Ժիրայր Սեֆիլյանի եղբայրը՝ Թորոս Սեֆիլյանը, «Առաջին լրատվական»-ի տաղավարում երեկ կարծիք է հայտնել, որ հնարավոր է Ռուսաստանը ևս միջամտում է Սեֆիլյանի և մյուսների ազատ արձակման հարցում և խոչընդոտում է: Միանգամից նկատենք, որ տեսականորեն այս վարկածը գոյության իրավունք ունի, եթե հաշվի առնենք թշնամական, ժխտողական այն վերաբերմունքը, որ Մոսկվան տածում է հետխորհրդային տարածքի շարժումների հանդեպ, որոնք առաջնորդվում են ապագաղութացման օրակարգով:
Մյուս կողմից՝ այս վարկածը շատ է տեսական՝ ռեալ պոլիտիկի հարթության վրա քննարկվելու համար: Բանն այն է, որ Մոսկվան Հայաստանի նոր ղեկավարից ստացել է հրապարակային հավաստիացումներ, որ թավշյա հեղափոխությունը չի հանգեցնելու արտաքին քաղաքականության վեկտորալ փոփոխությունների և կարող է անտարբեր լինել հայաստանյան այն ուժերի և գործիչների հանդեպ, որոնց քաղաքական, հասարակական ազդեցությունը խիստ սահմանափակ է: Սակայն ինչքան էլ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարի Հայաստանի արտաքին քաղաքականության շրջադարձը բացառելու մասին, նրա կառավարության հակակոռուպցիոն քաղաքականությունն ուղղակի հարված է ռուսական վասալությանը, ռուսական շահերին:
Քրեաօլիգարխիայի կազմաքանդումն էապես նոր իրավիճակ է ստեղծում հայ-ռուսական հարաբերություններում, որովհետև Մոսկվայի տոտալ ազդեցության գործիքներից մեկը եղել է օլիգոպոլ համակարգը: Եթե հայ-ռուսական հարաբերությունները ձերբազատվեն կոռուպցիոն, օլիգարխիկ բաղադրիչից, ապա կդառնան միանգամայն գործընկերային: Նիկոլ Փաշինյանը ձգտում է հենց դրան, բայց արդյո՞ք հարաբերությունների նման շրջադարձի պատրաստ է Պուտինի իշխանությունը, հատկապես Սառը պատերազմի պայմաններում, երբ ուժային կենտրոններից յուրաքանչյուրը ձգտում է առավելագույնս «գույքագրել» իր ազդեցության տարածքը: Բացի այդ, Մոսկվան գործընկերային հարաբերությունների պատրաստ չէ սկզբունքորեն՝ իր կայսերական քաղաքականությունից ելնելով, որը հիմնվում է ոչ թե պոզիտիվ, կրեատիվ առաջարկների, այլ շանտաժի վրա:
Հայաստանում հակակոռուպցիոն պայքարի ծավալմանը զուգահեռ նվազելու է Մոսկվայի ազդեցությունը, ինչը մի կողմից՝ հանգեցնելու է Հայաստանի սուբյեկտության մեծացման, մյուս կողմից՝ մեծացնելու է հյուսիսից եկող ռիսկերի հավանականությունը:
Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունն ըստ էության գնում է այն վասալային ստատուս քվոյի վերացմանը, որը հետևանք է 1999-ի հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության: Այն իր բնույթով հայկական քրեաօլիգարխիայի և Մոսկվայի համատեղ ակտն էր Հայաստանի ինքնիշխանության, Երրորդ հանրապետության դեմ: Ի դեպ, քրեաօլիգարխիան Հայաստանում ամբողջովին կարող է կազմաքանդվել միայն այն պարագայում, երբ ամբողջովին բացահայտվի համակարգաստեղծ ոճիրը՝ Հոկտեմբերի 27-ը:
Արդյո՞ք Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը կարող է գնալ նման ռիսկային քայլի՝ քաջ գիտակցելով, որ այդ դեպքում հանդիպելու է արդեն ոչ միայն Ռոբերտ Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի և նրանց շրջապատի օլիգարխիայի, այլ նաև Մոսկվայի կատաղի դիմադրությանը: Անշուշտ, ռիսկային ճանապարհ է, մյուս կողմից՝ Հոկտեմբերի 27-ի ամբողջական չբացահայտումը հնարավոր է դարձնում դրա ողբերգական կրկնությունը՝ Մոսկվայի և քրեաօլիգարխիայի համատեղ ռևանշի արտահայտությամբ:
https://www.youtube.com/watch?v=OE0aJ3cXMSE
