Հայաստանում վերջին համաներումը տեղի է ունեցել 5 տարի առաջ՝ 2013-ին՝ անկախության 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ։ Այդ ժամանակ ազատազրկվածների թիվը նվազեց 5-ից 6 հարյուր մարդով։ Այդ ժամանակ քրեակատորական հիմնարկներում պահվում էր 4700 մարդ, այն դեպքում երբ շենքային պայմանները նախատեսված էին 4100-ի համար։ Այսօր բանտարկյալների թիվը շուրջ 5000 է, այն դեպքում երբ շենքային պայմանները նույնն են։
Հեղափոխությունից հետո շատերը անհամբերությամբ սպասում էին համաներումների՝ պատճառաբանելով, որ նախորդ իշխանության օրոգ հաճախակի են եղել ոչ արդարացի վճիռները։
Փաստաբանները բերում էին համաներման նաև տնտեսական արդյունավետության փաստարկներ։ Քրեակատարողական հիմնարկներում պահվող ավելի քան 5000 մարդու վրա պետությունը ծախսում է մոտ 8 միլիարդ դրամ: Օրինակ՝ 1 աշակերտի վրա պետությունն այսօր ամսական ծախսում է մոտ 11 հազար դրամ, իսկ 1 դատապարտյալի համար՝ 200 հազարից ավելի գումար։
Այս տարի հուլիսի 18-ին Արմավիր քրեակատարողական հիմնարկի 20 դատապարտյալ համաներման պահանջով հացադուլ են հայտարեցին՝ ցանկանալով կառավարության ուշադրությունը հրավիրել իրենց բարձրաձայնած խնդրի վրա:
Մի քանի օր առաջ Արդարադատության նախարարը ֆեյսբուքյան գրառում կատարեց, այն մասին, որ 2018թ ընդամենը 5 ամիսների ընթացքում՝ մայիս-ից սեպտեմբեր, անազատության մեջ պահվող անձանց թվաքանակը նվազել է 536-ով՝ ինչը գրեթե 1,5 անգամ գերազանցում է նախորդող 3 տարիների ընթացքում 2015-ից 2017թվականները արձանագրված նվազեցման թվաքանակը` միասին վերցրած 344:
Միևնույն պատկերն է նաև պայմանական-վաղաժամկետ ազատման դեպքում. 2018 թվականի 5 ամիսների ընթացքում՝ մայիսից սեպտեմբեր, պայմանական-վաղաժամկետ ազատվել են 242 դատապարտյալներ, իսկ նախորդող 3 տարիներին 2015-2017թվականներին միասին վերցրած` 633:
Փաստաբան Հովիկ Արսենյանն էլ սպասվող համաներումը չի կապում հեղափոխության հետ, նա կոչ է անում փնտրել ու գտնել մարդասիրական կողմը։
Հոկտեմբերի 4-ին կառավարության նիստում վարչապետի հայտարարած համաներման մասին որոշումը դեռ ճանապարհ ունի անցնելու։ Բոլոր քննարկումները՝ դռնփակ։ Համաներմանը դեռ սպասվում է Ազգային ժողովի հաստատմանը։ Որից հետո միայն հնարավոր կլինի հասկանալ թե ում վրա է այն տարածվում, ում վրա ոչ։
