Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը Վլադիմիր Պուտինի հավատարիմ հաճախորդն էր։ Սակայն նա թերագնահատեց իր քաղաքացիներին, երբ փորձեց վերարտադրել պուտինյան դասական քայլը,– իր խմբագրական հոդվածում գրում է The Washington Post-ը։
«Քանի որ սահմանադրությունը սահմանափակում է նախագահի պաշտոնում երկու ժամկետից ավել պաշտոնավարման հնարավորությունը, նա սահմանադրական փոփոխություն իրականացրեց, ըստ որի՝ գործադիր լիազորությունների մեծ մասը փոխանցվում են վարչապետին, իսկ հետո այնպես արեց, որ խորհրդարանը այդ պաշտոնում հենց իրեն նշանակեց (չնայած որ տարիներ շարունակ ժխտում էր նման մտադրությունը),– գրում է պարբերականը։ Այս ամենի արդյունքը եղան 11 օր շարունակ ծավալվող զանգվածային ցույցերը, որոնց արդյունքում՝ երկուշաբթի օրը Սարգսյանը հրաժարական տվեց»։
«Պարզ չէ, արդյոք Սարգսյանի հեռանալը Հայաստանի կառավարությունում իրական փոփոխությունների կամ Կրեմլի նկատմամբ նրա ստրկամիտ դիրքորոշման փոփոխության կբերի»,– նշվում է հրապարակման մեջ։ Ամեն դեպքում, ժողովրդական ապստամբությունը հարված է հասցնում Պուտինի կողմից առաջադրվող ավտորիտար քաղաքական մոդելին։
«Պուտինը, անկասկած, այս հակահարվածը ճիշտ չի ընկալի»,– ենթադրում է պարբերականը։ Ռուսական տիրակալն ու նրա խառնախումբը ի վիճակի չեն ընդունել վրդովված հասարակության սպոնտան քաղաքական խռովությունների հնարավորությունը. նրանց կարծիքով՝ սրանք պետական դավադրությունների արդյունքներ են։
«Ճիշտն ասած, կարելի է վստահաբար ասել, որ Թրամփի վարչակազմը որևէ կապ չունի հայաստանյան իրադարձությունների հետ,– գրում է պարբերականը։ – ԱՄՆ–ի միակ արձագանքը ցույցերին եղել է Երևանում ԱՄՆ դեսպանատան թույլ արձագանքը, որով նա խնդրում էր կառավարությանը «զսպվածություն» ցուցաբերել, իսկ բողոքողներին կոչ էր անում «կանխել լարվածության էսկալացիան»։
«Հայերին ստիպեցին փողոց դուրս գալ ոչ թե արտասահմանյան սադրանքները, այլ այն փաստը, որ Ռուսաստանի վրա արված Սարգսյանի խաղադրույքը իրեն չարդարացրեց»,– գտնում են հոդվածի հեղինակները։
Կարելի է սպասել, որ Պուտինը կսեղմի ցանկացածին, ով կփոխարինի Սարգսյանին՝ վարչապետի պաշտոնում, սակայն հայերի կյանքը դրանից չի լավանա։ «Ավելի շուտ դա կուժեղացնի նրանց դիմադրությունը ավազակային, կոռումպացված և տնտեսապես ձախողման դատապարտված մոդելի նկատմամբ, այլ խոսքերով՝ պուտինիզմի նկատմամբ»,– ամփոփում է The Washington Post-ը։
