«Բնակչության հատուկ սպասարկում» կազմակերպության ինժեներ Ռազմիկ Հարությունյանն այսօր լրագրողների հետ հանդիպմանը խոսելով դիակիզումից՝ նշեց, որ դեռևս 2006թ. դիակիզարան կառուցելու կառավարության որոշում կա, բայց մինչ օրս ոչինչ արված չէ, «եթե հանկարծ վաղը խոլերա բռնկվի Երևանում, որտե՞ղ պետք է այրենք»:
Նա նաև նշեց, որ մեկ ընտանիքին հատկացվում է 12 ք. մ տարածք, և երբ դա վերջանում է, վեճեր են առաջանում, գործը գնում է մինչև դատարան, իսկ այդքան տեղում 40-50 սափոր հնարավոր կլիներ տեղադրվել. «Հիմա տարածք չկա Երևանում, ամբողջ հողերը սեփականացված են»:
Ասուլիսի մյուս բանախոս՝ Մայր Աթոռ Սբ Էջմիածնի Ծիսահայեցակարգային գրասենյակի պատասխանատու Տեր Զաքարիա վարդապետ Բաղումյանը նշեց, որ 2006 թվականից կամավոր դիակիզումը թույլատրվում է, բայց դա դեմ է մեր ազգային սովորություններին: Արհեստականորեն գույները խտացնում են, որովհետև մեր հայկական ավանդական ծեսը թաղումն է: «Այսօր մեկին տրամադրում են դամբարաններ, մյուսի համար տեղ չկա: Քաղաքապետարանը իր մեջ կամք պիտի գտնի այս խնդիրը լուծելու: Թաղումը ծիսական մի արարողություն է, որով մարդուն ճանապարհ ենք դնում այն աշխարհ»,- ասաց նա:
Ըստ նրա՝ այրումը հոգեբանական խոր սթրես է հանգուցյալի հարազատների համար: Մեր հոգեբանության մեջ դա չկա և եկեղեցին նույնպես չի ընդունում: Բացի դրանից՝ այրված հանգուցյալի վրա հոգեհանգստյան կարգ չի կատարվում:
