Հայաստանի նախկին վարչապետ Կարեն Կարապետյանի բացառիկ հաջողված նախաձեռնություններից մեկը վերաբերում էր նախածննդյան տոներն աշխատանքային օր դարձնելու նախաձեռնությանը։ Կառավարության որոշման նախագծում, որը ներկայացված էր խորհրդարան, բերված էր բավականին հիմնավոր մոտիվացիա․ «Նախագծի ընդունման անհրաժեշտությունը պայմանավորված է հայաստանյան տոնացույցում՝ միայն հայ ժողովրդի ավանդույթներից բխող Ամանոր (Նավասարդ) և Ծննդյան տոներ նախատեսելով: Նախածննդյան տոների ոչ աշխատանքային հանդիսանալը նպատակահարմար չէ նաև սոցիալ-տնտեսական տեսանկյունից»:
Սակայն հեղափոխական կառավարությունը, ինչպես տեղեկանում ենք պաշտոնապես, հետ է վերցրել նախաձեռնությունը՝ ամեն ինչ վերադարաձնելով ի շրջանս յուր, այլ խոսքով՝ դեկտեմբերի 31-ից հունվարի 7-ը ներառյալ լինելու են ոչ աշխատանքային օրեր։ Այսինքն, կառավարության մոտեցումը վերանայվել է ու չեղարկվել է Կարապետյանի եզակի դրական նախաձեռնություններից մեկը։
Անկեղծ ասած, Նիկոլ Փաշինյանի կաբինետի մոտեցումը բացարձակապես հասկանալի չէ՝ թե միջազգային փորձի և թե Հայաստանում ստեղծված առանձնահատուկ իրավիճակի պատաճառով։
Ամբողջ աշխարհում մարդիկ հունվարի 2-ից գործի են ու սա շատ նորմալ երևույթ է, որովհետև ցանկացած տոն արժևորվում է աշխատանքի նկատմամբ ակնածանքով։ Ժամանանկակից աշխարհում չափազանց մեծ շռայլություն է երկիրը մատնել յոթ-ութ օրվա պարապուրդի ու հետո բավականին երկար ժամանակ՝ ըստ էության, մինչև հունվարի վերջը չկարաողանալ հաղթահարել հետտոնական տրամադրությունները։ Հայաստանում, որպես կանոն, վերջին տարիներին գործել է հենց այդ ավանդույթը, որ մարդիկ ամբողջ հունվարը այդպես էլ չեն հաղթահարել հետտոնական էյֆորիան, ըստ էության՝ տևական ժամանակ կաթվածահար անելով պետական մարմինների ու մասնավոր հիմնարկների գործունեությունը։
Թվում էր՝ թավշյա հեղափոխությունն, որն ասոցացվում է նպատակային ու հետևողական պայքարի հետ, պետք է հատուկ վերաբերմունք ձևավորի արժեք ու արդյունք ստեղծող մարդու նկատմամբ՝ քաղաքակրթական արժեք ձևավորելով աշխատանքի հանդեպ։ Հեղափոխությունը բացահայտեց, թե ինչպիսի աղետալի վիաճակում է հայտնվել երկիրը, որը փոսից հնարավոր է հանել միայն օրնիբուն աշխատանքի, նույնիսկ տոնական օրերին քրտնաջան աշխատելու շնորհիվ։ Համենայն դեպս, իր անհատական օրինակով նման կերպար է փորձում ձևավորել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, որը նույնիսկ կիրակի օրերին վաղ առավոտյան գնում է աշխատանքի՝ սովորական օրերի ռեժիմով։
Ահա՝ այս համատեքստում կառավարության որոշումը խիստ զարմանալի է ու կարծում ենք՝ որևէ կերպ մոտիվացված չէ։ Միակ բացատրությունը թերևս այն է, որ այս տարին կլինի բացառություն․ ըստ ամենայնի՝ լարված տարուց ու հեղափոխության հաղթանակից հետո կառավարությունը որոշել է հասարակությանը տոնական օրերի հնարավորություն ընձեռել։ Համենայն դեպս՝ այլ բանական բացատրություն և մոտիվացիա չկա, մանավանդ որ «Հայաստանի Հանրապետության տոների և հիշատակի օրերի մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքում փոփոխությունը նախաձեռնված էր ու Նիկոլ Փաշինյանի թիմին ընդամենը մնում էր՝ չխոչընդոտել, որ այն համապատասխան ընթացակարգ անցնի խորհրդարանում։
Խնդիրը, բացի տնտեսական ու սոցիալական բաղադրիչներից, ունի նաև քաղաքական կողմ։ Նախկին իշխանությունը մտածված ֆետիշացնում էր տոնական ու հիշատակի օրերը՝ հասարակությանը մղելով անկյալության, որովհետև այդպիսի վիճակում ժողովուրդը դադարում է պայքարել իր իրավունքների համար՝ սովորելով կառավարության բեմականացրած տեսարաններին, որոնք հաճախ որևէ աղերս չունեն իրականության հետ։
Հեղափոխությունը մեծացրել է հասարակության սուբեկտությունը՝ նրան դարձնելով իր իրավունքների ու ազատությունների պահանջատերը։ Սակայն մարդիկ իրենց քաղաքական ու քաղաքացիական իրավունքները կարող են իրացնել միայն աշխատանքի, արդյունք ու արժեք ստեղծելու անընդհատ գործընթացի մեջ՝ չտրվելով ավելորդ, արհեստածին տոնականության կամ էյֆորիայի։
