Տեսեք, եթե դիտարկենք մեր աշխարհաքաղաքական դիրքավորումը, դա ևս կարող է շատ լավ աշխատել, մենք շրջապատված ենք ավտորիտար Թուրքիայով, ավտորիտար բնույթի Իրանով, ավտորիտար Ադրբեջանով, միայն մեր անմիջական հարևաններից Վրաստանն է, որ ժողովրդավարական ճանապարհով է գնում, և այդ շուրջ 170-միլիոնանոց երկրներով շրջապատված Հայաստանը կարող է իր առաջանցիկ զարգացումը դարձնել ժողովրդավարությունը, միջազգային հանրության կողմից ընկալվել որպես տարածաշրջանի առաջատար ժողովրդավար երկիր. երեկ խորհրդարանում նման հայտարարություն է հնչեցրել «Իմ քայլը» խմբակցության անդամ Հայկ Կոնջորյանը ու սոցիալական ցանցերում գրեթե ամբողջ օրը հայտնվել խիստ քննադատության թիրախում։
Կոնջորյանին հիմնականում մեղադրում են, որ նա ավտորիտար է անվանել Իրանը։ Պետք է նկատել, որ քննադատություններն ընդհանուր առմամբ տեղին են, սակայն՝ մակերեսային, որովհետև խնդիրը շատ ավելի խորքային է, քան կառավարող խմբակցության մեկ պատգամավորի առանձին վերցրած սկանդալային հայտարարությունը։
Բովանդակային հարթության վրա Հայկ Կոնջորյանի ասածը քննարկել թերևս չարժի, որովհետև Հայաստանի ու նրա հարևան երկրների պետական համակարգի որակների, նմանությունների կամ տարբերությունների մասին թեման շատ տարողունակ ու բազմաշերտ է։ Այստեղ էականն այն է, որ իշխանության բարձրագույն մարմնի ներկայացուցիչն իրեն թույլ է տվել հանդես գալ վիճահարույց փորձագիտական գնահատականով, ու արտաքին աշխարհում դա կարող է համարվել Հայաստանի դիրքորոշում, մանավանդ, որ պատգամավորը խորհրդարանական մեծամասնության ներկայացուցիչ է։
Ցավալիորեն պետք է նկատել, որ Հայաստանի հետհեղափոխական իշխանության շատ ներկայացուցիչներ զուրկ են ադեկվատությունից ու չեն կարողանում պատկերացնել, որ իրենք այլևս ոչ միայն փորձագիտական գնահատականներ հայտնելու իրավունք չունեն, այլ նաև զրկված են այն ազատությունից, ինչն իրենց կարող են թույլ տալ ընդդիմադիր գործիչները։ Հայկ Կոնջորյանի հայտարարությունը դիտարկելի է հենց այս համատեքստում, ու պատգամավորի դեպքը ամենևին էլ մասնավոր չէ, որովհետև համոզված ենք՝ քաղաքական անպատասխանատվությունն ու անհամարժեքությունը բնորոշ են ամբողջ իշխանությանը, ինչի հետևանքով հեղափոխության արժեքները արտաքին քաղաքականության ոլորտում, մասնավորապես՝ ԼՂ կարգավորման գործընթացում, տակավին կապիտալիզացված չեն։
Ու պատահական չէ, որ Հայկ Կոնջորյանն ինչ-որ բան ասելու համար արել է երեկվա հայտարարությունը՝ չմտածելով անգամ, որ դրանով կարող է վտանգել հայ-իրանական հարաբերությունները։ Սակայն այստեղ խնդիրը միայն Իրանը չէ. իշխանության ներկայացուցիչները պետք է շատ զգույշ լինեն իրենց հայտարարություններում, եթե դրանք վերաբերում են անգամ թշնամական Ադրբեջանին կամ Թուրքիային։
Երեկվա սկանդալն այլ բաղադրիչ նույնպես ունի։ Դա գուցե ավելի խորքային խնդիր է, քան նույնիսկ Կոնջորյանի կոնկրետ հայտարարությունը։ Խորհրդարանական այսօրվա մեծամասնությունը միասնական քաղաքական թիմ չէ, համենայնդեպս՝ երեկ «Իմ քայլը» ոչ զորակցեց Կոնջորյանին, ոչ էլ սահմանազատվեց նրա հայտարարությունից, ու, ասենք, չի բացառվում, որ այսօր նույն մեծամասնության մեկ այլ ներկայացուցիչ հանդես գա տրամագծորեն հակառակ հայտարարությամբ, օրինակ՝ Լուկաշենկոյին համարելով ժողովրդավարության էտալոն։
Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը, այդ թվում՝ խորհրդարանական մեծամասնությունը, ձևավորվել է սկզբունքներով, որոնք դժվար է արժեքային կամ պրոֆեսիոնալ համարել։ «Քայլողները» կա՛մ Փաշինյանի մերձավորներն են, կամ էլ մարդիկ, ովքեր անհրաժեշտ պահի թիրախավորել են Փաշինյանի հակառակորդներին՝ «զինվորագրվելով» հեղափոխությանը։ Օրինակ՝ Շիրակ Թորոսյանը «հեղափոխական» դարձավ, երբ ՀՀԿ-ից դուրս «քայլեց», իսկ Կոնջորյանի «հեղափոխականացման» գինը նրա փախուստն էր «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունից։
Երբ թիմը միավորված չի լինում քաղաքական ծրագրի ու օրակարգի շուրջը, ապա Կոնջորյանի հայտարարությունը ոչ թե սայթաքում, այլ օրինաչափություն պետք է համարել։ Ու այս պարագայում դժվար է ասել՝ Փաշինյա՞նն է սայթաքել՝ նման թիմ ձևավորելով, թե՞ Կոնջորյանը՝ նման հայտարարություն հնչեցնելով։
