Այսօր դատախազության աշխատողի օրվա կապակցությամբ Տիգրան Սարգսյանն անվանական զենք է նվիրել Աղվան Հովսեփյանին: Դա այն Տիգրան Սարգսյանն է, ով իբր համակարգային բարեփոխումների ջատագովն է, և ում նախաձեռնություններին իբր խանգարում է հետադեմ համակարգը: Իսկ որ Աղվան Հովսեփյանն այդ հետադեմ համակարգի ոչ միայն կարկառուն ներկայացուցիչն է, այլ նաև, այսպես ասած, պահապան հրեշտակներից մեկը, երևի թե Հայաստանի իրավիճակին ու իշխանական վարքուբարքին ծանոթ ցանկացած մեկը կարող է հավաստել:
Եվ ուրեմն, Տիգրան Սարգսյանը, որ իբր այդ համակարգը փոխելու առաջամարտիկ է կամ դրոշակակիր, անվանական զենքով է պարգևատրում այդ համակարգի «պահապան հրեշտակին»: Սակայն այստեղ խոսքը միայն այն մասին չէ, որ Տիգրան Սարգսյանն իրականում համակարգային հերթական «մկրտությունն» է ստանում: Այստեղ նաև շատ ավելի գլոբալ մեսիջ կա թերևս թաքնված, որն ուղղված է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներին:
Միացյալ Նահանգների Պետդեպարտամենտը օրեր առաջ թրաֆիքինգի վերաբերյալ իր զեկույցում Հայաստանի մասին գրել էր, որ այստեղ այդ չարիքի դեմ պայքարը չի համապատասխանում միջազգային չափանիշներին: Իսկ դա քար է դատախազության բոստանը, ում տարիներ շարունակ Նահանգները ֆինանսապես և տեխնիկայով օգնում է ստանդարտներին համապատասխան պայքարի համար: Եվ փաստորեն, ըստ էության գլխավոր դատախազությանը հայտնած այդ անվստահությանը Հայաստանի իշխանությունը պատասխանում է վստահության ժեստով` անվանական զենք է նվիրում Աղվան Հովսեփյանին, ԱՄՆ-ին ցույց տալով, որ Հովսեփյանին ոչ միայն հանողը չի, այլ նույնիսկ նրան պատրաստ է զինել:
Կասկած չկա նաև, որ Տիգրան Սարգսյանն անվանական զենքով պարգևատրությունն անում է Սերժ Սարգսյանի հետ համաձայնեցնելուց հետո: Սա նաև նշան է, որ իշխանությունը նաև մարտի 1-ի գործով որևէ դժգոհություն չունի Աղվան Հովսեփյանից: Եվ այս ժեստը հատկանշական է այն տեսանկյունից, որ երեկ Հայ ազգային կոնգրեսը հայտարարեց առաջիկայում Մարտի 1-ի խնդրի վրա մեծ ուշադրություն կենտրոնացնելու մասին: Ըստ երևույթին Աղվան Հովսեփյանը մտահոգվել է դրանից, և իշխանությունը շարքերի ամրությունը պահպանելու, խուճապի շղթայական ռեակցիա թույլ չտալու համար ստիպված է եղել նրան մի քիչ ոգի տալ անվանական զենքով, միաժամանակ ցույց տալով ընդդիմությանը, որ ընդունում է կենտրոնացված ուշադրության մարտահրավերը:
Միայն թե այս ամենում կա մի քիչ էլ երևի թե անշրջահայացություն: Վերջիվերջո հոգեբանները երկար ժամանակ է, որ ահազանգում են երկրում ստեղծված դեպրեսիվ մթնոլորտի պատճառով ինքնասպանությունների աճի մասին, և նման պայմաններում ուղղակի անզգուշություն և անխոհեմություն կարելի է համարել զենքը նվեր դարձնելը, լինի շարքային քաղաքացի, թե բարձրաստիճան պաշտոնյա: Չէ՞ որ բոլորն էլ ապրում են նույն երկրի նույն մթնոլորտում:
