Լևոն Խեչոյանին» բանաստեղծությունը, արժևորեց նրա տեղն ու դերը մեր գրականության մեջ:
Միջոցառմանը հնչեցին նաև դաշնամուրային կատարումներ, Մհերի դռան գրքից մի հատված հանդիսատեսի համար ընթերցեց ՀՀ վաստակավոր արտիստ Գրետա Մեջլումյանը, ցուցադրվեցին հատվածներ Ջուլիետ Կաժոյանի՝ գրողին նվիրված ֆիլմից:
