Ռազմավարական և ազգային հետազոտությունների հայկական կենտրոնում այսօր տեղի ունեցավ սեմինար քննարկում «Արաբական հեղափոխությունների ազդեցությունը Իրանի վրա» խորագրով։ Քննարկման հյուրն էր Լոնդոնի համալսարանի պրոֆեսոր, իրանագետ Ալի Գրենմայեհը։
Բանախոսը նախ ներկայացրեց, թե ինչպես է իրանական կառավարությունը վերաբերվում արաբական աշխարհում տեղի ունեցող ժողովրդավարացման գործընթացներին։ Գրենմայեհը շեշտում է, որ Իրանի համար այս ամբողջ հեղափոխությունների հիմքը և նպատակը ոչ թե ժողովրդավարությունն է, սոցիալական ավելի լավ կյանքի ձգտումը, այլ իսլամը։
Իրանի շահերը այս զարգացումներում, ըստ Գրենմայեհի, կարելի է բաժանել երեք խմբի՝ գաղափարական, գաղափարական ու ազգային և երրորդ՝ զուտ ազգային։ «1980-1988 թթ., այսինքն՝ պատերազմի տարիներին, վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող Մուսավին իր թեկնածություն էր առաջադրել նախագահական ընտրություններում։ Թեև հաղթեց Ահմադինեժադը, սակայն շատերը կասկածի տակ են առնում այդ ընտրությունների արդյունքները։ 2009 թ. մարդիկ փողոց դուրս եկան և իրենց քվեն էին պահանջում հաշվի առնել։ Հիմա՝ հայտարարելով, որ իսլամն է միայն արաբական աշխարհի հեղափոխությունների հիմքը, Իրանը փորձում է շրջանցել 2009 թ.այդ դեպքերը։ Երկրորդ՝ Իրանը չի ցանկանում, որ Սաուդիան Արաբիայի դիրքերը ավելի ամրապնդվեն Կասպից ծոցի շրջանում, որովհետև դա կհանգեցնի Իրանի դերի նվազեցմանը, քանզի երկու պետությունները մրցակիցներ են այդ տարածքում։ Եվ վերջապես, ոչ գաղափարական մոտեցումն այն է, որ Իրանը աջակցություն է ցույց տալիս սիրիական իշխանություններին»,- ասում է Ալի Գրենմայեհը։
Ամփոփելով՝ Ալի Գրենմայեհը ասում է, որ այս բոլոր հեղափոխությունները միավորում է երեք առանձնահատկություն՝ իսլամին ուղղված, հակաամերկյան և հակասիոնական լինելը։
Ալի Գրենմայեհը խոսքով, պետք է սպասել նոր զարգացումների, և արաբական հեղափոխությունների վերջը կանխատեսել դեռ վաղ է։
